In 2009 bezocht Corrie Bosma Buenos Aires voor de laatste keer, hoogste tijd voor een weerzien. Haar bezoek ervaart ze "alsof er een oude geliefde wachtte op mijn terugkeer". Ze verwachtte dat er veranderingen te zien zouden zijn, nieuwe ontwikkelingen die de afgelopen 6 jaar hebben plaatsgevonden. Op afstand heeft ze in grote lijnen de politieke en economische ontwikkelingen gevolgd, de kranten soms gelezen en met vrienden gesproken die in Buenos Aires zijn blijven wonen of de stad soms als toerist bezoeken. Wat haar het meeste opviel is te lezen in deze gastbijdrage.

WEERZIEN NA 6 JAAR, BUENOS AIRES WACHTTE GEDULDIG… (22052015) – gastbijdrage van Corrie Bosma

Als ik 's avonds aankom in San Telmo - de wijk waar ik met onderbrekingen bijna 6 jaar heb gewoond - is het alsof ik maar eventjes ben weggeweest. De avondwarmte, de geuren, de hartelijkheid en het straatbeeld zijn vrijwel hetzelfde. Mensen eten op terrasjes, de stoepen zijn rafelig of kapot en achteloos neergelegd. Zo op het eerste gezicht is er niet veel veranderd, wél zijn er meer huizen dichtgetimmerd of besmeurd met graffiti. Huizen die verlaten zijn door hun bewoners met luiken die half vergaan aan de gevel hangen. Deze leegstand en verwaarlozing zie ik in San Telmo, maar ook richting la Boca en later eveneens in de wijken aan de stadsrand. Het blijft een stad van vele tegenstellingen, want als ik een wandeling maak rondom het Parque Lezama zie ik tot mijn verbijstering dat een deel van de Calle Caseros een enorme bloei doormaakt, met luxe restaurants, de omliggende panden gerenoveerd en 's avonds staan er dure auto’s geparkeerd. Twee straten verderop heeft echter een verpauperingslag plaatsgevonden: veel daklozen, dichtgetimmerde huizen, verwaarloosde kinderen, gesloten winkels, onkruid in de straat en langs de gevels. Het is best een groot gebied dat echt achteruit is gegaan in 6 jaar tijd.

Tegelijkertijd zie ik dat het huisvuilprobleem een andere oplossing heeft gekregen, er zijn plastic afvalbakken en grote containers op straat gekomen. Én ze worden gebruikt, ik zie minder zwerfvuil en zelfs een paar keer dat mensen papier en afval spontaan opruimen. En tot mijn vreugde zie ik dat er veel meer fietsers bij gekomen zijn, met helmen op maken ze slaloms rondom auto’s en weten zich wonderbaarlijk aan te passen aan het hectische verkeer. Dichterbij het centrum zijn er zelfs aparte fietsroutes aangelegd. Het zou Buenos Aires niet zijn als dit fenomeen geen grilligheid kent, want de fietsroutes zijn niet planmatig doorgevoerd in de barrios – de wijken. Ze beginnen plotseling en houden ook zomaar weer op. Het is dus een “beginnetje” voor een groter en uitgebreider plan, tenminste…… Nu ik het toch over het transport heb, ook opvallend zijn de bussen. Ze zijn schoon om mee te beginnen, ook van binnen. De zwarte uitlaatgassen, waardoor je regelmatig de overkant van de straat niet meer kon zien, zijn weg. Schoon rijden nu de bussen via een verfijnd netwerk kris kras door de stad. Er is een pasje – de SUBE kaart - waarmee je in kunt checken, je vertelt de chauffeur je bestemming waarna het te betalen bedrag van je pasje wordt afgehaald. Een simpel, goedkoop en effectief systeem. Hetzelfde geldt voor de aanleg van de busbanen op de 9 de Julio. Bravo! De afdeling Stadsontwikkeling heeft zijn best gedaan met als resultaat dat er meer doorstroming is door het transport te scheiden. Niet alleen de bussen zijn schoner, ook de auto’s zijn nieuwer en schoner dan ik me herinner. Vooral als wij later een paar weken doorbrengen in Palermo zie ik een toenemende welvaart om me heen. Er zijn winkeltjes bij gekomen, de restaurants zijn vol en de bediening is afgestemd op een meer dan voldoende serviceniveau. Zelfs zijn er winkels met gezond – ecologisch verantwoord – eten en drinken. Wat wel zijn prijs heeft, want ze zijn veel duurder. Het bewustzijn van en zorg voor het milieu is duidelijk toegenomen, vooralsnog vooral door de wat jongere mensen, maar het is duidelijk een trend.

Pratend met mensen lijkt het wel alsof de kloof tussen de “haves” en “have nots” is toegenomen. Degenen die al enig bezit hadden zijn in hun sas, hebben meerdere vakanties per jaar en hebben meer mensen om zich heen die hen ontlasten van de dagelijkse beslommeringen. Daarentegen spreek ik ook vrienden die het overgebleven voedsel in het restaurant in een “doggy bag” mee naar huis nemen. Als ik belangstellend naar het “waarom” vraag, vertellen zij dat er kennissen langskomen die honger hebben en op die manier wat te eten krijgen. Of een alleenstaande moeder die me vertelt dat zij 6 jaar geleden 8 uur per dag werkte, 5 dagen per week. Nu werkt ze 10 uur per dag en 6 dagen per week. Dat is van 40 uur naar 60 uur. Haar uitgavenpatroon is hetzelfde gebleven, alleen is alles veel duurder geworden door de inflatie van de afgelopen jaren. Het valt me op dat als ik met mensen over hun eigen situatie praat dat dit dan vrijwel meteen wordt gepolitiseerd. De tegenstellingen tussen de voor- en tegenstanders van de zittende regering zijn behoorlijk verhard door beschuldigingen, verdachtmakingen, complottheorieën, enz. Alles lijkt politiek gekleurd te zijn. Echter zonder de nuance van het open debat, de dialectiek en zoeken van de dialoog. Nu heeft de gemiddelde Argentijn meestal overal een mening over met argumenten zonder veel feitenkennis of onderzoek, maar dat is dan ook tegelijkertijd dat heerlijke verschil waarom ik zo van het land hou. Kortom: het weerzien was hartverwarmend en levendig. Buenos Aires, een liefde die blijft.