CHRIS, EEN STORM IN EEN GLAS WATER (0508006)

Dinsdag. Voor de verandering moeten de passagiers van vlucht AE5111 bij aankomst op het vliegveld van San Juan vandaag 20 minuten wachten voordat de vliegtuigdeur open mag. De Super ATR, die de dienst tussen Santo Domingo en Puerto Rico onderhoudt, is een “laag bij de gronds” vliegtuig. Te laag om de passagiers via de “slurf” uit te laten stappen, daarom worden die in een uithoek van het platform door een bus opgehaald om naar de terminal te worden gebracht. “We hebben om een bus gevraagd” annonceert de piloot “zodra die komt kunt u uitstappen.” Geduld is en blijft een schone zaak. De mannen van de paspoortcontrole zijn opgewekter dan anders. De alleszins appetijtelijke dame die voor mij aan de beurt is, wordt door de twee macho’s die haar toegang tot de VS moeten verlenen, met veel egards ontvangen. Ze doet gespeeld gewillig mee, ongetwijfeld om zo snel mogelijk van het gezeik van die Latin Lovers af te zijn. Ik sta achter de gele streep en kijk naar het minitoneelstukje dat wordt opgevoerd. “Jullie hebben het nog al naar je zin he?” informeer ik als het mijn beurt is. “Ja meneer, we zijn net op een cursus geweest om te leren hoe we met onze klanten moeten omgaan en dat passen we nu toe.”

Op kantoor heeft collega Carlos voor de verandering nauwelijks tijd voor een kletspraatje. De tropische storm Chris is op komst, misschien wordt het zelfs wel een orkaan! Zou een van mijn hartenwensen, een orkaan meemaken, eindelijk in vervulling gaan? Het “hurricane season” is al twee maanden aan de gang, maar tot nu heeft er in de Caraïben niets meer dan een lekker briesje gewaaid. Orkanen ho maar. Carlos legt uit dat het hoogtepunt van het seizoen pas in september zal zijn. Geduldig afwachten derhalve. Op zijn bureau liggen de kaartjes van het National Hurricane Center met daarop het verwachte traject van de storm. Volgens die projectie wordt het morgenmiddag bar slecht weer in Puerto Rico, maar misschien al eerder. Ons kantoor zou morgenochtend wel eens gesloten kunnen zijn en de afspraak aan de andere kant van het eiland kan alleen na vooraf verkregen toestemming doorgaan. In het hotel wordt ’s avonds een waarschuwing onder de deur door geschoven. Op de tv wordt geadverteerd met “orkaanbestendige” houten panelen, waarmee je tijdens het noodweer huis en haard zou kunnen beschermen.

Woensdag. Het is lekker zonnig. Chris schiet niet erg op, het is een langzaam voortbewegende storm, die nu waarschijnlijk pas vannacht langs zal komen. We mogen naar onze afspraak, maar moeten wel voor donker terug zijn in San Juan. Als de weersomstandigheden onverwacht zouden verslechteren, moeten we de nacht ter plaatse doorbrengen, luiden de laatste instructies. Chris houdt mijn collega’s op kantoor druk bezig, de kaartjes liggen bijna op ieder bureau. De windkracht neemt toe, het zou best eens een lichte orkaan kunnen worden. Onderweg naar onze afspraak, in het zuidoosten van Puerto Rico, de kant waar de storm vandaan komt, gaan de bergtoppen schuil achter laaghangende grijze wolken vol met regen. Op de snelweg passeren we een uitvaartstoet die wordt vooraf gegaan door een geluidswagen met enorme luidsprekers waaruit de favoriete muziek van de overledene schalt. Zelfs de taxichauffeur heeft zoiets nog nooit eerder gezien. Vlak voor onze eindbestemming begint het keihard te regenen. Chris werpt zijn schaduw vooruit. Dat is eveneens te merken in de vergaderzaal, die tevens als crisiscentrum dienst doet. De storm wordt op de voet gevolgd, omdat het bedrijf moet worden stil gelegd indien Chris te dicht in de buurt zou komen. Op de terugweg naar San Juan vallen zware buien en staan er lange files. Vlakbij de stad trekt de lucht plots open en komt de zon zelfs even door. Aan het einde van mijn vroeg-in-de-avondwandeling begint het te regenen. Volgens de hotelbriefing komt de storm de komende 12 tot 24 uur voorbij, is de windkracht toegenomen tot bijna orkaankracht en wordt voor vannacht en morgenochtend zware regenval verwacht.

Donderdag. Het is zwaar bewolkt, het regent, het waait echter nauwelijks. Chris lijkt in het niets te zijn verdwenen. Op de beelden van de weerradar is te zien hoe de storm op een of andere manier oplost. Zelfs de weerman is verbaasd “zoiets heb ik nog nooit gezien.” Laat in de middag is het weer droog.

Vrijdag. De zon schijnt in Puerto Rico. Een collega belt vanaf het vliegveld naar kantoor in Santo Domingo “het is gitzwart en de regen valt met bakken uit de hemel.” Chris is afgezwaaid en vereert de zuidkant van de Dominicaanse Republiek met een onverwacht bezoek. Dat stond in geen enkele voorspelling. Vlucht AE5034 verloopt rustig tot vlak voor de landing. Vanuit het vliegtuig is te zien dat er erg veel regen is gevallen. De turbulentie neemt toe, het toestel slingert behoorlijk, een poging om te landen mislukt. Moeder en dochter in de rij voor mij, die zich voor het opstijgen nogal opwonden omdat de Engelstalige vluchtaankondigingen niet onmiddelijk in het Spaans werden herhaald – “we zijn een Amerikaans bedrijf mevrouw” – zijn opeens behoorllijk timide. De tweede landingspoging lukt wel. Moeder en dochter, en vele anderen, applaudiseren opgelucht. Er valt zoveel regen dat er vanuit de cabine niets is te zien. De goed bedoelde parapluies die ervoor moeten zorgen dat de passagiers droog in de bus kunnen stappen en vervolgens droog in de terminal aankomen, helpen nauwelijks. De autosnelweg naar Santo Domingo staat op veel plaatsen blank. Stilgevallen auto’s langs beide kanten van de weg zonder vluchtstrook, het is licht chaotisch. Ik voel me niet echt op mijn gemakt tussen die automobilisten die zonder enige schroom demonstreren geen flauw benul te hebben hoe ze bij dit soort weer moeten rijden.

Zaterdag. Het National Hurricane Center meldt dat Chris nu ergens boven Cuba hangt en weinig tot niets meer voorstelt. Over deze storm in een glas water zullen verder geen mededelingen worden gedaan. Vol verwachting kijk ik nu uit naar Debby, zoals de volgende storm of orkaan zal heten. Even geduld a.u.b.