CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis (31082015)

De lange aanloop
Na in februari 2014 in Buenos Aires de eerste hoofdstukken van het boek “Toekomstland” te hebben gelezen - ondertitel “Europeanen op reis in Argentinië tijdens de Gouden Jaren (1880 – 1930)” - wordt een oud plan nieuw leven ingeblazen. “Toekomstland” is een regelrecht “overschrijfboek” waarvoor de auteurs veel boeken van andere schrijvers hebben gelezen om daar vervolgens zonder zich in te houden uit te citeren in hun eigen boek. Volgens mijn schatting gaat het om 80% citaten en dus om wel erg weinig eigen tekst. Die eerste hoofdstukken bevatten een aantal beschrijvingen van het leven aan boord van schepen die van Europa naar Argentinië voeren. De schrijvers daarvan reisden eerste of tweede klasse, maar besteedden af en toe zowaar enige aandacht aan de omstandigheden “benedendeks.” De comfort en privacy ontberende goedkoopste – soms gratis – derde klasse of het tussendek dat bestemd was voor de landverhuizers. Om maar te zwijgen van de lage kwaliteit en geringe variatie van de maaltijden die schril afstak bij de luxe van de hoger gelegen dekken waar de Argentijnse elite huisde en Europeanen die het zich konden permitteren om uit nieuwsgierigheid naar de andere kant van de wereld te reizen. Zo'n zeereis duurde destijds ongeveer een maand. Af en toe brak er een soort hongeroproer uit vanwege het “niet te vreten” eten, maar dat waren eerder oprispingen dan dat ze de veiligheid van de luxe reiziger bedreigden. Extra rantsoenen sterke drank maakten over het algemeen snel een einde aan de ontevredenheid.

Toen ik tien jaar geleden op “ontdekkingsreis” was in het Oude Noorden van Rotterdam, zag ik daar in een gevellijst een getrouwe kopie van een door de industrieel ontwerper en graficus Willem Gispen voor de Rotterdam – Zuid Amerika Lijn ontworpen affiche. “Uitstekende en Billijke Passage naar Montevideo en Buenos Aires” luidde de wervende tekst. Deze lijn op Zuid-Amerika was eigendom van rederij van Nievelt Goudriaan, waar mijn favoriete Rotterdamse schrijver Bob den Uyl volgens eigen zeggen een aantal jaren sleet voordat hij aan het kantoorleven ontsnapte en voltijds schrijver werd. Vooral dat “ontsnappen aan het kantoorleven” sprak tot mijn verbeelding, iets dat mij naderhand op mijn manier ook zou lukken, zonder echter het kantoor en de daarbij horende financiële geborgenheid op te geven. Na het zien van die affiche dacht ik kort na over hoe het zou zijn om met een schip van of naar Zuid-Amerika te reizen, de tijd was er echter nog niet rijp voor. Dus ging ik door met mijn voordeur in Buenos Aires uit te stappen, taxi naar het vliegveld te nemen, wachten tot er ingestapt kon worden, een nacht vliegen - sinds een paar jaar zonder tussenlanding uit te stappen op Schiphol – om tenslotte met een taxi naar mijn vaderlandse pied-à-terre te gaan, waar ik dan zo'n 20 uur later de sleutel van de voordeur kon omdraaien. Efficiënt, redelijk comfortabel en enigszins saai. Het lezen van “Toekomstland” zorgde ervoor dat ik werk van de zeereis ging maken. Maar dan wel in de omgekeerde richting van de immigranten én met een vrachtschip.

“Dat zal niet meevallen,” kreeg ik te horen na het idee te hebben voorgelegd aan een goed in de Argentijnse maritieme wereld ingevoerde vriend, “men is niet zo dol op betalende passagiers, die geven alleen maar problemen.” Maar hij beloofde zijn best te zullen doen en deed dat ook. Buenos Aires als vertrekhaven bleek inderdaad al snel onmogelijk. Eind juli 2014 kreeg ik echter een e-mail met als onderwerp “Dit is wat je zoekt!” met de link naar een vakblad waarin een artikel stond met de kop “Maritime Trend: Cargo cruising.” Daarin stond dat CMA CGM, de op twee na grootste containerrederij ter wereld, zogenaamde “Cargo Cruises” aanbiedt op haar schepen. Schepen met een beperkte passagierscapaciteit waarop je je dient te schikken naar het ritme van een vrachtschip. Ik zocht contact, ontving informatie, na lang aandringen nog meer informatie en toen hield het zomaar op. Ik moet bekennen dat ik met andere dingen bezig was en de zaak een tijdje liet rusten. Ondertussen had ik bedacht in het Engels te hebben gecorrespondeerd met Fransen, niet erg handig. Dus begon ik in januari van dit jaar van voren af aan in het Frans en ontving vervolgens dezelfde documentatie als een half jaar eerder, alsof er nooit contact was geweest. CMA CGM bood een prima alternatief: van de Chileense havenstad Valparaíso via het Panamakanaal naar Rotterdam! Formulieren ingevuld, aanbetaling gedaan met als resultaat dat ik op 11 februari het verlossende bericht “votre dossier est confirmé” ontving. In mei en juni werkte ik aan de aanvullende voorwaarden: inenten tegen gele koorts, pasfoto's maken, kopieën maken van mijn paspoort, reisverzekering afsluiten, de rest van de passage betalen en een ticket naar Santiago de Chile boeken met een tussenstop in Buenos Aires om mijn koffer te pakken. Ik dacht alles rond te hebben, totdat ik begin augustus – nota bene een maand voor vertrek! – een pak aanvullende documenten om te ondertekenen ontving én het verzoek een door mijn huisarts af te geven verklaring te overleggen inzake mijn medische geschiktheid om de cargo cruise te kunnen maken.

wordt vervolgd