OOGVERBLINDEND? (13112011)

Na de eerste oogverblindende scène, die ergens aan het strand van de Cubaanse hoofdstad Havana speelt, gaat het doek heel erg lang op zwart. Een telefoongesprek in het Engels tussen een man en een vrouw, het enige dat is te zien zijn de Spaanse ondertitels. Alsof de bioscoopbezoeker naar een hoorspel zit te luisteren. Ik was vooraf gewaarschuwd dat “Oogverblindend“ een film met een hoog experimenteel gehalte is en besluit, in tegenstelling tot wat vroege deserteurs, de hele gifbeker leeg te drinken. Het overwegend Argentijnse publiek in de Sala Leopoldo Lugones veert op als de man, een chirurg, vertelt dat hij vanuit Buenos Aires, Argentina belt. Wie weet, wordt het toch nog wat. De vrouw zit aan het raam in een appartement aan de Geldersekade in Amsterdam te kijken naar wat zich voor haar deur afpeelt. Vooral veel drugstoestanden. Tegen het einde van de film bekent de man dat hij als coassistent eens een nachtsdienst draaide in een ziekenhuis naast een politiebureau. Een agent kwam hem halen omdat een collega aan zijn gezicht gewond zou zijn, in het bureau lagen echter twee vastgebonden mannen. Hem werd gevraagd en hij voelde zich gedwongen hen een injectie te geven, het was tijdens de militaire dictatuur. Pas naderhand realiseerde hij zich dat het politiebureau een clandestien martelcentrum was en dat hij de twee mannen had geïnjecteerd met een zwaar verdovend middel. Daarna, zo vermoedt hij, zijn de twee in grote zakken gestopt, in een vliegtuig geladen en boven de Río de la Plata in het water gegooid. Hij heeft meegewerkt aan moord. “Maar dat wist je toch niet?”, zegt de vrouw overlopend van begrip. “Dat zegt de grootvader van het Prinsesje Amalia ook”, antwoordt de man koeltjes. Er gaat een smalend gelach op in de zaal.

De hoofrolspelers zijn Rutger Hauer en Georgina Verbaan. Rutger Hauer, die tijdens de film niet één keer in beeld komt, ken ik nog van de populaire televisieserie “Floris” uit de tijd dat Nederlandse televisieuitzendingen nog zwart-wit waren. Jaren later “Turks Fruit” en “Grijpstra en de Gier” in de bioscoop. En nu dus als hoorspelacteur. Het enige dat ik van Georgina Verbaan weet is dat haar borsten een aantal jaren geleden voorpaginanieuws waren en het onderwerp van een nationale discussie. Volgens de Telegraaf tenminste. Op doorreis zag ik op de leestafel in de lounge op Schiphol het in vette letters gedrukte bericht dat ze bereid was of zich inmiddels al had onderworpen aan een röntgenonderzoek om vast te stellen of haar borsten echt waren óf dat ze waren gevuld met een zakje siliconen. Echt dus. Het ene telefoongesprek volgt na het andere. Met een tango van Piazzolla op de achtergrond kondigt Hauer tijdens het laatste gesprek aan dat hij zichzelf een dodelijke injectie heeft gegeven en aan het sterven is. Eind goed, al goed. Na het zien van deze film, is het heel vanzelfsprekend dat in de documentaire “Forever” van Heddy Honigmann, die werd gedraaid op de ?arijse begraafplaats Père Lachaise, een tweetal blinde mannen wordt gevolgd. Fans van de aldaar begraven Simone Signoret. Thuis wordt een film waarin zij de hoofdrol speelt opgezet, zwart-wit beelden op een televisiescherm. Kijkers die niets kunnen zien, luisteren derhalve naar een hoorspel. Bijzondere beelden onthullen hoe mensen die blind zijn toch van een film kunnen genieten. Ze vinden Signoret een geweldige actrice en “wat een goed draaiboek!”. Als er een klap wordt uitgedeeld zijn ze de weg even kwijt, doch de dialoog zet hen al snel weer op het rechte spoor.

Sunny Bergman filmde haar minderwaardigheidscomplex van zich af met de documentaire “Beperkt houdbaar” die gaat over het opgedrongen beeld van hoe de hedendaagse vrouw er uit moet zien en over de rol die de cosmetische industrie en plastische chirurgen daarbij spelen. Van botox en rimpels corrigerende crèmes tot en met ingrepen om borsten of billen te vergroten en schaamlipcorrecties om een designer vagina te krijgen passeren de revue. Sunny laat tegen het einde van de docu haar lichaam kritisch bekijken door een plastisch chirurg - “ik verdien 350duizend dollar per maand” - in Los Angeles. Conclusie: U heeft een te dikke venusheuvel, te lange schaamlippen en uw billen kunnen ook wel een lift gebruiken. Op de valreep ziet hij dat er beter ook maar iets aan haar onderkin en armen moet worden gedaan. Alsof het is afgesproken behandelt een Argentijns televisiekanaal, waarop sensationele berichtgeving gewoonlijk de boventoon voert, de mannelijke tegenhanger van al die vrouwelijke ongemakken waar Sunny Bergman een dag eerder mee tobde. Urenlang wordt besproken of en hoe belangrijk de lengte van de mannelijke penis is. Korte interviews met mannen en vrouwen worden afgewisseld met adverenties voor en gesprekken over penisverlengende middelen en chirurgie én een vraaggesprek met een plastisch chirurg wiens specialisatie het is. “Er is meer vraag naar penisverlenging, dan naar borstvergroting”, meldt hij zakelijk en “de erecte penis is na de operatie even groot als ervoor”. Net zoals bij dat erg jonge meisje dat haar labia minora laat verkleinen door Dr. David Matlock van het Laser Vaginal Rejuvination Institute, is het resultaat van een verlengde penis een groter zelfvertrouwen. Meer niet. Dankzij reizende films uit het vaderland die Buenos Aires aandeden, ben ik weer helemaal au fait met wat de mens tegenwoordig geacht wordt te ondernemen om oogverblindend mooi te worden. Het heeft mij in ieder geval niet op andere gedachten gebracht, ik blijf gewoon lekker ouderwets zoals ik ben.