DE KANDIDAAT VAN HET VOLK (28-10-2002)

Politici zijn onbekwaam, onbetrouwbaar en corrupt. Slechts enkelen interesseren zich voor de problemen van hun kiezers, de meerderheid is uitsluitend bezig met het beschermen van hun eigen positie en de daaraan verbonden privileges. Zo denken de meeste Argentijnen over hun gekozen vertegenwoordigers. De Argentijnse politici doen weinig moeite om de schijn op te houden. Er gaat geen dag voorbij of er zijn berichten over corruptieschandalen, zelfverrijking of de strijd om de macht in de Peronistische Partido Justicialista, de PJ. President Duhalde is lid van de PJ, de meeste Ministers zijn lid van de PJ en de partij heeft een comfortabele meerderheid in beide kamers van het Parlement. In ieder ander land een ideale combinatie om de economische crisis te lijf te gaan. In Argentinië een ideale combinatie om de chaos verder te vergroten. Wetgeving, die tot een akkoord over financiële hulp van het Internationale Monetaire Fonds moet leiden, wordt welbewust door het Congres en daarna door de Senaat dusdanig geamendeerd dat het een vrijwel nutteloos document wordt. Een andere manier om wetgeving te frustreren is om in groten getale uit de vergaderzaal weg te blijven, zodat er geen quorum is om wetten te behandelen.

Na het Parlement is het Hooggerechtshof aan de beurt. Het Hof heeft zelden veel tijd nodig om de moeizaam tot stand gekomen wetgeving ongrondwettig te verklaren. Niet omdat dat echt zo zou zijn, maar omdat de meerderheid van het Hof aanhangers zijn van oud President Carlos Menem en gezworen tegenstanders van President Duhalde. De situatie is behoorlijk verslechterd nadat de President opzichtig begon te proberen de rechters te ontslaan en de hen door Menem toegekende riante pensioenregeling en andere privileges om zeep te helpen.Voor alle duidelijkheid, zowel Menem als Duhalde als de rechters van het Hooggerechtshof zijn lid van de Peronistische partij. Onafhankelijk rechtspraak? Wabedoelu?

Het televisiekanaal America speelde handig in op de onvrede met de politiek en de politici met het direct uitgezonden programma "El Candidato de la Gente - de Kandidaat van het Volk." De hoofdprijs? Lijsttrekker voor een nog op te richten politieke partij en, als het een beetje meezit, na de volgende verkiezingen lid van het Parlement! Ruim 800 kandidaten deden mee aan de voorselectie, terwijl de show plaats had voor maar 16 deelnemers. Iedere kandidaat moest een uitgewerkt "verkiezingsproject" aan de selectiecommissie presenteren en verdedigen.
De potentiële parlementariërs verschenen begin oktober voor het eerst in beeld. Voor veel meer was er geen tijd want presentator Jorge Rial had het hoogste woord. Hij vertelde trots dat ondanks de grote druk van de gevestigde politieke partijen om het niet te doen, de show toch werd uitgezonden. De kandidaten kwamen nauwelijks aan bod en waren eigenlijk niet meer dan decorstukken.
De tweede uitzending verliep niet minder chaotisch. Jorge zei informatie te hebben dat Maria José, een van de deelnemers, tot de "gevestigde politieke orde behoorde" en probeerde van alles om dat te bewijzen. Een lijstje van onroerend
goed dat zij zou bezitten en een foto met oud president Alfonsin dienden om aan te tonen hoe "fout" zij wel was. De goedgebekte advocate gaf Jorge lik op stuk. Ze haalde het wedstrijdreglement uit haar handtasje en vroeg de presentator om aan te wijzen waar stond dat dit in strijd met de regels zou zijn. Jorge liep vast in zijn eigen woordenbrij. De andere kandidaten protesteerden heftig want zij kwamen alweer niet aan de bak.

In de derde uitzending kwam Jorge niet meer dan twee minuten in beeld. Hij legde uit dat zijn taak erop zat, dat Maria José mocht blijven meedoen en dat het programma voortaan door Nancy Pazos zou worden gepresenteerd. Eindelijk kregen de kijkers gelegenheid om kennis te maken met de andere kandidaten. Juan - spaarder, Nadia - travestiet, Alejandro - aids-patient, Ezequiel - 31 en nog steeds student, Juana - wijkraadactiviste, Juan Carlos - ex commissaris van politie, Ivana - lid van een arbeiderscollectief, Veronica - studente, Gerardo - ambulant verkoper, Antonio - leraar, Graciela - cartonera (oud papier ophaalster), enzovoorts. Een goede doorsnee van wat er leeft onder de Argentijnse bevolking? Kennelijk.

In elke show mogen vier kandidaten hun project presenteren, waarna de kijkers telefonisch hun stem kunnen uitbrengen op het beste project. "Nadia, wat doe je voor de kost?" Nadia, die officieel Juan heet, antwoordt zonder omhaal dat zij als prostituee haar brood verdient. Haar project om travestieten een identiteitsbewijs te geven met hun nieuwe naam en geslacht krijgt weinig steun. Het idee van Graciela om goedkope medicijnen te maken in de apotheken van overheidsziekenhuizen is wel populair. Juan, full time spaarder, wil opkomen voor de belangen van alle spaarders van wie de spaartegoeden door de regering zijn geblokkeerd. Mede door de steun van een bekende acteur gooit hij hoge ogen. Met het programma zelf gaat het wat minder. In plaats van twee keer per week (maandag en woensdag), werd het na twee weken nog maar één keer per week, op zondagavond, uitgezonden. Deze week was de nabeschouwing van de voetbalwedstrijd River Plate - Boca Juniors commercieel aantrekkelijker en verviel de show helemaal. Het programma is de speelbal geworden van de kijkcijfers. De kijkers tonen veel te weinig interesse en het begint erop te lijken dat de "traditionele politiek" zich voor niets zorgen heeft gemaakt. Aldus wordt de "Kandidaat van het Volk" al lang voor de verkiezingen, met de afstandsbediening in de hand, weggestemd.