KAAPSE KRONIEK - 42 (12052008)

Zondag, 18 april 2008. Welkom aan boord, welkom bij de “South America Experience”. Ben benieuwd. De reis van Kaapstad via Amsterdam naar Buenos Aires begint in ieder geval veelbelovend. Al snel blijkt het schone schijn. Als het vliegtuig van de parkeerpositie wordt weggeduwd, klinkt plots het commando “stop pushback” in mijn koptelefoon. Kort daarna verklaart de gezagvoerder de vertraging. Er moet een passagier uit het vliegtuig worden gezet wegens “gedrag dat we onder de huidige omstandigheden niet kunnen tolereren”. Zoals te doen gebruikleijk dient ook de bagage van de verwijderde passagier uit het ruim te worden gehaald voordat er een nieuwe poging tot vertrek kan worden gedaan. De volgende ochtend, voor het uitstappen op Schiphol, verneem ik van de purser dat het om een Nederland uitgezette persoon ging van wie de papieren bij aankomst in Kaapstad niet in orde werden bevonden en die ddor de lokale autoriteiten “retour afzender” werd gestuurd. Hij was het er niet mee eens en bedreigde medepassagiers en het cabinepersoneel. Levendig herinner ik me een aantal vluchten Schiphol – Lagos met uitgezette Nigerianen die werden begeleid door stevige marechaussees. Soms in dwangbuis en met een doek over de mond gebonden om ze in bedwang te houden. Onaangename toestanden waren dat. Deze vertraging kan ik de KLM derhalve wel vergeven.

Wat ik onze voormalige nationale trots beslist niet kan vergeven is de allerlulligste “South American Experience” die volgt als we eenmaal in de lucht zitten. De KLM herdenkt dat 50 jaar geleden Zuid-Amerika in het vluchtschema werd opgenomen. Men schenkt wijnen uit Argentinië om dat te herdenken. Niet dat ze nog op Buenos Aires vliegen, dat werd in 2001 afgeschaft, toevallig het jaar dat ik naar die stad verhuisde. Nu vlieg ik noodgedwongen met Air France van en naar Nederland. De wijnkaart is gevuld met rode en witte wijnen van het huis Norton. De vaste KLM wijnrecensent Hubrecht Duyker, hemelt ze hoog op, hoewel dat eigenlijk negens voor nodig is. Op 30 of 35 duizend voet hoogte vliegend, ben je daar immers vlakbij? Norton, het merk dat ook bij Albert Heijn in de schappen staat. Norton was een Engelse spoorwegman die het wijngoed in de buurt van Mendoza in 1895 begon, ruim honderd jaar later werd het overgenomen door meneer Swarovski. Jawel, die van het kristal. Schitterende wijnen zouden het dus moeten zijn, maar de dames van de KLM weten precies hoe de glans eraf gehaald kan worden. Ik ben blij verrast dat er een Torrontés wordt geserveerd, een witte wijn die je vrijwel nooit buiten Argentinië ziet. Zoete herinneringen aan een bezoek aan Cafayate in het zuiden van de provincie Salta, één van de drie centra waar deze typische Argentijnse wijn wordt gemaakt. De stewardess vindt dat ik het verkeerd uitspreek, hoewel het accent op de “e” staat en daar dus de klemtoon ligt, verbetert ze mij “Torróntes, meneer”, met de klemtoon op de “o”. Ik zeg haar dat ik echt “Torrontés” wil omdat het zo correct wordt uitgesproken. Vergeefse moeite. Wat daarna volgt is het allerergste, alle witte wijnen – achtereenvolgens Torrontés, Sauvignon-Blanc en de dessertwijn – zijn niet goed op temperatuur, lauw zelfs, terwijl de warme maaltijd te koud wordt opgediend. Ouderwets slechte KLM business class service: wijn die niet koud genoeg is en een maaltijd die te koud is. Wat een afknapper.

In de categorie “World Cinema” wordt aan boord van vlucht KL598 de film “Alles is liefde” vertoond. Volgens zeggen een enorm succes in de vaderlandse bioscopen. Het verhaal speelt zich af in de weken tussen de aankomst van de Sint Nicolaas in Nederland en 5 december. De Amsterdamse Bijenkorf komt veelvuldig in beeld, zeker een van de sponsors. Op die hele lange vluchten word ik steeds vaker door een diep gevoel van eenzaamheid overvallen en dit soort heimweefilms zijn niet de beste remedie om mezelf daar in een flits over heen te zetten. De film verhaalt over relaties die ontluiken, dreigen te stranden, opbloeien, dan wel opnieuw opbloeien. En dat allemaal rondom het oervaderlandse feest dat ik al zolang niet meer heb gevierd. De Goedheiligman krijgt een hartaanval op de stoomboot, een toevallige invaller steelt de show door een kind dat in het water valt, vanaf diezelfde stoomboot, na te springen en te redden. Zijn vervolgens tegendraadse optreden maakt hem tot een televisiehit, totdat hij op Sinterklaasavond uit de studio wegloopt. De inleiding tot een slot dat me lichtelijk uit mijn evenwicht brengt. Dolend door de Amsterdamse straten wordt Sint door de vader van het kind dat hij uit het water heeft gered gedwongen bij hem thuis echt Sinterklaas te zijn. De kinderen waarschuwen met de mobiele telefoon vriendjes en klasgenootjes dat “hij” bij hun thuis zit en dat ze moeten komen. In minder dan geen tijd zit de huiskamer overvol met “gelovigen”. Er daagt een televisieverslaggeefster op met een cameraploeg in haar kielzog, het gaat rechtstreeks op de zender. Sinterklaas wordt geinterviewed en bekent op zoek te zijn naar zijn zoon waarmee het contact op jeugdige leeftijd verloren is gegaan. Zoiets gebeurt wel vaker bij een scheiding, zo weet ik uit eigen droeve ervaring. Die zoon blijkt eveneens al lang op zoek te zijn naar zijn vader maar weet niet waar die uithangt. Dankzij de televisie – het is niet eens “Opsporing Verzocht” – vinden ze elkaar in de sneeuw op de brug over een gracht in Amsterdam. Dat is pas een surprise! Hij wel, denk ik jaloers. Maar ook ik heb de hoop nog niet opgegeven mijn zonen ooit weer eens te zien. Bij aankomst in Amsterdam ziet Nederland, het land van zwart of wit er heel erg grijs uit. Het waait, het is koud. Zoiets heeft geloof ik “echt Nederlands weer”. Gelukkig ben ik slechts op doorreis.

wordt vervolgd