CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 7 (16092015)

Zaterdag 5 september 2015 – Valparaíso – Chili
Tegen het middaguur verschijnt de Sambhar op de radar van MarineTraffic, het schip vaart ter hoogte van Chigualoco, 200 kilometer ten noorden van Valparaíso. Twee uur met de auto, maar veel langer over zee. Nog uren de tijd om andere dingen te gaan doen, zoals het bekijken van de eigentijdse juwelen die in de Lutherse Kerk worden geëxposeerd. Dat valt vies tegen. Sommige halsversieringen, die lijken te zijn gemaakt van de koperen doppen van siernagels die vroeger vaak op meubelstukken zaten, zijn veel te zwaar om lang om je nek te hangen, de broche en de speld waarin een lok zwart haar van de maakster is verwerkt zijn zeker apart, de koperen sieraden waaruit geharde rode lak druipt zijn niet al te gek, maar de “halsband” die beter bij een sm-ritueel past dan bij een avondjurk vind ik echt driemaal niks. Eigenlijk is het leukste in de kerk een URKUNDE die is toegekend door de Deutsche Feuerwehrkompagnie Nº 2 “Bomba Germania” Valparaíso voor de ondersteuning die de kerk heeft geboden tijdens de grote branden van begin 2014. Ondertekend door een “Schriftwart,” een “Hauptmann” en een “Direktor”.... Ik loop de straat af omdat daar bij eerdere bezoeken aardige muurschilderingen en graffiti waren te zien, ook dat valt tegen. Steegje door langs Hotel Gervasoni, dat ons vijf jaar geleden flink belazerde en dan zie ik tot mijn stomme verbazing de Sambhar de haven invaren. Uren eerder dan ik had gedacht. Het miezert, ik heb de verkeerde camera bij me en heb daarover flink de pest in. Maar dit is wat bij mijn ex-werkgever TINA werd genoemd: There Is No Alternative. In dit geval dus liever slechte foto's dan geen foto's. Deze kans komt niet terug, want als het schip weer vertrekt ben ik aan boord.

De Sambhar blijkt de ligplaats van het schip uit Singapore helemaal niet nodig te hebben, er is ruimte voor twee schepen langs die kade. Iets dat op de plekken van waar ik eerder had gekeken niet was te zien. Ondanks de onophoudelijke motregen loop ik tegen het einde van de middag naar het station van een van de nog 8 of 9 werkende funiculaires, de in 1908 in gebruik genomen Ascensor Artillería. Die kabelspoorweg tilt de passagiers voor 40 eurocenten in 80 seconden 80 meter hoger. Daar aangekomen moet worden betaald, waarna je door een tourniquet gaat dat bij de ingebruikname ongetwijfeld het toppunt van moderniteit was. In de vorm van een rond stempel staat op het draaipunt met weinig woorden de herkomst samengevat: in het midden: ”SILENT REVERSIBLE PATENT 1887” en langs de rand: ”Stevens & Sons, 237 Southwark Br Rd London.” Al jaren vraag ik mij af of dit nu de ascensor is waarmee Che Guevara zich in 1952 de heuvel op ging tijdens zijn reis door Zuid-Amerika die hij beschreef in zijn beroemde “Diarios de Motocicleta.” Zo beeldend, dat Walter Salles er naderhand een “road movie” van kon maken waarin de voornoemde scene voorkomt. Ik herken de omgeving niet onmiddellijk – de markt met hebbedingetjes voor toeristen en de oude zeevaartschool waren niet in de film te zien – en heb geen zin om in de regen door de wijk te gaan banjeren. Vanaf de hooggelegen promenade is de Sambhar goed te zien, de armen van de containerkranen hangen al boven het schip, het lossen is begonnen. Het wachten zit er bijna op, morgen mag ik aan boord en begint de lang verwachte cargo cruise.

Zondag 6 september 2015 – Muelle Prat – Valparaíso – Chili
Het is gisteravond nogal laat geworden, het was behoorlijk gezellig. Als ik in Chili ben dien ik mij te melden bij mijn oud-collega Alejandro en zijn vrouw Lorena om ontspannen bij hen thuis in Santiago of in Viña de Mar te eten en te drinken. Altijd in het gezelschap van hun vrienden en/of kinderen, altijd om bij te kletsen en/of te roddelen over andere oud-collega's, altijd is het veel te gezellig en wordt het laat. Toch ben ik vroeg wakker, dit zijn de laatste paar uur met internet tot begin oktober en daar moet goed gebruik van worden gemaakt. Een maand lang zonder internet, een maand lang zonder wijn of een biertje, een maand lang zonder telefoon, een maand lang op een schip zonder de gelegenheid om een paar keer per week mijn ochtendkilometers te lopen, zonder even naar een winkel te kunnen gaan of op de fiets te stappen. Een maand lang eten wat de pot schaft met gedwongen disgenoten die je misschien niet kunt uitstaan en met wie je niets hebt, sober leven in een beperkte ruimte zonder zelfs het wereldnieuws bij te kunnen houden of even vlug te kijken hoe het op de beurs met de aandelen gaat. Als je dan een paar uur de wal op mag, ga je natuurlijk niet in een internetcafé zitten, dat heb ik mijzelf heilig voorgenomen. Vlak voor het middaguur gaat de koffer dicht, de computer in de rugzak, tijd om naar het schip te gaan.

wordt vervolgd