TERUG VAN WEGGEWEEST – 16 (31052015)

Terug van weggeweest liggen er twee dreigbrieven op de deurmat van mijn vaderlandse pied-à-terre, volgens de energietransporteur zou ik een doodzonde hebben begaan. Wat was het voorheen toch stukken eenvoudiger toen je als consument enkel maar te maken had met het Gemeentelijke Energie Bedrijf. Dat GEB produceerde energie, vervoerde het tot in je huis en stuurde je een alles-in-één-rekening voor gas, water, elektriciteit en kabeltelevisie. Die goede oude tijd dat je aan een enkel loket terecht kon om eventuele problemen op te lossen, is helaas voorgoed voorbij. Daarmee werd ik voor het eerst mee geconfronteerd toen na een lange afwezigheid de televisie slechts geruis vertoonde in plaats van beelden, het waarom werd kort daarna verklaard door een stapel enveloppen van een deurwaarderskantoor. Aanmaningen en dwangbevelen waren het. Het GEB, zo bleek, factureerde al geruime tijd de televisieaansluiting niet meer, het kabelnet was geprivatiseerd en overgedaan aan UPC of zo. Tja, de automatische afschrijving voor het GEB werkte nog wel, maar voor UPC had er een nieuwe machtiging moeten worden afgegeven. Maar daar was ik me dus niet van bewust omdat de brieven die daar over gingen een paar jaar waren blijven liggen. Toen ik eenmaal doorhad wat er aan de hand was, retourneerde ik de nog ongeopende enveloppen voorzien van “geadresseerde onbekend” aan de afzender. Na een maand of twee droogde de dreigbrievenstroom zomaar op. Ik voelde me geheel niet bezwaard, er was tenslotte niet betaald voor een dienstverlening waar ik geen gebruik van had gemaakt. Een bijkomend voordeel was dat ik dankzij het ontbreken van een kabelaansluiting sindsdien geen tijd meer verdoe met televisie kijken.

Deze keer is het Stedin Netbeheer dat mij zelfs twee keer de wacht aanzegt met een vrijwel identieke brief: “Op bovenstaand adres is een energieaansluiting voor gas. U maakt daar gebruik van, maar helaas is bij ons geen overeenkomst met een energieleverancier bekend. Als netbeheerder mogen wij geen energie naar u transporteren zonder een dergelijke overeenkomst. Wij vragen u dan ook zo spoedig mogelijk een overeenkomst af te sluiten met een energieleverancier.” Buiten de slechte redactie van de tekst, valt de feitelijke onjuistheid ervan op. Ze schrijven dat ik gebruik maak van een gasaansluiting, maar het bijbehorende kooktoestel is kort geleden vervangen door een elektrische versie en verder is er geen ander gasgestookt apparaat in huis. Er is daarover contact geweest met de energieleverancier, die de vraag stelde of ik ooit nog gas dacht te gaan gebruiken. Na een negatief antwoord moest de meterstand worden doorgegeven en ontving ik een eindafrekening. Toch houdt Stedin vol dat als ik niet binnen tien dagen reageer het gas zal worden afgesloten. Dat is precies wat ik wil, dat kan ik eventueel via hun website bevestigen. De “persoonlijk code” die ik daarvoor ontving, werkt echter niet, dus maar een mail gestuurd. Een paar dagen later word ik gebeld door een behulpzame medewerkster aan wie ik de situatie nogmaals uitleg. Zij opent mij vervolgens de ogen: zolang de meter niet is afgesloten, gaat men door met het in rekening brengen van transportkosten voor niet geleverde energie. Omdat die kosten in mijn geval 10 maal hoger waren dan het gasverbruik, ben ik juist op elektrisch overgegaan. Nu ik die mevrouw toch aan de lijn heb, maak ik gelijk een afspraak om over twee weken de gasmeter af te laten sluiten.

Desondanks blijkt dit niet het einde van het verhaal. Binnen de geprivatiseerde ambtelijke organisaties is qua bureaucratie en interne communicatie niet al te veel veranderd. Na een kort verblijf in het buitenland ligt er een brief van de afdeling Leeg Perceel Beheer van Stedin. “Op het bovenstaande aansluitadres heeft u enige tijd geleden van ons een brief ontvangen waarin u bent geïnformeerd over het ontbreken van een leveringsovereenkomst met een energieleverancier. Tot op heden hebben wij nog geen melding van een leverancier ontvangen. Daarom gaan wij op korte termijn over tot het afsluiten van de elektriciteits- en gasaansluiting. Zonder uw medewerking hierbij zal Stedin uw zaak overdragen aan de gerechtsdeurwaarder.” Het gas interesseert me niet langer, maar de elektriciteit wel. Een dag voordat de collega's van elders in de organisatie de gasmeter komen afsluiten voor de zekerheid toch maar even gebeld met de dienst Leeg Perceel Beheer. Na mijn verhaal te hebben gedaan, wordt mij gevraagd wanneer die afspraak tot afsluiten dan wel werd gemaakt. Na het noemen van de juiste datum en het opgeven van de referentie tovert men aan de andere kant van de lijn mijn dossier op het beeldscherm (zo stel ik mij voor). “Het lijkt erop dat wat u zegt juist is.” Er wordt voor mij onzichtbaar een aantekening gemaakt dat alles in orde lijkt en dat de levering van energie kan worden voortgezet. De volgende dag verschijnt op de afgesproken tijd een medewerker die binnen een paar minuten een stevig slot aan de meter bevestigt. Einde verhaal? Niet helemaal. Na het va et vient aan een buurman te hebben verteld, zegt die dat omdat er in het tarief van de stadsverwarming al transportkosten voor energie in rekening worden gebracht, gasleveranties daarvan zijn vrijgesteld. Gisteravond heb ik daarover toch maar een mail aan Stedin gestuurd, je weet uiteindelijk maar nooit of het wat oplevert.