VERKIEZINGSBELOFTEN........ (25102011)

De klok van het stadsparlement van Buenos Aires is zojuist begonnen met zes uur te slaan, de stemlokalen voor de vandaag gehouden verkiezingen gaan sluiten. Desondanks wordt op verschillende televisiezenders de uitslag al bekend gemaakt: “GANO CRISTINA - CRISTINA HEEFT GEWONNEN“, terwijl het tellen van de stemmen nog moet beginnen! Snelle jongens werken daar. Want stemmen doe je in Argentinië met een stembiljet en niet met een stemmachine die met een druk op de knop de uitkomst produceert. Veel aanhangers van de regerende ?eronistische partij en van sommige vakbonden vonden de verkiezingen sowieso overbodig. Voor hen stond ruim van te voren vast dat er maar één winnaar kon zijn: de zittende Presidente Cristina Fernández de Kirchner die in het spraakgebruik gewoon Cristina wordt genoemd of CFK. “Wij hebben al gestemd“ stond een week of twee voor de verkiezingen op de affiches die de vakcentrale CGT wildplakte. Daarnaast gaven alle peilingen de Presidente meer dan 50% van de uit te brengen stemmen en was de oppositie op een dusdanig opzichtige manier verdeeld, dat geen van de tegenstanders ook maar een schijn van kans had. “Wie weet komt er een tweede ronde“, droomden de meest optimistische onder hen. En dat terwijl zelfs de meest neutrale waarnemers verwachtten dat Cristina in de eerste ronde zou gaan winnen, de enige vraag was met hoeveel procent van de stemmen dat zou zijn.

Het is heerlijk rustig op zondagmorgen, er wordt regen verwacht, om acht uur gaan de stembureaus open. Bij vrijwel ieder bureau waar bekende politici zullen gaan stemmen, staan camera’s en verslaggevers. Interiewtjes van niks „wat gaat u vandaag verder nog doen?’ of iets dergelijks en dan snel doorschakelen naar het volgende stemlokaal voor hetzelfde ritueel: legitimeren aan de tafel met een nummer – de tafels hebben hier een nummer en niet de bureaus - de leden van het stembureau kussen en/of de hand schudden, envelop in ontvangst nemen. Het stemhokje, vaak een klaslokaal waarvan de ramen bij het ontbreken van een gordijn soms zijn dichtgeplakt met oude kranten, is duidelijk herkenbaar aan de woorden „cuarto oscuro – donkere kamer“. Hoewel het er niets mee heeft te maken, denk ik dan bijna altijd even aan W.F. Hermans. Zijn “Donkere Kamer van Damokles“ heeft blijvend indruk op me gemaakt. Stemmen, biljet in de envelop en vervolgens in de kartonnen stemdoos deponeren, nogmaals handschudden en/of kussen, klaar is kees. Gelukkig hoort de door de overheid gevorderde reclamezendtijd voor politieke partijen nu tot het verleden. Overwegend boodschappen van het soort “veel geblaat en weinig wol“. Wie haalt het nu in zijn hoofd een heel land gratis wifi te beloven, zoals Alberto Rodríguez Sáa? In tegenstelling tot de allerdaagse, maken verkiezingsbeloften nu eenmaal geen schuld.

Om zes uur, nogmaals: er is nog geen stem geteld, gaat er veel vuurwerk af en zie ik vanuit mijn keukenraam de eerste groepen opgetogen partijgangers in de richting van de „bunker“ van de FPV – Frente Para la Victoria trekken. De „bunker“ is in deze de plek waar leden van een politieke partij bijeenkomen om de verkiezingsuitslag af te wachten. Die van de partij van de Presidente doen dat in een hotel bij mij om de hoek. Daar heerst gelijk al een overwinningstemming, alsof het Argentijnse voetbaleftal zojuist wereldkampioen is geworden. Vlaggen, een groot beeldscherm, getrommel – geen protest of demonstratieve bijeenkomst is compleet zonder de Argentijnse variant van het dweilorkest -, geschreeuwde en gezongen leuzen, een Christinapop bij een portret van Evita, mensen die elkaar om de hals vallen. Spandoeken met Perón en/of Evita, de grondleggers van het Peronisme, samen met Cristina en Néstor Kirchner (†) die zichzelf tot hun politieke erfgenamen hebben uitgeroepen. Meer en meer aanhangers verzamelen zich, leuzen schreeuwend en vlaggen zwaaiend belijden zij hartstochtelijk het “kirchnerismo“. En de handel bloeit. Niet alleen die van de snacks en de drankjes, maar vooral die van de souvenirs. Pins en buttons met de afbeelding van Evita, Perón, Cristina, Néstor en het logo van de Peronistische partij, Argentijnse vlaggen met de afbeelding van Cristina, vuvuzela’s, hoeden met de afbeelding van Cristina, persoonsverheerlijking zonder grenzen.

Op naar de Plaza de Mayo, het plein waar het volk bijeenkomt als er iets te kankeren of te vieren valt. Langs een ministerie en het Centraal Bureau voor de Statistiek waar de politieke voorkeur van de ambtenaren niet onder stoelen of banken wordt gestoken. Op de gevel van de ene hangt een groot spandoek waarop “ESTA CASA ES PERONISTA“ staat, op de andere hangt er een die het dagblad Clarín, door de Peronisten tot staatsvijand # 1 verklaard, voor leugenaar wordt uitgemaakt ’CLARIN MIENTE“. Op de ?laza heerst een ontspannen sfeer. Rechts het door alles en iederen genegeerde kampement van de Malvinasveteranen die nooit op de eilanden hebben gevochten en al jarenlang tevergeefs een oorlogspensioen claimen. Nadat duidelijk is geworden dat ze écht heeft gewonnen, gaat ook Cristina naar de Plaza en houdt daar een halfgeschreeuwde Evita waardige toespraak. Nog geen week later wordt een begin gemaakt met het aankondiging van maatregelen die een sterke verhoging van de tarieven voor gas, water, elektriciteit en het openbaar vervoer inhouden. Dat krijg je als je met overweldigende meerderheid iemand kiest die geen interviews geeft, geen campagne voert, niet aan debatten deelneemt en alleen maar belooft het “nationale en populaire model te zullen verdiepen“. Aldus kreeg Argentinië, zoals vrijwel ieder ander land, de regering die het verdient.