CARGO CRUISE – dagboek van een zeereis - 10 (30092015)

Woensdag 9 september 2015 – Zuidelijke Stille Oceaan – ter hoogte van Antofagasta – Chili
Vandaag heb ik geleerd wat “reefers” zijn. Dat zijn de witte koelcontainers – refrigerated containers – aan boord waarvan het vervoer vele malen meer zou opbrengen dan dat van alledaagse containers. De reefers hebben een ingebouwde koelcompressor die staat afgesteld op de temperatuur die nodig is om de inhoud in de gewenste staat op de bestemming af te kunnen leveren. Het kunnen groenten of fruit zijn, vlees of vis, maar ook bijvoorbeeld wijn. Het schip heeft twee gespecialiseerde reefer elektriciens aan boord die de containers twee maal per dag aan een visuele controle onderwerpen. De reefer heeft een klein controlepaneel waarop de binnentemperatuur digitaal is af te lezen en een rood alarmlampje in geval er iets mis is of gaat. Als dat gebeurt, worden de Kroatische elektriciens geacht het probleem op te lossen om te voorkomen dat de inhoud bederft.

Hoewel we nog steeds niet over het schip zijn rondgeleid, kregen we gisteren wel een formulier met vragen die betrekking hebben op de veiligheid en wat we geacht worden te doen als er eventueel iets misgaat. Derde officier Vincent, die belast is met veiligheidszaken, verwachtte ons vanochtend om 10 uur en was toen nergens te vinden. Ik ben toen zelf maar op zoek gegaan naar de reddingsboten en het muster point – het verzamelpunt – en heb voor de zekerheid nagevraagd welke kant van het schip nu stuurboord is en welke bakboord. Voor de rest is het allemaal redelijk eenvoudig: in 9 van de 10 gevallen dienen we ons naar de brug te begeven en de instructies van de Kapitein af te wachten en/of op te volgen. Vanavond had de oproep over de intercom weinig met veiligheid te maken, of misschien ook wel volgens de regels op zee: om middernacht wordt de klok een uur teruggezet. Er is zes uur tijdverschil met Europa, hetgeen de komende weken ook weer ingehaald zal moet worden.

Tweede boek uit: Het ongrijpbare meisje geschreven door Mario Vargas Llosa (332 pagina's). Gekocht in Rotterdam in maart 2015. Gelezen in september 2015 aan boord van CMA CGM Sambhar varend langs de kust van Chili. Hoofdstuk 1 is getiteld “Het Chileense meisje,” hetgeen dus mooi aansloot op het boek van de Chileense schrijfster Isabel Allende dat ik hiervoor las.

Donderdag 10 september 2015 – Zuidelijke Stille Oceaan – ter hoogte van Tacna – Peru
Wat ik me gisteren opeens afvroeg, zonder er overigens een antwoord op te hebben gevonden, was hoe het kan dat zover als het oog reikt alleen maar water is te zien en dat vervolgens ergens achter de horizon en na de kustlijn de droogste woestijn ter wereld ligt. De Atacama woestijn. Hoewel ik na het zien van de Owner's Cabin eerst wat de pest in had en heb lopen zeuren over een andere hut omdat ik ontevreden was over mijn Super Intendent Cabin, ontdekte ik vandaag dat het allemaal mijn eigen schuld is. In de papierstapel die ik van de rederij ontving, zat ook een beschrijving van de passagiersaccommodatie van de Sambhar, waarvan ik de op een na grootste hut had gereserveerd zonder mij rekenschap te geven dat die aan de zijkant van het schip lag. In dezelfde beschrijving was sprake van een kleine gymzaal en de Officers Recreation Room. Het gym stelt weinig voor, de fiets is niet aangesloten op het lichtnet en kan niet worden geprogrammeerd, bovendien mist het zadel, daar waag ik mijn onderrug liever niet aan. Maar die salon voor de officieren wordt op de dag door niemand gebruikt omdat de mannen dan aan het werk zijn. Ergo, ik heb nu een comfortabele salon met stoelen en banken en veel uitzicht op zee tot mijn beschikking. Ik kan er op mijn gemak lezen en schrijven, thee haal ik in de messroom aan de overkant van de gang. Helemaal naar mijn zin!

Het is voor het eerst onbewolkt tijdens mijn avondwandeling over de dekken. Bij gebrek aan grote bevolkingscentra en industriële vervuiling is er op 70 mijl uit de kust een magnifieke sterrenhemel te bewonderen. Alles wat mijn goede vriend Louis mij drie jaar geleden tijdens onze reis door Chili over de sterrenbeelden op het zuidelijk halfrond heeft uitgelegd en bijgebracht, is niet langer paraat. Het Zuiderkruis is het enige dat ik nog herken. Schande!

Vrijdag 11 september 2015 – Callao – Peru
Om een uur of 2 vannacht is de Sambhar afgemeerd in de haven van Callao. Callao, de naam van een elegante avenue in Buenos Aires – Astor Piazzolla liet Amelita Baltar de Avenida Callao bezingen in “Balada para un Loco” – en dus de naam van een smoezelige havenstad in Peru. De smoezelige stad was er eeuwen eerder dan de elegante avenue. Er ligt een shore pass klaar waarmee zonder paspoort kan worden gepassagierd. Voor het eerst sinds zondag naar de wal. Er is niet veel tijd, maar dat maakt niet uit. Samen met Yves ga ik naar de “mercado.” De organisatie van zo'n uitje is redelijk eenvoudig: de shore pass oppikken, vertrek inschrijven in het register bij de wacht van het schip, wachten op de shuttle van de terminal die je naar de uitgang brengt, veiligheidscontrole, weer een register invullen, poort uit en je bent in Peru.

wordt vervolgd