NIEUWE KAAPSE KRONIEKEN - 59 (18122009)

Vrijdag, 6 november 2009. De Kimberley Club, een herenclub naar Londen’s model uit de tijd dat in Kimberley spontaan fortuinen werden gemaakt met het mijnen van diamant, is gemakkelijk en toch moeilijk te vinden. Volgens goed gebruik zijn de straatnamen met een sjabloon op de stoepranden geschilderd en grotendeels verbleekt. Terwijl ik alle borden die de weg naar de club wijzen keurig heb gevolgd, rijd ik er twee keer aan voorbij in de wetenschap dat het hier moet zijn. Bijna ten einde raad – zou een moord kunnen doen voor een glas koud bier - doe ik navraag bij een parkeerterrein. De goed verborgen hotelingang ligt zowaar aan de overkant! Het gebouw ziet er precies hetzelfde uit als het klooster van de naastgelegen kerk, precies dezelfde stenen, precies dezelfde bouwstijl. Het was destijds dan ook, zo bedenk ik, de tempel van de nieuwe rijken waar binnen ongetwijfeld Mammon werd aanbeden of in ieder geval behoorlijk werd vereerd. Op gympen, in korte broek en t-shirt stap ik het heiligdom binnen en wordt vrijwel onmiddellijk geconfronteerd dat deze zichzelf als “boutique hotel” presenterende overnachtingsgelegenheid strenge huisregels heeft. Als ik tijdens het registreren informeer naar het restaurant en de bar, wordt mij nuffig verteld dat die inderdaad voor hotelgasten toegankelijk zijn, doch alleen gekleed in pantalon en overhemd met lange mouwen. Die heb ik dus niet bij me. Wel een spijkerbroek, voor de rest t-shirts. “Maar waarom heeft u mij dat niet verteld toen ik de reservering maakte?”, de aanval is overal de beste verdediging. Excuses dat ze dat verzuimd hebben, kort overleg met de manager, ze zullen het personeel laten weten mij toe te laten en te bedienen. De eerste hindernis is genomen, naast slapen mag ik nier zowaar ook eten en drinken!

Snel een koude douche, daarna een koud biertje en voor het donker wordt het centrum verkennen. Daar is het zelfs in de schaduw allejezus heet en dient zich in vrijwel onmiddellijk de tweede hindernis aan: het hoofdkantoor van De Beers, ’s werelds grootste diamantmijnbouwer en handelaar. Ik loop toevallig tegen het goed onderhouden Victoriaanse gebouw uit eind 19e of begin 20ste eeuw aan. Het saai functionele bakstenen pand krijgt een bijzonder karakter door de gietijzeren constructie aan de buitenkant, die op de eerste verdieping een open galerij creëert die de kantoren verbindt en gelijktijdig voor schaduw op de begane grond zorgt. Het staat niet voor niets op de monumentenlijst. Naast de voordeur koperen naamplaten: DE BEERS CONSOLIDATED MINES LIMITED, THE CRIQUALAND WEST DIAMOND MINING COMPANY DU TOIT’S PAN MINE LIMITED, DE BEERS CONSOLIDATED MINES LIMITED -.- ACCOUNTANTS DEPARTMENT -.- GENERAL & TRANSFER OFFICE. Authentiek vind ik, even wat foto’s maken. Terwijl ik de camera instel, spreekt een geuniformeerde mij aan ”Are you a tourist, sir?”. Omdat hij het zo beleefd vraagt, zeik ik de man niet af doch bevestig mijn status. “Wij hebben liever niet dat u foto’s van het gebouw of de naamplaten maakt”, vervolgt hij op dezelfde beleefde toon. Dat had ie niet moeten doen! Ik ga dwars liggen, mijn af en toe favoriete positie. “Wie zijn die wij dan wel”, wil ik weten. Dat zijn ongetwijfeld gezichtsloze mensen die ergens binnen naar een monitor zitten te gluren en deze waarschijnlijk onderbetaalde gekleurde medemens op mij hebben afgestuurd. “Ik ben advocaat” – a little white lie in deze context - “dit is de openbare weg en daar verbiedt niemand mij om te fotograferen, dat mag namelijk volgens de wet. Haalt u die mensen er maar bij, dan gaan we naar het politiebureau om aangifte te doen”. “Dus u gaat toch foto’s maken?” vraagt hij teleurgesteld. Ik neem er alle tijd voor en maak demonstratief mijn foto’s, als ik klaar ben wandel ik ongemoeid en slechts deels tevreden verder. Want wat was ik graag met die klojo’s van “a diamond is forever” naar het bureau gegaan. Ook de tweede hindernis is genomen.

De rijkdom die Kimberley velen bracht, is voor mij niet erg zichtbaar. Bovendien lijkt het wel of ik de enige blanke ben die door het centrum zwerft. Vlakbij het kantoor van De Beers ontdek ik zodoende wel een hedendaagse goudmijn, die van “PROFESSIONAL PSYCHIC AND HEALER DR. B.K. SHABAN & ASSOCIATES SURGERY”, een sangoma, een traditionele genezer. Op het trottoir voor de praktijk staat een bord met daarop zijn specialiteiten, niemand verbiedt mij om die te fotograferen. Zou de “100% new penis enlargement cream and lotion 3 in 1 penis combo” aanbieding de eronder staande “we make men’s penis, big, long, strong permanent” zijn of de “kom vaker klaar als je sex hebt” therapie? In Gabon noemde men de traditionele genezers heel toepasselijk “charlatans” en dat zijn ze natuurlijk ook. In Zuid-Afrika is het goede handel getuige een krantenbericht eerder deze week. De “van alle markten thuis genezers” bezorgen hun klanten niet alleen sexuele extase, zeer gewenste zwangerschappen, een penisvergroting of borstversteviging, ze zorgen in een handomdraai ook voor geluk in de loterij, helpen je een rechtszaak winnen, zorgen voor promotie of een baan. De afgelopen weken werden in Kraaifontein, aan de rand van Kaapstad, een aantal goedgelovigen, in een poging om ongeluk af te wenden, door een “valse” sangoma van hun spaargeld afgeholpen. Meerdere betekenissen van “vals” zijn hier van toepassing. Ik weersta de verleiding om Dr. Shaban te consulteren – derde en laatste hindernis voor vandaag - en wandel terug naar de Kimberley Club, mijn veilige blanke enclave en ville.

wordt vervolgd