JONG GELEERD….. (31-07-2002)

De enige bedrijfstak in Argentinië waar het goed schijnt te gaan is de misdaad. Helaas zijn de stijgende omzetcijfers in deze industrie slecht nieuws voor de meeste Argentijnen. Volgens een in het dagblad La Nación gepubliceerde enquette, denkt 88% van de porteños slachtoffer van een misdrijf te kunnen worden, een jaar geleden was dat "slechts" 40%. In de agglomeratie Buenos Aires is het aantal moorden ten opzichte van vorig jaar al met 35% gestegen, er worden op het ogenblik gemiddeld 7 mensen per dag vermoord. In vergelijking met Rio de Janeiro, onze vorige woonplaats, valt dat nogal mee. Daar werden in de laatste maanden dat wij er woonden rond de 20 moorden per dag gepleegd. Wij vinden dus dat we er qua veiligheid behoorlijk op vooruit zijn gegaan, mijn Argentijnse collega's vinden dat grootspraak.

Ze hebben wel een beetje gelijk, want de dagelijkse werkelijkheid is niet bemoedigend. Er wordt gemiddeld iedere 8 minuten ergens in Groot Buenos Aires een gewapende overval gepleegd en er gaat geen dag voorbij of er wordt wel iemand ontvoerd of er worden mensen gegijzeld. Het helpt ook niet erg dat er zoveel concurrentie is tussen de drie televisiekanalen die niets anders doen dan nieuws uitzenden. Waar haal je in vredesnaam iedere dag weer 24 uur "vers" nieuws vandaan? Gelukkig zijn er veel demonstraties en dat vult lekker, want die duren over het algemeen behoorlijk lang. De labiele politieke toestand en het geruzie en de onderlinge rivaliteit in de grootste politieke partij, de peronistische PJ, is ook welkome schermvulling. Maar de spannendste televisiebeelden leveren overvallen, drugs en moord en doodslag op. Met het idee van "wat zij kunnen, dat kunnen wij ook" lijkt het anderen te inspireren.

Zo konden wij een week geleden op vrijdagavond op de televisie urenlang een mislukte gewapende overval op een supermarkt aan de rand van Buenos Aires volgen. De jeugdigde en nog niet zo erg ervaren overvallers werden door de politie verrast en besloten toen maar alle klanten en het personeel te gijzelen. De jongens, respectievelijk 14, 17 en 18 jaar oud, hadden twee geladen pistolen bij zich. Ze hadden er zichtbaar plezier in om eerst een mannelijk personeelslid en even later een vrouwelijke klant in het zicht van de camera's letterlijk op de knieën te dwingen en de loop van een pistool in de nek te zetten. Om te laten zien dat ze serieus genomen wensten te worden, werden een paar schoten in de lucht afgevuurd. Uiteindelijk liep het na uren onderhandelen allemaal goed af. Toen de overvallers naar buiten kwamen om zich over te geven, kon de jongste nauwelijks meer op zijn benen staan en moest hij door één van zijn makkers worden ondersteund. Drugs? Dronken?

Ontvoeringen zijn ook aan de orde van de dag en familieleden betalen regelmatig forse losgelden. "Het lijkt hier verdomme Colombia wel" foetert Roque, mijn vaste taxichauffeur, als een kop op de voorpagina van het ochtendblad meldt dat er 50.000 USDollar losgeld is betaald aan de ontvoerders van een ex-rugbyspeler. Er wordt vermoed, dat dezelfde bende in april Cristian, de jongere broer van de ex-Boca voetballer Juan Román Riquelme ontvoerde. De familie betaalde een flinke afkoopsom (de "vraagprijs" was 300.000 USDollar) waarna broerlief heelhuids werd vrij gelaten. Het gebeuren greep Riquelme dusdanig aan dat hij besloot om niet meer met zijn club naar het buitenland te reizen en om ontbinding van zijn contract te vragen. Hij is inmiddels door Barcelona gecontracteerd en voelt zich in Spanje een stuk veiliger. Vorige week zondag liep het slechter af voor een 23 jarige student uit de randgemeente Vincente Lopez. Hij werd ontvoerd en van zijn ouders werd losgeld geëist, zij betaalden wat ze in huis hadden, maar dat was volgens de ontvoerders niet genoeg. Er werd nog wat geld van vrienden geleend en aan de ontvoerders betaald, die namen het in ontvangst met de belofte de ontvoerde zoon een paar straten verderop vrij te zullen laten. Teleurgesteld met "het geringe bedrag" dat ze hadden gekregen, schoten ze hem toch maar dood en stelden de familie daar telefonisch van op de hoogte. Twee dagen na deze treurig afgelopen ontvoering, werd een absoluut dieptepunt bereikt toen een kind van twee jaar, dat door de vader uit de creche werd opgehaald, uit diens armen werd gegrist en ontvoerd. Na een paar uur werd het gezond en wel teruggevonden. Volgens de politie zou het hier om niet meer dan een afrekening gaan en was het geen "echte" ontvoering. Of dat wat uitmaakt.

De vader van het 9 jarige zoontje van mijn collega Sandra kwam hem afgelopen vrijdag ophalen om op wintervakantie te gaan. Ze waren nog geen vijf minuten onderweg toen ze door gewapende overvallers tot stoppen werden gedwongen. Auto kwijt, geld kwijt, dokumenten kwijt en het allerergste is dat de familie de gemoedsrust kwijt is. Als het eenmaal donker is, durft Sandra niet meer naar buiten en sluit zich in haar huis op. "Ik ben een gevangene in mijn eigen huis" zo klaagt ze. Van Eduardo, een andere collega, werden de autoruiten ingeslagen toen hij voor een stoplicht stond te wachten. Hij is toen maar door het rode licht gereden en met de schrik vrijgekomen. "Ik was onderweg naar mijn zieke moeder" vertelt hij op verontwaardigde toon, alsof de overvallers daar van te voren wel eens even naar hadden kunnen informeren.

Onder het motto "jong geleerd is oud gedaan" overvielen gewapende jongetjes van 13 en 14 jaar de afgelopen weken een paar winkels niet zover bij ons huis vandaan. De jongen van 13 die een drogist in de wijk Recoleta overviel, moest dat met zijn leven bekopen. Oud gedaan, zit er voor hem niet meer in.