KLASSIEKER (10062005)

Overal ter wereld werden op woensdag 8 juni 2005 kwalificatiewedstrijden gespeeld voor deelname aan het wereldkampioenschap voetbal 2006 in Duitsland. Terwijl zo’n wedstrijd er in een normaal land na ongeveer twee keer drie kwartier opzit, duurt diezelfde wedstrijd in het voetbalgekke Argentinië voor mijn gevoel minstens een paar weken. Dagen van te voren lange voorbeschouwingen in de kranten en op de televisie, op de dag van de wedstrijd begint het directe televisieverslag vijf tot zes uur voordat de wedstrijd zelf begint. Als er dus letterlijk nog geen bal te zien is. Nadat de wedstrijd is gespeeld volgen urenlange nabeschouwingen en herhalingen van de hele wedstrijd of van de hoogtepunten. Voor fanaten maakt het kennelijk niet uit hoe vaak ze de wedstrijdbeelden of de doelpunten zien. Iedere keer opnieuw lijkt het erop of ze wedstrijd voor de eerste keer bekijken.

Wanneer, zoals deze week in Buenos Aires, aartsrivalen Argentinië en Brazilië tegen elkaar spelen, dan gaat alles en iedereen in de hoogste versnelling. Die wedstrijd is geen gewone klassieker, het is een “super klassieker.” Zo’n beetje als de wedstrijden tussen het Nederlands elftal en Duitsland. De overtreffende trap van “super” ken ik niet, maar dat woord zou helemaal van toepassing zijn op Argentinië - Brazilië. Beide landen zijn vrijwel zeker van plaatsing voor de eindronde, kwalificatie is min of meer bijzaak en speelt alleen op de achtergrond mee. Argentinië wil perse winnen en Brazilië wil perse niet verliezen. Het gaat erom te laten zien wie de beste voetbalploeg van Zuid Amerika is, het gaat om de nationale eer, het gaat erom te laten zien welk land het betere voetballers heeft.

Dagen voor de aftrap zijn de eerste winnaars al bekend: de zwarthandelaren in toegangsbewijzen. Een reportage in het televisiejournaal laat uitgebreid zien hoe die mannen hun slag slaan nadat op de maandag voor de wedstrijd de goedkoopste kaartjes in de verkoop gaan. Die kaartjes kosten tien Argentijnse Pesos, minder dan drie Euro per stuk, je kan er maar twee per persoon kopen. Via een websites of het mobieltje kun je die bij een “doorverkoper” voor tussen de 130 en 150 Pesos kopen. Eén van die gasten heeft zelfs zijn kaartje bij zich voor de belangstellenden die nog even langs de bank moeten om geld uit de muur te halen. Collega’s betalen 300 Pesos voor een kaartje dat officieel 80 Peso kost. Mopperend commentaar op de televisie en in de dagbladen dat het schandalig is, de handel gaat open en bloot en ongehinderd door. Iedereen die het zich kan permitteren wil de wedstrijd nu eenmaal zien. Volgens mijn collega’s zitten er mensen van de Argentijnse voetbalbond in het complot die er een leuk bedrag aan overhouden. Het verbaast mij nauwelijks.

Wie de wedstrijd in ieder geval niet in het stadion zal zijn, is de Braziliaanse spits Paulo Grafite van São Paulo. De schijtlaars heeft zich geblesseerd afgemeld. Het is vast en zeker een gesimuleerde blessure omdat hij gewoonweg niet in Buenos Aires durft te spelen na een vreemd incident na afloop van een wedstrijd van São Paulo tegen de Argentijnse club Quilmes twee maanden geleden. Er werd gebakkeleid tussen de Argentijn Leandro Desábato en Grafite, een Afro Brasileiro. De Braziliaan haalde uit in de richting van de Argentijn en werd vervolgens van het veld werd gestuurd. Dat Grafite nuttig gebruik maakte van zijn gedwongen rustpauze bleek na het eindsignaal. Toen Desábato het veld wilde verlaten, werd hij aan de zijlijn door de Braziliaanse politie gearresteerd op beschuldiging van racistisch gedrag op het veld. In Argentinië werd daar eerst nogal badinerend op gereageerd. Een gekleurde medemens is nu eenmaal een zeldzaamheid in Buenos Aires, dat vast en zeker de blankste stad op aarde is. Die Braziliaan had het helemaal verkeerd begrepen, in Argentinië “negro” tegen iemand zeggen, is een “cariño” dat is aardig bedoeld. Dat is waar, maar over het algemeen wordt het gezegd tegen mensen met zwart haar in plaats van tegen iemand met een donkere huidskleur. Bovendien had Desábato niet “negro”, maar “negro de mierda” zoiets als “teringneger” of “kutneger” tegen Grafite gesnauwd. Die was daar zo overstuur door geraakt, dat hij huilend aangifte had gedaan. Desébato zat een paar nachten vast voordat hij op borgtocht werd vrijgelaten. Als doekje voor het bloeden staan er tijdens het spelen van de volksliederen twee ongeïnteresseerde jongens op het veld met een spandoek met “DI NO AL RACISMO - ZEG NEE TEGEN RACISME.” Op die manier kan Grafite vanuit zijn luie stoel op de televisie zien dat Argentijnen het best goed bedoelen.

Als de wedstrijd ’s avonds tegen tienen begint, trekt er net een koufront over Buenos Aires. De temperatuur is de afgelopen 24 uur van 25 naar 10 graden gedaald. “Dat is alvast in het voordeel van de Argentijnen” meldt een Argentijnse verslaggever monter vanuit Rio de Janeiro “het is hier in Rio op dit moment 27 graden en volgens de Brazilianen behoorlijk frisjes.” Het Argentijnse elftal gaat flitsend van start en scoort al na drie minuten het eerste doelpunt. Of het aan de temperatuur ligt is twijfelachtig, maar de Brazilianen zijn duidelijk nog niet helemaal bij de les. De verdediging staat te stuntelen, de alom geroemde aanvallers komen nauwelijks aan de bal. Een kwartier later is het 2 - 0 en vijf minuten voor het einde van de eerste helft staat er 3 - 0 op het scorebord en is de wedstrijd beslist. In de tweede helft krijgen de Brazilianen wel wat kansen, die allemaal worden verprutst. Het lijkt wel of ze niet zijn geïnteresseerd. Argentinië wint de superklassieker overtuigend en kwalificeert zich voor de eindronde in Duitsland. In de ogen van de meeste Argentijnen wordt hun elftal na deze overwinning op Brazilië vrijwel zeker wereldkampioen. Argentijnen zijn en blijven superoptimisten.