|
EVITA VOOR BEGINNERS (14-07-2002)
Het Centro Cultural Recoleta (CCR) is een
culturele Winkel van Sinkel waar voortdurend
van alles en nog wat op cultureel gebied
is te zien en te beleven. Het in het stadsdeel
Recoleta gelegen CCR is gevestigd in een
uit 1732 daterend voormalig Franciscaner
klooster, dat door de eeuwen heen vele functies
heeft gehad. Totdat het in 1980 de huidige
bestemming kreeg, huisvestte het onder andere
een klooster, een tekenacademie, een armentehuis
en een bejaardentehuis.
Naast de kantoorruimtes, de winkels, de
minibioscoop en het auditorium zijn er een
stuk of 20 sterk in afmeting en vorm verschillende
expositieruimtes. Op de binnenplaatsen,
waar vroeger monniken brevierden, worden
tegenwoordig beeldhouwwerken geëxposeerd
en zijn er terrasjes. Aan het eind van de
lange gang op de begane grond worden meestal
foto's geëxposeerd. In de gangen en
zalen op de eerste verdieping, een beetje
uit het zicht, mogen naar mijn indruk de
goedbedoelende amateurs hun vermeende talent
tonen. Het zijn waarschijnlijk de vingeroefeningen
van de deelnemers aan één
van de vele cursussen en workshops die door
het CCR worden georganiseerd. De tentoonstellingen
volgen elkaar in hoog tempo op en zijn zeer
gevarieerd in zowel kwaliteit als techniek.
Zo staat in Sala 6, waar vorige maand nog
oud werk van de Nederlander Pat Andrea was
te bewonderen, nu een collectie kleurig
beschilderde waaiers. In de grote zaal ernaast
(Sala 5) is een overzichtstentoonstelling
te zien van het werk van Augusto C. Ferrari,
architect, fotograaf en kunstschilder. In
de Sala Prometeus, een mooie naam voor een
brede gang, wordt door Epsom printers gesponsorde
digitale kunst getoond. In Sala 8 en in
Sala 10, de scholen hebben wintervakantie,
zijn speciale tentoonstellingen voor kinderen.
In de "espacio historieta - de stripverhalenruimte",
een diepe zijgang die toegang tot de toiletten
geeft, bots ik bijna tegen een levensgrote
foto van Eva Perón op. De op hardboard
geplakte foto toont een sterke gelijkenis
met de ééndimensionale KLM
stewardess die mij jarenlang de weg wees
naar de wachtruimten op allerlei vliegvelden.
Eva wijst de weg naar de tentoonstelling
van het werk van de tekenaar Daniel Santoro
en er is veel bekijks. De ruimte hangt vol
met uitvergrote pagina's uit een boek dat
het midden houdt tussen een stripverhaal
en een tekstboek. Het is een bloemlezing
uit het net gepubliceerde "Eva Perón
para Principiantes - Eva Perón voor
Beginners." Blad voor blad wordt een
deel van de levensgeschiedenis van María
Eva Duarte en het onstaan van het Peronisme
getoond en verteld. Aan het eind, het doodsbed
en de begrafenisstoet, zie ik in de tekst
dat het op 26 juli 50 jaar geleden zal zijn
dat Evita overleed. Vandaar dus.
Met een in de winkel van het Centrum gekochte
pocketuitgave van het boek op zak, loop
ik naar de een paar honderd meter verderop
gelegen begraafplaats van Recoleta, de laatste
rustplaats van Evita. Het is er niet erg
druk. Als ik aan kom lopen, staat er net
iemand met zijn hand tegen de deur van de
grafkamer voor zich uit te prevelen. Het
is hetzelfde ritueel dat ik eerder op de
dag op het televisienieuws zag: katholieke
gelovigen die met hun hand op het ruitje
van de nis met een heiligenbeeld erin geluidloos
aan het bidden zijn. Als de man is uitgepreveld,
wrijft hij met zijn duim over de beeldtenis
van Evita op een koperen gedenkplaat, geen
wonder dat die zo mooi glimt in het zonlicht.
Santa Evita, zoals zij tijdens haar leven
vaak werd genoemd, leeft zo te zien nog
steeds.
Op mijn gemak bekijk ik de gedenkplaten
op het graf weer eens en als ik doorloop,
word ik aangesproken door iemand die zich
als journalist voorstelt en vraagt of ik
even tijd heb om met hem over Evita te praten.
Terwijl hij een klein opnamenapparaat uit
zijn zak haalt, vraagt hij of het gesprek
mag worden opgenomen voor een radioprogramma.
"Por supuesto - natuurlijk" mag
dat.
Hij is bezig een programma te maken over
de 50ste sterfdag van Evita en vraagt waarom
ik het graf bezoek. Ik vertel hem dat ik
net het boek "Eva Perón voor
beginners" heb gekocht en vond dat
ik even langs het graf moest lopen. "Wat
vind je Evita?" vraagt hij. "Ik
heb het boek niet voor niets gekocht"
zeg ik "want ik ben écht een
beginner. Buiten Argentinië kennen
we vrijwel alleen de romantische kant van
het leven van Evita en Juan Perón
dankzij de musical en de film over haar
leven, de andere kant ken ik nog niet zo
goed. Maar het lijkt me een intrigerende
vrouw die erg sociaal bewogen was."
We kletsen nog wat door en dan komt zijn
slotvraag "Denk je dat er in de wereld
vrouwen zijn die zich kunnen meten met Evita?"
Daar heb ik geen spontaan antwoord op "dit
is een erg moeilijke vraag omdat we nu in
een andere tijd leven en de omstandigheden
heel anders zijn. Hoewel, de situatie in
Argentinië is nu misschien weer net
zo slecht als 50 jaar geleden. Wie weet,
staat er binnenkort een nieuwe Evita op,
want het lijkt er sterk op, dat er in tijden
met veel misère heldinnen worden
geboren!"
´s Avonds lees ik het boek een één
ruk uit en promoveer mijzelf van beginner
in de Evitakunde, naar het volgende niveau.
Volgens de Peronisten is Evita nooit gestorven.
Op 26 juli 1952 werd haar dood aangekondigd
met de woorden "A las 20.25 horas,...
- Om 20.25 uur is kameraad Evita, de geestelijke
moeder van de natie, onsterfelijk geworden…"
Vijftig jaar later lijkt dat inderdaad het
geval te zijn geweest.
|
