GROENE KOORTS 2 (25-05-002)

Het doet me vaak denken aan beelden uit de Sovjet Unie van voor de val van de Berlijnse Muur. Als je toentertijd ergens een rij mensen voor een winkel zag staan, dan sloot je voor de zekerheid maar aan want er was daar iets te koop. Wat er te koop was, was meestal niet eens zo belangrijk omdat het in de toekomst zeker van pas zou gaan komen. In het centrum van Buenos Aires, waar de meeste banken en wisselkantoren kantoor houden, sluit je je sinds een paar maanden ook aan als er een rij mensen staat. In tegenstelling tot de oude Sovjet Unie, weet je hier 100% zeker wat er te koop is: US Dollars!

Iedere dag worden er in Argentinië berichten gepubliceerd met echte of vermeende regeringsplannen om een uitweg uit de economische crisis te vinden. Soms hebben "betrouwbare bronnen" iets vernomen wat dicht bij de waarheid ligt, soms zijn het proefballonnetjes. Vorige week donderdag werd op de voorpagina van het dagblad Clarín aangekondigd dat de regering voornemens was om de opname van contant geld van salarisrekeningen tot 2.000 pesos per maand te beperken. Doel van de maatregel zou het beperken van het kopen van Dollars door veelverdieners zijn. "95% van de bevolking verdient minder dan 2.000 Pesos per maand, dus de maatregel heeft slechts betrekking op beter gesitueerden" luidde de toelichting. Nadat er in december en januari 250 Pesos per week mochten worden opgenomen en in februari 1.500 Pesos per maand, mogen we van de regering nu al drie maanden ons hele salaris in contanten opnemen. Als het bericht dus echt waar zou zijn, zou de klok weer worden teruggedraaid.

Zelf behoor ik tot de 5% van de werkende bevolking die meer dan 2.000 Pesos per maand verdient. Het zekere voor het onzekere nemend, haal ik nog dezelfde morgen onze bankrekening leeg en neem me voor op vrijdag al onze Pesos om te gaan wisselen voor Dollars. Op vrijdag meldt Clarín opgewekt dat de regering onder druk van een groep parlementsleden "marcha atrás" heeft gemaakt, het voorstel is al weer van tafel. Desalniettemin blijf ik bij mijn voornemen om de Pesos om te wisselen, want ik behoor óók bij de bijna 100% van de bevolking die ondertussen geen enkel vertrouwen meer in de regering heeft. Op vrijdag regent het pijpestelen en is het kil, geen weer om buiten in de rij voor het wisselkantoor te gaan staan. Maandag heb ik toch een vrije dag en hopelijk is het dan beter weer.

Maandag schijnt de zon weer, maar helaas niet overal. Tijdens het weekeinde is bekend geworden dat de Franse bank Crédit Agricole, eigenaar van drie regionale Argentijnse banken, heeft besloten het land de rug toe te keren. Om het failliet van de banken te voorkomen, heeft de regering ze via de Nationale Bank overgenomen. Vrijwel alle Argentijnse banken zijn in buitenlandse handen en lijden verlies en het nieuws dat Crédit Agricole vertrekt, overtuigt de twijfelaars dat er binnenkort meer zullen volgen. Het idée fixe dat alleen het bezit van dollarbiljetten bescherming tegen de onzekere toekomst biedt, heeft als gevolg dat er opnieuw volop groene koorts heerst in Buenos Aires. Het lijkt wel of iedere Porteño z'n laatste Pesos te voorschijn heeft gehaald om ze voor Dollars te wisselen, maar daar kom ik te laat achter.

Banken en wisselkantoren zijn dagelijks open van 10 tot 3 uur, maar mogen geen Dollars tegen de voordelige officiële koers wisselen voordat de Centrale Bank deze koers bekend heeft gemaakt. Vandaag is dat pas om een uur of 11. Een kwartier later loop ik met 10.000 Pesos op zak naar het wisselkantoor om de hoek en verwacht over een half uur weer thuis te zullen zijn. De rij die er al staat, is wat langer dan ik had gedacht en terwijl er vorige week nog onbeperkt kon worden gewisseld, zie ik tot mijn schrik dat er vandaag niet meer dan 250 Dollar tegen de officiële koers worden verkocht. Maar zoals dat hier gaat, worden de bordjes kort daarna al weer verhangen en eenmaal binnen is het bedrag verdubbeld tot 500 Dollar. In de rij ben ik aan de praat geraakt met een aardige Chileense, die Pesos wil kopen en aanbiedt wel 500 Dollar voor mij te willen wisselen. Aan het loket blijkt dat zij zich niet, zoals hier verplicht is, kan legitimeren en koop ik Pesos voor haar, in plaats van zij Dollars voor mij.

Met slechts 500 in plaats van de geplande 3.000 Dollar op zak begin ik, of ik het nu wil of niet, net als mijn tijdelijke landgenoten last te krijgen van de groene koorts. Waar kan ik voor 3 uur nog meer Dollars kopen? Bij het filiaal van mijn bank voor speciale klanten vang ik bot, maar op het hoofdkantoor een paar straten verder heb ik een uur later weer 500 Dollar gescoord. Bij de wisselkantoren in de Calle San Martin kan je over de hoofden lopen, dat wordt dus niks, want over minder dan een uur gaan die dicht. Vlak bij huis weet ik nog een kleine bank en daar staat gelukkig een redelijk korte rij. Ik sluit aan. "Moet je hier een rekening hebben of verkopen ze aan iedereen?" informeer ik. Ze verkopen aan iedereen en vijf minuten voor sluitingstijd heb ik nog eens 500 Dollar te pakken. Achteraf een goede score, want in de rest van de week lukt het niet om meer dan 500 Dollar bij te kopen. Twee keer zijn de Dollars op en één keer is het sluitingstijd voordat ik aan de beurt ben. Helaas wordt eind deze week mijn salaris uitbetaald en moet ik aanstaande maandag weer van voren af aan beginnen.