CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 2 (03092015)

De lange aanloop - vervolg
Als ik deze reis niet heel erg graag zou willen maken, had ik de moed al maanden geleden opgegeven. Dus ondanks alle gedoe nog even doorbijten. Zonder ze te lezen onderteken ik vier pagina's met Algemene Voorwaarden en voorzie die van de handgeschreven woorden “lu et approuvé.” “Gelezen en akkoord,” woorden waar de bureaucratisch ingestelde Fransen zo dol op zijn. Daarna volgen een “Disclaimer”, een “Statement of Responsibility” en een “Discharge Insurance.” Allemaal verklaringen die de rederij van iedere vorm van aansprakelijkheid ontslaan, mocht er onderweg wat gebeuren en die de passagier voor de zoveelste keer op wijzen dat er geen medicus aan boord van het schip zal zijn. Met één document zit ik in mijn maag, het is een “Declaration” die dient te worden vergezeld van een door mijn huisarts af te geven medische verklaring. Ik heb namelijk geen huisarts, niet in Argentinië en niet in Nederland. Als je nooit ziek bent, heb je zo iemand immers niet nodig? Het valt niet mee om een arts te vinden die mij uit de brand wil helpen. Een vriend in Buenos Aires heeft een zus die samen met haar man een huisartsenpraktijk heeft, ze zijn op vakantie. Een aangetrouwd nichtje die arts is, is eveneens op vakantie. De huisarts van mijn buren vindt dat ik bij een keuringsarts moet zijn en niet bij hem. De keuringsarts kan niets voor me doen omdat hij mijn medische geschiedenis niet kent. Nu ben ik voor het laatst ziek geweest in 1994 of zo toen ik een paar dagen na een zakelijk etentje in een duur restaurant in Lagos met spoed in de bedrijfskliniek werd opgenomen met een amoebe dysenterie, veel medische historie is er gewoonweg niet. Gezond zijn en geen kwaaltjes hebben, dreigt zowaar een probleem te worden. Inmiddels heb ik bedacht bij een volgende poging een afspraak met een arts te maken zo vaag mogelijk te moeten zijn en beslist het woord “keuring” niet in de mond te nemen.

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij, gaat nog altijd op. Ik herinner me de huisarts die zijn praktijk een paar honderd meter verderop heeft. De assistente wil weten of ik patiënt ben en waar het over gaat. Ik zeg dat ik de arts over een nogal persoonlijk probleem wil consulteren en dat ik geen patiënt ben. Ze verbindt me met hem door, ik houd het vaag en mag een dag later langskomen. Het aangetrouwde nichtje heeft ondertussen aangeboden als “familiearts” te kunnen fungeren en dat ze zo nodig op collegiale basis kan worden geconsulteerd inzake mijn medische geschiedenis. Ik ben de laatste patiënt van het spreekuur. Desgevraagd vertel ik hem dat ik ondanks mijn foutloze Nederlands al de helft van mijn leven in het buitenland woon, dat ik vroeger wel eens een collega consulteerde die inmiddels met pensioen is, maar omdat ik verder gezond ben nooit een andere arts nodig heb gehad en dat dit nu mijn voorgenomen reis in gevaar zou kunnen brengen. Na de beleefdheden vraagt hij recht op de man af wat ik van hem nodig heb. Een medische verklaring dus. We gaan door de vragenlijst van de rederij, ik geef eerlijk antwoord: geen last van claustrofobie, geen maagzweer, geen krukken of zo nodig, geen allergieën, gebruik geen medicijnen, ben niet gehandicapt, enzovoort. Bij de vraag of ik zwanger ben, lacht hij en streept die door: “dan kunnen ze tenminste zien dat ik de vragen nauwkeurig heb gelezen.” Tenslotte beantwoordt hij de laatste en wat mij betreft belangrijkste vraag “Do these health disorders stop passenger travelling aboard a freighter?” zeer terecht met “NEE,” omdat er geen enkele sprake van “disorders” is. Daaronder plaatst hij zijn stempel, nummer van inschrijving in het artsenregister en zijn handtekening, de laatste hindernis is genomen. Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, wordt er van mij ook nog eens een handtekening en “lu et approuvé” verwacht onder de volgende tekst: “Hierdoor bevestig ik kennis te hebben genomen dat het schip waarmee ik zal reizen geen arts, verpleger, noch medische faciliteiten heeft. Naar mijn beste weten is de bovenstaande medische verklaring correct. Voorts begrijp ik en stem er mee in om in geval van ziekte of ongeval op verzoek van de Kapitein het schip te zullen verlaten in iedere daartoe aangewezen haven anders dan de eindbestemming indien mijn aanwezigheid aan boord als nadelig wordt beschouwd voor de veiligheid en het welzijn van mijzelf of de anderen aan boord.” Zoals ik al zei: deze reis moet je graag willen maken. Want voor het geval je ernstig ziek zou worden, is het verplicht een verzekering af te sluiten die de passagier in geval van een medische urgentie per helikopter van boord zal komen halen. Ergo: ogen dicht en tekenen. Alle documenten gaan per e-mail naar de rederij in Marseille, een week later ontvang ik mijn ticket. Niets staat nu mijn zeereis met de CMA CGM Sambhar meer in de weg!

wordt vervolgd