NIEUWE KAAPSE KRONIEKEN - 20 (15062009)

Zaterdag, 9 mei 2009. Terwijl ik het geboortehuis van Jan Smuts in het zonovergoten Swartland bezoek, wordt in Pretoria Jacob Zuma ingehuldigd als de derde post-apartheid president van de Zuid-Afrikaanse Republiek. Dat het regent dat het giet, is bijzaak. Een aantal heren in zijn entourage die volgens eigen zeggen continu contact onderhouden met de voorouders, hebben verklaard dat regen een goed voorteken is voor de jaren dat Zuma staatshoofd zal zijn. Het stelt degenen die denken dat hij een absolute ramp voor het land zal worden nauwelijks gerust.

Dinsdag, 12 mei 2009. Volgens Jeremy Clarkson, de populaire presentator van het BBC programma “Top Gear”, is Johannesburg een stad voor watjes. Hij wordt ongetwijfeld dag en nacht door wat veiligheidsmannetjes vergezeld en door een chauffeur gereden, waardoor het leven van alle dag met de risiko’s van alle dag aan hem voorbijgaat. Datzelfde gevoel had ik ruim 10 jaar geleden al eens in Rio de Janeiro toen wat veiligheidsexperts van mijn werkgever uit Europa overkwamen, dag en nacht uit de wind werden gehouden om daarna te concluderen dat Rio stukken veiliger was dan Londen of Den Haag. De klojo’s. Volgens de correspondent van de NRC is de meest gestolen en/of gejackte auto in Johannesburg de VW Polo, zoals dat in Lagos de Peugeot 504 was. Van een veel verkochte auto zijn de onderdelen immers stukken meer waard dan de auto zelf. Weer anderen houden bij hoog en bij laag vol dat de kans om in Johannnesburg beroofd of vermoord te worden veel groter is dan in andere wereldsteden. Mij is er nog nooit iets overkomen, hetgeen deze stelling ietwat ontkracht. Wel adviseert zo’n beetje Iedere hotelportier om zelfs voor het oversteken van de straat een taxi te nemen. Hoewel ik er zonder enige tegenzin naar toe ga, heb ik niets met deze onpersoonlijke stad, waar een tuincentrum onderweg naar kantoor schaamteloos “Shady Deals” heet. Origineel, dat wel. Geef mij toch maar Kaapstad. Overzichtelijker, relaxter en inwoners die vele malen aardiger zijn.

In dit Johannesburg zijn heel wat hoogwaardigheidsbekleders na de inhuldiging van Jacob Zuma blijven hangen. After parties? Winkelen? Dingen doen die in hun eigen land niet door de beugel kunnen? Shady deals dus? Door al dat gedoe is er geen kamer beschikbaar in mijn vaste hotel in Sandton en kom ik noodgedwongen terecht in het Sun Squarehotel van Montecasino. Omdat het in deze tijd van het jaar al voor zessen donker is, kan ik de buitenkant en de omgeving niet bewonderen. De service – of liever het gebrek daaraan - en de inrichting van de kamer hadden een teken aan de wand moeten zijn. De receptie beslaat niet meer dan een paar vierkante meter, er is geen roomservice, er is geen restaurant. Minimalistisch. Een half uur na de sleutel in ontvangst te hebben genomen, wordt mij, nadat nadrukkelijk en bij herhaling was aangetoond dat het slot van de mij toegedachte kamer echt kapot is, met tegenzin een andere gegeven. De beloofde fles wijn om het ongemak wat te verzachten, is tot op de dag van vandaag onderweg. Ik baal dusdanig dat ik zelfs geen zin heb om te reclameren vanuit een kamer, die in de brochure als volgt wordt beschreven: “Alle kamers zien er fris en funky uit, iedere kamer heeft een adembenemde en suite doche en alle “modcons” die u nodig heeft om het contact met de buitenwereld te garanderen”. Meer dan een foto van de kamers heeft de tekstschrijver waarschijnlijk niet gezien. Nu ik eenmaal binnen ben, word ik automatisch een ervaringsdeskundige die eerst wil ontdekken wat “modcoms” dan wel zijn. Het betekent “modern conveniences” oftewel “hedendaagse gemakken”. Een ridicule telefoon die er uitziet als de May West Lippen Sofa van Salvador Dali uit de jaren dertig van de vorige eeuw bijvoorbeeld. En wat te denken van de “adembenemende en suite douche“? Aan het voeteneinde van het bed staan tegen de achterwand een dochecabine en een toilet, die beide door een glazen wand zijn afgescheiden van de rest van de ruimte. Het zou adembenemend zijn als ik hier met een aantrekkelijke dame zou logeren en al haar bewegingen in zowel de en suite douche als in het en suite toilet zou kunnen volgen en eventueel bewonderen. Als je er alleen slaapt is er echter weinig tot niets dat je de adem beneemt.

Woensdag, 13 mei 2009. Bij daglicht blijkt Montecasino een namaak Italiaans dorp te zijn! Inclusief stadsmuren, een dorpslein met fontein en talloze restaurants en cafés met terras, omhoog klimmende smalle straatjes, een kerkje, een groot theater, een casino en nog meer hotels. Het is een gigantisch vermaakscentrum. Verschrikkelijk is het, het toppunt van smakeloosheid! Degene die dit heeft bedacht, moet voorgoed worden opgesloten om vooral te voorkomen dat er nog meer Montecasinos worden gebouwd. In een artikel in mijn elektronische krant, dat is gewijd aan het slechtste hotel ter wereld, lees ik enigszins tot mijn opluchting dat het nog erger kan Het gaat over het Hans Brinker Budget Hotel in Amsterdam. Die hebben van de nood een deugd gemaakt door in een een ludieke advertentiecampagne te annonceren: “Nu nog meer kamers zonder raam” en “Nu een bed in iedere kamer” of “ ’t Is net de hel, maar dan zonder behoorlijke verwarming”. Zo ben ik achteraf toch nog tevreden met de zoenlippentelefoon en de adembenemende douche. Overnachten in Montecasino doe ik echter nooit meer, zelfs niet in een kamer met een raam en een bed.

wordt vervolgd