DAGBOEK TRINIDAD - 3 (20072006)

Zondag, 9 juli 2006. Trinidad werd op 31 juli 1498 door Columbus ontdekt. Dat er al duizenden jaren diverse Indiaanse volken woonden die het eiland Kaira noemden, was van geen enkel belang. Het kreeg uiteraard onmiddelijk een meer Christelijk naam. Columbus was immers werknemer van het streng katholieke Spaanse koningskoppel Ferdinand en Isabella. Trinidad verwijst naar de heilige drie-eenheid. Bij gebrek aan Spaanse kolonisten werd aan andere Europese katholieken toegestaan zich op het eiland te vestigen. Vooral Fransen maakten gebruik van de gelegenheid, hetgeen de vele Franse plaatsnamen op het eiland verklaart. Wat te denken van Pointe-à-Pierre, Mon Repos, Les Efforts of Blanchisseuse. Met de Fransen kwamen de Afrikaanse slaven. Tijdens de Napoleontische bezetting van het grootste deel van Europa, namen de Engelsen Trinidad in 1797 in beslag. Na de afschaffing van de slavernij in 1834 kwam een nieuwe immigratiestroom op gang. Contractarbeiders uit India en in mindere mate uit China. Tegenwoordig is ongeveeer 40% van de bevolking van Indiase afkomst, 40% van Afrikaanse afkomst en de rest bestaat uit van alles en nog wat, inclusief alle mogelijke mengvormen. Zo zijn er “dougla’s” met Afikaans en Indiaas bloed – dat is het Hindoe woord voor “bastaard” of “red things” met Afrikaans en Europees bloed. Nigel, mijn gastheer voor vandaag, moet erg lachen als ik hem vertel dat zo iemand in Nigeria een “half cast” wordt genoemd.

De diversiteit van de bevolking wordt weerspiegeld op de televisie. Een Islamitische zender, diverse protestantse zenders, een katholieke zender, een kanaal dat muziek uit India en films uit Bollywood uitzendt. Net het verzuilde vaderland. Wachtend op mijn gastheer luister ik naar IBN – Islamic Broadcasting Network. Een moslim versie van Sesamstraat gaat over het vasten. Kinderen wordt uitgelegd hoe dat zijn werk gaat en waarom er wordt gevast. Goed vasten en slecht vasten wordt uit de doeken gedaan. “Salaam” en “Allah akbar” zijn de verplichte stopwoordjes. Een tekenfilm vertelt het verhaal van Mozes – die van het in het biezen mandje - en de ontsnapping van het Joodse volk uit Egypte. Mozes heet in deze versie Musa, zijn moeder Jacabet in plaats van Jochebed en de Egyptische prinses die baby Mozes adopteert heet niet langer Bithiah, maar Aisha. Het verhaal uit het Oude Testament wordt in grote lijnen gevolgd, hoewel het wat vreemd aandoet de Islamitische versie te horen na een leven lang de versie uit het Oude Testament in mijn hoofd te hebben gehad. Tijdens de avonduren worden koranteksten gezongen en wordt urenlang uit de Koran geciteerd. Op de Indiase zender adverteert Pundit Maharaj dat hij “Zwarte Kunst gegarandeerd binnen 72 uur neutraliseert” huwelijksproblemen in een handomdraai oplost en was dies meer zij. Na ieder reclameblok volgt een mededeling waarmee de zendgemachtigde zijn goedgelovige kijkers waarschuwt dat wat adverteerders beweren niet noodzakelijker wijs waar hoeft te zijn of woorden van gelijke strekking.

We rijden eerst naar de Lady Young Look Out vanwaar er een mooi uitzicht over Port of Spain is. Vanuit de hoogte op de hoofdstad neerkijkend, is goed te zien dat het inderdaad een kleine stad is. Links uit de flank worden illegaal woningen gebouwd, dat is volgens Nigel een sloppenwijk. Ik vertel hem dat het mij aan een Afrikaans dorp doet denken, dat verbaast hem niet want er wonen uitsluitend Afro Trini’s. De misdaad tiert er welig en het is beter deze buurt ’s avonds te mijden. Ik krijg de indruk dat hij wat teleurgesteld is, als ik hem vertel dat het in de verste verte niet op een sloppenwijk in een Afrikaans land lijkt, eerder op een vriendelijk Afrikaans dorp. Er staan aardig wat vrijstaande huizen met een leuk stukje grond er omheen. In de tuin palmen, bananen, mango’s papaja’s. In zo’n luxe sloppenwijk zou ik zelf misschien wel willen wonen. Het is druk, veel dagjesmensen maken dezelfde trip als wij. Vanuit een soort marktkraam worden lokale lekkernijen verkocht, ik word getracteerd op zoet en zoute mango en pruimen. Gedroogde vruchten, of stukjes daarvan, gedoopt in een rode poeder die de zoet/zoute smaak geeft. De mango vind ik niet te pruimen, de pruimen wel. De rode poeder is haast niet van de vingers af te krijgen, net menie.

Op de dag dat in Berlijn de finale van het wereldkampioenschap voetballen wordt gespeeld, sta ik vlakbij het vliegveld een uiting van de voetbalgekte te fotograferen die door de Soca Warriors - het nationale elftal – is ontketend. Hoewel uitgeschakeld in de eerste ronde, is iedereen op het eiland apetrots dat ze het zover hebben geschopt. Het midden van een verkeersplein wordt bevolkt door een groep sterk uitvergrote “Moka Jumbies” de dansers op stelten, een door slaven uit West Afrika meegebrachte traditie. Het steltdansen is uit onder meer Nigeria, Benin en Ivoorkust afkomstig en behoort tot de folklore van een aantal Caraïbische eilanden. “Jumby – zombie?” zou “geest” betekenen en “Moko” zou de naam van een West Afrikaanse God der Wraak zijn. Dat is echter een vermoeden. In de jaren dat ik door West Afrika zwierf en in geen enkel boek dat ik over Afrikaanse religies en culturen heb gelezen, ben ik die naam ooit tegengekomen. Steltdansers wel. Tot en met de buiten gebruik gestelde vuurtoren van Port of Spain is door een verffabrikant in een ode aan de nationale elf veranderd. Om maar niet te spreken van alle andere buitenreclame van de sponsors. “Drink Carib Beer – Support the Soca Warriors” hetgeen ik met enig enthousiame doe. We nemen de weg naar het zuiden, naar San Fernando, dwars door de Caroni Plains waar tot voor kort immense suikerrietplantages waren. Waren, want die zwaar gesubsidieëerde industrie is door de overheid de nek omgedraaid. Dat kostte 20.000 mensen, voornamelijk Indiërs, hun baan. Een complot van de in meerderheid uit Afro Trini`s bestaande regering tegen de Indiërs. Zo vermoeden mijn gastheren althans.

wordt vervolgd