MISLUKT AVONTUUR (31072015)

Mijn inmiddels ex-geliefde vertelde zo enthousiast over haar droom een oud industrieel gebouw te kopen en dat dan vervolgens tot een woon-werkhuis om te bouwen, dat ze me aanstak. Ik zag het helemaal zitten en begon “mee te denken”. Zo'n twee jaar geleden startte de zoektocht in het noordoosten van Frankrijk, in de uitlopers van de Ardennen, in de Maasvallei. Net dicht genoeg bij Nederland om er in een paar uur met de auto naar toe te rijden. Daar stond in Margut een oude melkfabriek die wel wat zou kunnen zijn, doch al snel afviel vanwege de Tokkies die op het terrein woonden en bovendien, zo bleek, was voorbestemd voor sociale huisvesting. In La Ferté, het buurdorp, stond een fabriek aan het snelstromende en daardoor ruisende rivierwater, stukken groter, minstens net zo vervallen. Vanwege de winterse overstromingen viel ook die af. Vrienden brachten ons in contact met iemand die de streek op zijn duimpje kende en op de hoogte was van wat er eventueel te koop zou zijn: bij een makelaar, in de stille verkoop of waarvan de eigenaar bij een aantrekkelijk bod best eens tot verkoop bereid zou kunnen zijn. We vertelden hem dat we zochten: een oud fabriekje waarin ruimte genoeg zou zijn voor een gedeelde woning en twee grote werkplekken, die ieder van ons naar eigen smaak en naar behoefte zou kunnen inrichten. Het bedrijf van mijn geliefde zou er gewoon door moeten kunnen draaien en ik heb af en toe de behoefte om me even terug te trekken om te schrijven, te lezen of gewoon wat aan te lummelen.

Dat onze beschrijving wat onnauwkeurig was, bleek meteen al. Wat hij ons liet zien was niet een beetje, maar veel te groot. Eerst fabrieken, die soms in ernstige staat van ontbinding verkeerden, daarna grote landhuizen tot en met een petit château met bijgebouwen, bediendeverblijven en stallen. Keer op keer gaven we aan waarom iets niet geschikt werd geacht in de verwachting al doende dichter bij ons ideaal te geraken. Op een gegeven moment hadden we alle beschikbare moulins – een ooit met waterkracht aangedreven fabriek – en fabriekjes in de regio gezien en verlegden we de aandacht naar huizen. Eentje stak er bovenuit, een herenboerenwoning in Laneuville-sur-Meuse. Inmiddels was het najaar geworden, de hoogste tijd om terug te gaan naar Buenos Aires om daar vooral de bloeiende jacaranda's niet te missen. Het huis kon wel wachten tot het voorjaar. Tijdens de wintermaanden zochten we op het internet naar huizen, mijn geliefde bezocht er een paar, ze werden allemaal afgekeurd. Een prachtig gelegen grange – grote schuur – in een romantisch dorpje achter Mouzon, bleek niet te koop. In het voorjaar van 2014 gingen we het huis in Laneuville grondig bekijken, dat wil zeggen er zo nodig een dag lang ongestoord in ronddwalen om te zien of het wat zou kunnen worden. Nog maar net binnen wisten we gelijk al dat dit het niet was. Veel te groot en met een tuin die ons zou dwingen om een tuinman in vaste dienst te nemen.

Plan B stond echter al op de rails. Mijn geliefde had op het internet een oud huis in Stenay gevonden en dat hadden we twee dagen eerder bezocht. Toegegeven, ik had het op basis van de foto's van de makelaar gediskwalificeerd, maar van binnen bleek het qua mogelijkheden alles te bieden wat we zochten. De twee enorme zolders konden tot fantastische werkplekken worden omgebouwd en voor de rest zagen we het ook wel zitten. Bovendien was het een huis met een historie van zo'n 400 jaar en heette in het stadje naar degene die het had laten bouwen “la Maison du Lieutenant du Roi”, de lokale representant van de Franse koning. Er was veel achterstallig onderhoud, de makelaar zwaaide ongevraagd met een prijsopgave voor een nieuw dak, het was niet aangesloten op het riool of op het gas. Maar het had karakter, het had een torentje met een stenen trap naar boven en dat torentje was een monument. Wij lieten ons uitgebreid informeren over de geschiedenis van het huis en bespraken met een architect van Monumentenzorg wat we eventueel wilden aanpassen en dat kon zowaar allemaal. Ruziënde erfgenamen dreigden kort roet in het eten te gooien, even leek het er zelfs op dat het huis niet langer verkocht zou worden. Toen ik opnieuw op het punt stond naar Buenos Aires te vertrekken, werd ons bod geaccepteerd.

Half maart van dit jaar vond de overdracht plaats en dachten we onze droom te gaan verwezenlijken. We hadden inmiddels een architect in de arm genomen en maakten plannen. Maar nadat de koop was gesloten en de akte was gepasseerd, waren we het plots over weinig dingen meer eens. Het ging dusdanig mis dat de bijzondere band die we hadden opeens verdwenen was en de vrouw met wie ik oud hoopte te worden zomaar uit mijn leven vertrok. De mooie droom werd een onbeheersbare nachtmerrie. Aldus liep het spannende avontuur, waar we vijf jaar geleden mee waren begonnen, op een grote deceptie uit. En het huis? Het huis is op zoek naar bewoners die wél samen door één deur kunnen.