|
ONDER DE ARMOEDEGRENS (20-04-2002)
In Argentinië wordt sinds de "december
revolutie" door de opeenvolgende Peronistische
presidenten erg veel gesproken over steun
aan de armen en de langdurig werklozen.
Dat dit een urgent probleem is, zal niemand
ontkennen. Door de economische crisis waarvan
het einde nog lang niet in zicht lijkt,
komen er steeds meer "officiële"
armen bij. Officiële armen of mensen
onder de armoedegrens zijn zij, die iedere
maand opnieuw moeten zien rond te komen
van een bedrag dat volstrekt onvoldoende
is.
In Groot Buenos Aires, de hoofstad Buenos
Aires en 25 randgemeenten, neemt het aantal
armen explosief toe. Volgens begin april
gepubliceerde cijfers leeft op dit moment
de helft van de bevolking van ruim 13 miljoen
zielen onder de armoedegrens. Daarvan is
weer de helft zó arm dat ze als "idigent
- behoeftig" worden gekwalificeerd,
dwz geen geld genoeg hebben om een minimum
pakket eerste levensbehoeften te kopen.
En het wordt nog veel erger. Door inflatie
en oplopende werkloosheid, zullen er dit
jaar nog eens ongeveer 1miljoen mensen ongewild
de armoedegrens oversteken.
In een poging de armoede te verzachten
en sociale onrust te voorkomen, heeft de
regering per decreet afgekondigd dat ieder
gezinshoofd (m/v) voortaan recht heeft op
een maandelijkse uitkering van 150 Pesos
(ongeveer 45 Euro). "Derecho familiar
de inclusión social - het normale
recht op sociale insluiting" heet dit
optimistisch, in tegenstelling tot de "sociale
uitsluiting" die nu kennelijk bestaat.
Onder het motto "Por una Argentina
de Pie y en Paz - Voor een Argentinië
dat rechtop staat, punt uit" wordt
sinds kort een groots opgezette reclamecampagne
gevoerd. Ieder werkloos gezinshoofd wordt
aangemoedigd om de uitkering aan te vragen.
"HET IS GEEN PRESENTJE - U HEEFT ER
RECHT OP" staat er vet gedrukt in de
advertenties. En dat klopt ook, want in
de kleine lettertjes van de voorwaarden
staat dat je als tegenprestatie voor de
uitkering gemeenschapstaken moet verrichten,
werk moet aanvaarden (type Melkertbaan)
of een scholingskursus moet gaan volgen.
Maar dat kan allemaal pas als je aan de
échte voorwaarden hebt voldaan. Je
moet dus een werkloos gezinshoofd (m/v)
zijn en als je een partner hebt, moet die
ook werkloos zijn. Voorts moet je schoolgaande
kinderen hebben die jonger zijn dan 18 jaar
en die alle inentingen volgens het nationale
gezondheidsprogramma hebben gehad en dat
moet je allemaal kunnen bewijzen met officiële
en/of beëdigde verklaringen. Heb je
eventueel gehandicapte kinderen van ouder
dan 18 jaar of ben je als vrouwelijk gezinshoofd
zwanger, dan moet je daarvan een medisch
bewijs overleggen. "U heeft geen tussenpersonen
nodig!" maar om aan de voorwaarden
te voldoen én de burocratische hordes
te nemen, zou dat wel handig zijn.
"Uitsluitend de uitkeringsgerechtigde
kan de uitkering innen bij een bank in zijn
of haar woonplaats." Slechts ongeveer
20% van de Argentijnse bevolking heeft een
bankrekening en de banken openen alleen
maar een rekening als je een redelijk inkomen
hebt, dus dat zal ook niet meevallen. "Op
misbruik van de regeling staan zware straffen!"
zo wordt de stug volhoudende aanvrager nog
eens extra ingepeperd. Voor problemen of
vragen kan er worden gebeld naar een gratis
nummer (24 uur per dag!) of kijk je even
op de website van de Presidencia. Dit laatste
is minder vreemd dan het lijkt, want zeker
in de stad struikel je over de "locutorios"
belwinkels waar je voor één
Peso een uur kan internetten.
Hoewel de eerste uitkering moet nog worden
toegekend, wordt er reeds bij voorbaat aan
getwijfeld of het allemaal de moeite waard
zal zijn. Uit een recent gepubliceerde studie
blijkt namelijk, dat de door de regering
beloofde 150 Pesos helaas is gebaseerd op
verouderde cijfers. Cijfers die werden berekend
voordat de Peso werd gedevalueerd. Op dit
moment zijn er tenminste 103 Pesos per volwassene
per maand nodig om een minimum pakket levensmiddelen
te kunnen kopen en als dan ook nog huur,
gas, licht, water, enzovoorts worden meegerekend,
wordt dat 214 Pesos. De uitkering van 150
Pesos per maand lijkt daarom niet meer dan
een druppel op een gloeiende plaat.
Dat de hoogte van de uitkering tot cynische
reakties leidt, kon dan ook niet uitblijven.
Tijdens één van mijn stadswandelingen
kwam ik dit weekeinde vlak bij het Casa
Rosada, het presidentieel paleis, met graffiti
bedekte posters voor het sociaal plan tegen.
"Jeetje, wat is dat een hoop poen,
als ik dat maar op krijg!" en "
Wow, als ik niet uitkijk, moet ik nog een
spaarrekening gaan openen." De Argentijnen,
zelfs de arme, hebben al een hoop verloren,
maar gelukkig nog niet de hoop op een betere
toekomst en hun gevoel voor humor!
|
