DE CONCLUSIES OVER EEN DUURZAMER LEVEN (25102015 – gastbijdrage van Irene Post

Na maanden rondzwerven in Argentinië met de duurzame bril op, had ik veel gezien en geleerd. Maar ik zag nog niet in wat dat op de grote schaal precies betekende. Gelukkig vond ik een plek van rust, tussen de frambozenplanten in een dal in Patagonië. Ik kwam tot inzicht: soms moet je ver weg gaan om een antwoord dicht bij jezelf te vinden.

Doorsnee-Argentijnen eten gewoon graag vlees
Argentinië is helemaal geen voorbeeldland als het gaat om het verminderen van je ecologische voetafdruk, over duurzaam produceren of bewust leven. Argentijnen zijn vriendelijk, gastvrij en inventief. Maar om even te chargeren: de doorsnee-Argentijn eet gewoon graag veel vlees en koopt fabriekseieren bij de supermarkt, hij scheidt zijn afval niet en gooit zijn plastic klakkeloos in de natuur bij een wandeling of picknick. Eigenlijk verschillen Argentijnen daarin weinig van Nederlanders of andere wereldburgers. Behalve dat het in Europa consumenten gemakkelijker wordt gemaakt om afval te scheiden of een biologisch product in de supermarkt te kopen. De meeste mensen zijn in hun dagelijkse leven niet bezig met hoe ze de natuurlijke bronnen van de aarde op een goede manier kunnen benutten, zonder ze uit te putten.

Een connectie maken met magische plekken
Toch bleef ik maar in Argentinië hangen, ondanks dat ik dit land vrij willekeurig had gekozen als startpunt van mijn reis. Ik had ervoor gekozen om in september uit Nederland weg te gaan en wilde beginnen in de lente, dus werd het Argentinië. Waren het de eindeloze maagdelijke landschappen, de natuur die met name in de bergen overweldigend aanwezig is? De maté, empanadas en de dulce de leche? Of toch de Argentijnse inborst? Ondanks dat al deze aspecten me aanspraken, denk ik dat Argentinië me bleef trekken door de bijzondere plekken waar ik dankzij de vrijwilligersorganisatie WWOOF belandde. Plaatsen ver van dorpen en steden, waar ik een maand of langer doorbracht. Niet altijd was er een internetverbinding. Wel altijd waren er een biologische moestuin, bomen, (huis)dieren, zee of bergen, wind, regen, zon en mensen om een connectie mee te maken, om iets van te leren, over de omgeving of over jezelf.

Dingen waarvan ik nooit had gedacht ze te doen
Ik leerde dingen waarvan ik niet gedacht had dat ik ze ooit zou kunnen. En ik deed dingen waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou doen. In een kersenboom klimmen om kersen te plukken. In mijn eentje bergwandelingen maken, soms van meerdere dagen. Een lammetje geboren zien worden, zonder aankondiging. Rekening houden met de maan bij het zaaien om groenten beter te doen groeien. Een composthoop maken en onderhouden en waarom dat belangrijk is. Maté serveren, zelf brood bakken, de lekkerste frambozenjam ter wereld maken, bier brouwen, koken zonder dingen die je in de supermarkt koopt, met groenten uit de moestuin. Ik kwam heel dicht bij de kern van het leven: de eerste levensbehoeften en hoe je daar zelf in voorziet. Ik leerde immens te houden van de natuur. En hoe je daar zelf onderdeel van bent als mens, al vergeten we dat in ons dagelijks leven vaak. De laatste jaren in Nederland had ik een aversie gekregen tegen het rennen van de ene naar de andere plek, om te eten wat makkelijk uitkomt en te doen waar ik maar net aan toekwam. Nu leerde ik om daar korte metten mee te maken. In ieder geval voor mezelf. En om erover in gesprek te gaan. Want weet je hoe blij je wordt van je eigen groenten kweken? En hoe makkelijk het eigenlijk is?

Begin zelf een betere wereld
Toen ik even terug was in Nederland stak ik vrienden en familie met mijn enthousiasme aan. Mijn moeder begon haar eigen “landgoed” in de achtertuin en een vriend maakte een composthoop in de tuin van zijn eengezinswoning. De manier die mij paste, was om na mijn bezoek aan Nederland weer terug te keren naar Argentinië. Er is immers nog zo veel meer te ontdekken. En dat was de conclusie die ik uiteindelijk trok: dat er geen conclusies zijn. Elk jaar begint de cyclus opnieuw. Lente, zomer, herfst, winter. Daardoor kun je elke dag opnieuw beginnen. Ik leerde dat het natuurlijke energie geeft als je meegaat in de cyclus die toch al gaande is. Net als dat ik in de lente begon aan mijn reis: het seizoen waarin natuurlijkerwijs nieuwe dingen beginnen. Het kan ook in het klein: kweek je eigen paddenstoelen in de herfst of stop met het eten van vlees in de zomer, omdat je dan veel verse groente en fruit eet. Dat is dan ook mijn overkoepelende tip over duurzaamheid: begin ermee! Weet je niet hoe? Lees dan hier mijn 5-stappenplan voor een duurzamer leven.

Blijf me volgen
Uiteindelijk kwam ik zelf tot de conclusie dat ik naast mijn duurzame missie, mijn tekstschrijversleven niet achter me kan laten. Ik schrijf graag en daarom richtte ik mijn eigen bedrijfje op: Ángulos tekst en communicatie. Ook al was dit mijn laatste column voor dit blog, je kunt blijven volgen wat ik doe in Argentinië en als tekstschrijver. Of misschien heb je zelfs wel een leuke opdracht voor me. Kijk op www.angulos.nl of volg me op Twitter via @irenepost51.