NIEUWE KAAPSE KRONIEKEN - 13 (16052009)

Dinsdag, 21 april 2009. “Kijk”, zegt de presentator van de lokale nieuwszender ENews, “dat Jacob Zuma morgen tot president wordt gekozen, lijdt geen enkele twijfel. De grote vraag is “Wie wordt de First Lady?” Want de president in spe heeft maar liefst drie officiële echtgenotes. ’t Is niet iets waar Zuma zelf van wakker ligt. Volgens de Zulu traditie is het hebben van meerdere echtgenotes heel gewoon en volgens de Zuid-Afrikaanse wet mag het. Het hebben van één enkele echtgenote is weer zo’n saaie koloniale uitvinding die de plaatselijke cultuur en tradities om zeep wilde helpen. Niets voor Zuma, die zelfs aan die drie dames niet genoeg heeft en regelmatig vreemd gaat. Als “100% Zulu boy” rechtvaardigt hij die avontuurtjes door te stellen dat een Zulu man “een vrouw die daar klaar voor is” geen seks mag weigeren. Berucht is de aanklacht wegens aanranding van een HIV positieve vrouw die bij hem overnachtte en van wie hij kon vaststellen “dat zij er klaar voor was” omdat ze een kort rokje droeg toen ze op bezoek kwam. Condoom gebruikt? Ook dat doet een 100% Zulu boy natuurlijk niet. Na de AIDS ontkennende president Thabo Mbeki is het nu de beurt aan een president die voor de rechtbank verklaarde dat hij de kans op AIDS besmetting aanzienlijk had gereduceerd door zich na gedane arbeid stevig te hebben gedoucht. Sindsdien wordt hij in cartoons heel ludiek, en heel terecht, afgebeeld met een douchekop op zijn hoofd.

Hetzelfde “First Lady” debat wordt eveneens gevoerd in serieuze kranten zoals de NRC en the Guardian en op de internationale nieuwszenders BBC World en CNN. Alsof de armoedebestrijding, de sociale ongelijkheid, de werkloosheid onder de gekleurde bevolking, de AIDSwezen, de onveiligheid en de alarmerende misdaadcijfers secundaire onderwerpen zijn. De ANC voorlichters bitsen dat het ”een privé zaak van de heer Zuma betreft”. Het wordt dus wachten tot 7 mei aanstaande, de dag dat hij in Pretoria zal worden ingezworen.

Woensdag, 22 april 2009. Verkiezingsdag is een nationale vrije dag in Zuid-Afrika. De jonge democratie moet worden gevierd en iedereen moet de gelegenheid hebben om aan dat feest deel te nemen. ’s Ochtends al heel vroeg staan er lange rijen voor de stemlokalen. Vooral op het platteland hebben veel mensen hun zondagse kleren aangetrokken. De gekleurde Zuid-Afrikanen althans. De meeste blanken hebben vrijetijdskleding aan, zou het voor hen een wat minder feestelijke dag zijn? De belangrijkste vraag van vandaag is of het ANC een tweederde meerderheid in het parlement zal halen, waardoor de partij de grondwet naar eigen inzicht zou kunnen wijzigen. De enige echte oppositiepartij, de Democratische Alliantie van Helen Zille, de burgemeester van Kaapstad, voert campagne omdat te voorkomen. De Kaapse Party, een fata morgana partij, wil alleen maar dat de voormalige Kaapkolonie onafhankelijk wordt. De uit onvrede uit de ANC weggelopen leden die onder de naam COPE – Congress of the People – aan de verkiezingen deelnemen, staat volgens de peilingen veel minder succes te wachten dan waarop ze bij de afscheiding rekenden. Naast het nationale parlement worden ook nieuwe provinciale parlementen gekozen, ook daar speelt de vraag of het ANC oppermachtig zal worden en in alle provincies de meerderheid zal halen. Alleen in de West-Kaap, dat is Kaapstad en wijde omgeving, bestaat een kansje dat dat niet zal lukken.

In plaats van een wandeling naar een stemlokaal waar ik niets heb te zoeken, ga ik de Greenpoint wandelroute verkennen. Tsja, wat heb ik daar dan wel te zoeken? Ik ken die route goed en vraag me af waarom de Kaapse VVV een paar weken geleden juist deze wandeling, meer dan een jaar voor de aftrap, bij voorbaat aankondigde als “één van de belangrijkste nalatenschappen van 2010 FIFA Wereldbeker”. De wandeling begint op de Parade, het grote plein voor het oude stadhuis. Dat zou een fanplein moeten worden, waar de supporters voor en na de wedstrijd kunnen eten en drinken of de wedstrijd op een groot beeldscherm kunnen volgen. Op werkdagen is het er bij daglicht best levendig, maar als iedereen aan het einde van de dag de stad weer uit is – dat is na uiterlijk zes uur ’s middags – dan kan je er beter maar wegblijven. Goed, van de Parade wandel je vervolgens via Darlingstraat naar St. Georgesstraat – in de wintermaanden net zo onaangenaam als de Parade - tot het beeld van “Bart in Africa”. Dat staat op de kruising met de Waterkant voor de ingang van de voetgangerstunnel die als een glamourloze Kaapse koopgoot fungeert. Het beeld is een fusie van een traditioneel Afrikaans beeld, waarop kleine gele Bart Simpsons zijn geschroefd. De Waterkant is een klimmende straat waar, behalve de paar cafés waar hiphop schalt en in seks en drugs wordt gehandeld, absoluut niets is te doen. Ook hier hangt na het vallen van de duisternis een onaangename ten toorsteloze sfeer. Na het oversteken van de Buitengracht begint Somersetstraat. Daar wordt het na een paar honderd meter een beetje gezellig in de wijk die mijn tijdelijke woon- en verblijfplaats is. Daar zijn in de Cape Quarters wat bars en restaurants en aan de overkant de gay “action bars” oftewel bars met een darkroom. Daarna opnieuw ruim een kilometer nada. Woningen, flats, een hotel of wat, doch tot vrijwel aan de poort van het stadion in aanbouw niets om eens lekker uit je bol te gaan. Er tegenover zijn nog wat gezeliige cafés en restaurants, maar verder val er echt helemaal niets te beleven. Echt het soort nalatenschap waarvoor ze mij met plezier mogen onterven.

wordt vervolgd