GAUCHITO GIL - 2 (29022009)

Culinair is het geen vetpot in Mercedes. Ondanks de verzekering van de receptioniste van het hotel dat aan de Plaza een paar restaurants zouden zijn, ontdekken we er slechts eentje met de weinig veelbelovende naam “Pizza Libre”. Tot onze opluchting staat er gelukkig meer dan pizza op de kaart. Bovendien speelt er een bandje. Dit moet hét avondje uit zijn in “el interior”, zoals alles buiten het hoofdstedelijk gebied wordt gekleineerd. Het orkestje – de voorkant van de bandoneon is getooid met de Argentijnse kleuren – bezingt Mercedes op iedere mogelijke en onmogelijke manier. Dat hoort waarschijnlijk ook bij het provinciale avondje uit. Wel lekker hoor dat ritme van de chamamé, die in deze provincie zou zijn ontstaan en “Corrientes Polka” werd genoemd. Hoewel, het wordt ietwat eentonig als je het een voorafje, hoofdschotel en toetje lang moet aanhoren. Aan de andere kant helpt het wel om in de stemming komen voor de dag van morgen, de dag van het bezoek aan de schrijn van Gaucho Gil. Een bezoek waar ik vol verwachting naar uitkijk.

Een ochtendwandeling door het centrum van Mercedes. Overwegend laagbouw. Veel traditionele huizen die door smakeloos “modern” verbouwen hun oorspronkelijke architectonische charme hebben verloren. De enige hoogbouw staat rond het centrale stadsplein. Jawel hoor: de kerk en het gemeentehuis. De bezienswaardigheden liggen beslist niet binnen de bebouwde kom. Naast het “heiligdom” voor Gaucho Gil, is er voor de liefhebbers van onbedorven natuurschoon Esteros del Iberá, wetlands met een oppervlakte van net iets minder dan België, waarvan ongeveer de helft is beschermd. Het gebied zou een tweelingbroertje van de Braziliaanse Paternal kunnen zijn. De capibara, in mijn ogen een uit zijn krachten gegroeide rat, woont in deze natte gebieden. Dat is te zien in een winkel die we binnenlopen, daar staan een paar opgezette exemplaren op een uitstalkast. De volwassen capibara – carpincho in Argentinië – wordt tot 80 kilo zwaar! Van hun lederachtige huid wordt soepele kleding en schoeisel gemaakt en de onvermijdelijke accessoires als portemonnees, riemen, aktetassen en handtasjes. Voor de verandering eens een nuttige rat. Van Gaucho Gil is stukken minder te merken. Een foeilelijk beeld van een willekeurige gaucho op een plein bij de toegangsweg naar het stadje en een op de buitenmuur van een bedrijfsgebouw geschilderde afbeelding. Meer niet. Zijn de inwoners van Mercedes eigenlijk wel in Gaucho Gil geïnteresseerd?

Het bedevaartsoord ligt een stiefkwartiertje rijden buiten de stad in een weiland langs de Ruta 123, de weg tussen de Braziliaanse grens en de rivier de Paraná. Het is niet te missen, zélfs als je niets van Gaucho Gil weet of zou willen weten. Door de rode vlek in het groene landschap kan je niet aan zijn aanwezigheid ontsnappen of je tenminste afvragen wat er op deze plek aan de hand zou kunnen zijn. Hetgeen kort gezegd tussen het verbazingwekkende en het ontroerende is, tussen wat een grote in Gaucho Gil souvenirs gespecialiseerde markt is en een grootschalige uiting van devotie. Van veraf annonceren rode vlaggen het niet te missen reisdoel. Het eerste wat me opvalt is een brievenbus naar de hemel. Op de voorgevel van een gebouwtje kleiner dan een tuinschuurtje staat “Gauchito Gil, ik vraag je nederig om voor mij bij God te bemiddelen om het wonder waarom ik je heb gevraagd te laten gebeuren. Ik beloof je dat ik dan mijn belofte zal nakomen, God is mijn getuige, om je mijn dank te betuigen en mijn geloof in God te tonen én mijn geloof in jou, Gauchito Gil. Amen”. Mensen laten foto’s achter en met de hand geschreven boodschappen. Dit is slechts het begin van de ontdekkingsreis in een totaal nieuwe wereld van het onbegrensde vertrouwen dat je, op voorspraak van een onbekende die lang geleden aan zijn of haar einde kwam, op één of andere manier wat dingen kunt ritselen bij Onze Lieve Heer. Is dit de wereld van het oprechte geloof of het abjecte bijgeloof? Het is wellicht eerder een spiegelbeeld van de alledaagse Argentijnse werkelijkheid. Een land waar je – al dan niet tegen een kleine vergoeding - door bemiddeling van derden dingen voor elkaar kunt krijgen. Oei, zou dit gedoe met Gauchito Gil dan een vorm van religieuze corruptie zijn?

Ontelbare pelgrims zijn er. Iedereen gaat onverstoorbaar zijn eigen gang en doet hetgeen waarvoor hij of zij hier naartoe is gekomen. Ik bevredig dus mijn nieuwsgierigheid. Het lijkt erop dat de handel in Gaucho Gilsouvenirs de belangrijkste bezigheid is, maar tijdens uitgebreid rondkijken wordt het zonneklaar dat dit echt bijzaak is. Uiteindelijk ga je ook niet naar de Eiffeltoren om een lullig mini Eiffeltorentje te kopen, maar om die ver zijn tijd vooruit zijnde constructie te bewonderen of vanaf de top een exclusief uitzicht over Parijs te hebben. Er zijn vele altaren en altaartjes, daar branden honderden rode kaarsen, er zijn veel meer afbeeldingen van Gaucho Gil dan je in de gauwigheid kunt tellen, tegen speciale muren zijn kleine plaquettes met dankbetuigingen gespijkerd. Er is zelfs een ruimte waar alleen maar nummerborden van auto’s hangen. Van dankbare bestuurders en passagiers die een ongeluk hebben overleefd? Bij de altaren gaan mensen op de knieën, slaan een kruisje, branden een kaars en prevelen hun gebed met hoogstwaarschijnlijk een verzoek voor het een of ander. Hoewel de overgrote meerderheid in T-shirt en spijkerbroek is gekleed, dragen sommigen traditionele gaucho kledij, zoals Gaucho Gil die moet hebben gedragen.

wordt vervolgd