BANKREKENING (26-02-2002)

Het is de laatse week van februari. Na ruim twee maanden geduldig te hebben gewacht, lijkt het er eindelijk op dat de bank ons niet alleen een rekeningnummer heeft gegeven, maar dat we de bankrekening ook kunnen gaan gebruiken. Eens te meer blijkt het ongegrond optimisme te zijn.

Midden december vorig jaar zetten we de eerste stappen voor het openen van een bankrekening in Argentinië. Formulieren invullen, kopieën van de paspoorten maken en origineel laten zien (je weet maar nooit), kopie van het document met het Argentijnse equivalent van een SOFI nummer overhandigen, het leek allemaal zo eenvoudig. Toen ik de dokumenten aan de manager van de bank gaf en vroeg hoeveel dagen het zou gaan duren, keek hij me wat geamuseerd aan. "Dagen? Minstens drie weken" was zijn reaktie en mijn twijfel of dit wel de goede bank voor ons was begon. De onzekere toestand in het land, de bevriezing van de bankrekeningen, de Kerstdrukte en daarna de jaarafsluiting, de zomervakantie, het speelde allemaal een rol.

We woonden in een hotel dat grotendeels door mijn werkgever werd betaald en hadden verder niet veel geld nodig. Wat we nodig hadden, konden we betalen van de voorschotten die we hadden gekregen. Dus waarom je gaan opwinden over een bankrekening, want, zo was ons aangeraden, maak voorlopig je hele salaris maar over naar een buitenlandse rekening. Dat ging maar twee keer goed, want met het bevriezen van de bankrekeningen in het begin van december, werd ook het overmaken van geld naar het buitenland verboden en mochten er uit de kas van de bank geen voorschotten meer worden betaald. Gelukkig bestaat mijn salaris uit twee delen, één deel om in het land waar je werkt op een goed nivo te kunnen leven "minstens gelijkwaardig aan het nivo in je thuisland" en een ander deel om de lopende uitgaven in het buitenland te kunnen betalen. Normaal worden beide delen in het land waar je werkt uitbetaald, maar in landen waar beperkingen bestaan met betrekking tot het overmaken van geld naar het buitenland, wordt dat tweede deel via ons kantoor in Londen uitbetaald. Dat hielp wel, maar loste niet alles op.
Hoewel wij liever geen verplichte spaarders wilden worden en het salaris niet in baar geld kon worden betaald, zat er niets anders op dan een bankrekening te openen. Met flinke tegenzin, want er konden niet meer dan 250 Pesos per week worden opgenomen en de rest "spaarden" wij dus tegen wil en dank. In januari werd het al wat beter en mochten er 1.500 Pesos per maand worden opgenomen, terwijl er daarnaast met debetkaarten en credit cards onbeperkt geld kon worden uitgegeven. Die kaarten begonnen zodoende steeds belangrijker te worden.

Toen tegen het eind van januari het bericht kwam dat onze bankrekening was geopend, leek het er op dat de noodgedwongen bestedingsbeperking achter de rug was. Maar nog niet helemaal. Mijn achternaam was weer eens verkeerd gespeld en het was ook niet duidelijk of er nu wel of niet een gezamenlijke rekening was geopend. En waar waren de zo belangrijke kaarten? Ik nam direkt kontakt op met de bank om op mijn verkeerd gespelde naam te wijzen en om te informeren wanneer ik de kaarten kon komen ophalen. Het spijt ons erg, maar zo lang er geen geld op de rekening staat, kunnen er geen kaarten worden aangemaakt, de naam zal worden gekorrigeerd en goed op de kaarten en cheques staan en ja mijn vrouw was mederekeninghouder.
Aan het eind van februari staat er wél geld op de rekening en waag ik maar weer eens een poging. "U wordt gebeld zodra de kaarten en de cheques er zijn." Een week later is het zover, maar geen kaarten voor mijn vrouw en op mijn kaarten is mijn naam wederom verkeerd gespeld. Dat laatste kan in Argentinië problemen opleveren omdat men zich bij betalingen met kaarten en cheques vaak moet legitimeren. Opnieuw excuses, het zal zo spoedig mogelijk worden gekorrigeerd. En dat gebeurt. Nu nog de PIN kode opvragen. "Wat is het nummer van uw dokument?" vraagt de vriendelijke mevrouw van de Fonobanco. Ik noem mijn paspoortnummer. "Dat dokument is hier niet bekend, kunt u het nog eens herhalen?" Het mag niet baten. "wij zullen het in ons systeem aanpassen, u kunt volgende week dinsdag terugbellen voor uw PIN."

Zaterdag lees ik de krant dat de Banco Galicia in ernstige financiële problemen verkeert en de regering met spoed om een overbruggingskrediet heeft gevraagd om te overleven. Inderdaad, dezelfde bank waar wij over drie dagen een werkende bankrekening hopen te hebben.
Na enig nadenken en met wat lood in mijn schoenen besluit ik maandagochtend toch maar een aanvraagformulier voor het openen van een rekening bij een hopelijk wat crisisbestendiger bank op te gaan halen.