NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 16 (25052016)

Zaterdag 5 maart 2016 – Matagalpa – La Corona
Na de lunch word ik afgeleverd bij Alfred en Elsa Rayo – Granados van de finca Mil Flores, mijn gastgezin. Elsa is er niet, Alfredo moet uit zijn siësta worden gewekt. We gaan buiten zitten wachten tot Elsa uit de kerk komt. De gezinsleden zijn Zevende-dags Adventisten voor wie de zaterdag zondag is en die niet mogen roken en geen alcoholhoudende dranken mogen drinken. Alfred vindt het nog te warm om een wandeling over de landerijen van de finca te gaan maken, er wordt koffie geproduceerd en er worden groenten en fruit voor eigen gebruik verbouwd. “Nog even geduld en dan zal ik je alles laten zien.” En zo gebeurt het dat ik aan het eind van de middag voor de tweede keer vandaag aan een wandeling over een koffieplantage maak. Hoewel ze natuurlijk bijna identiek zijn, zit het verschil in de toelichting die Alfred, een doorgewinterde koffieboer, mij geeft. Als ik hem vraag of hij net als El Guayabo organische koffie produceert, is zijn onverwachte antwoord “Niemand hier produceert organische koffie.” Mijn tegenwerping dat op de finca waar ik vanmorgen was dat wel het geval is, wordt schamper afgedaan met “Es mentira, 't is gelogen.” Deze finca is wat rommeliger, hetgeen zo zijn charme heeft. De hele familie werkt er, niemand van buiten. De oogst wordt in één klap aan een opkoper in Matagalpa verkocht. Jaar in, jaar uit. De ambitie om een eigen merk te beginnen of direct aan een keten van coffeeshops te verkopen, ontbreekt geheel. Daarbij speelt misschien wel mee dat Alfred's oudste zoon onderwijzer is geworden in plaats van koffieboer. Er bloeien bloemen, die willekeurig zijn geplant en die dienen om op de zaterdagen de kerk op te fleuren. Een taak die Alfred en Elsa vrijwillig op zich hebben genomen. Op een nat stuk land wordt rijst verbouwd, want “iets anders groeit hier niet.” We plukken een cacaovrucht en sabbelen op de bonen in gelei die daarin zitten. Zoete herinneringen aan São Tomé borrelen op, het eiland waar ik lang geleden ontdekte hoe lekker dat was. En dan laat Alfred mij zien hoe de passievrucht groeit, een totaal onverwachte confrontatie met de groeiwijze van de lelijke vrucht die zo verrukkelijk smaakt: ze groeien zoals druiven, zoals hop! Dit is zoiets als de ontdekking lang geleden in Nigeria dat een ananas niet aan een boom hing, maar heel teleurstellend de vrucht was van een gewas dat in de aarde stond, zoals bijvoorbeeld een krop sla. Dat was toen een afknapper, dit is een openbaring.......

Tegen zes uur wordt het vallen van de avond aangekondigd door het zingen van de chicharras – de cicaden – en het zingen van psalmen door een groepje jonge mensen uit het dorp die naar een verfilmd Bijbelverhaal kijken. Ik zit in de keuken wat te schrijven, Elsa kookt mijn avondmaal op het houtvuur: Indio Viejo met een glas chicha. Ik herken het over het erf klinkende verhaal en neurie onbewust een psalm mee. Dat had ik beter niet kunnen doen, want Elsa sleept me gelijk mee naar de ruimte die als bioscoop dienst doet. Daar zitten katholiek opgevoede meisjes – en een paar jongens – met blosjes op de wangen naar de film te kijken, de zoon des huizes stopt die een paar keer om uit te leggen wat het voor Zevende-dags Adventisten betekent. Op zaterdagavond is er in het dorp geen ander vertier, iets dat Aurora me vanmorgen vertelde, die was echter van plan om in Matagalpa te gaan dansen. Ik word uitgenodigd om aan te schuiven, maar dat is iets teveel gevraagd aan iemand die het geloof al had afgezworen voordat hij de leeftijd van de meeste van de hier aanwezigen had. Wel ervaar ik vanavond weer eens, dat sommige dingen die je tijdens je jongere levensjaren op indringende wijze zijn bijgebracht wel wegzakken, maar dat je ze nooit meer kwijtraakt.

Zondag 6 maart 2016 – La Corona – El Rama – Bluefields
Het is nog pikdonker als ik on vijf uur opsta na te zijn gewekt door het eindeloze gekraai van een haan. En ik maar denken dat die dingen alleen bij het eerste daglicht kraaien, in La Corona doen ze dat vrijwel de hele nacht door. Net waakhonden. Volgens gastvrouw Elsa zijn de hanen “de klokken van het platteland.” Al met al heb ik daardoor bar slecht geslapen, zelfs de oordoppen hielpen niet tegen dit natuurgeweld. Een verfrissende douche zat er ook niet in, er is wel leidingwater in La Corona, doch om de andere dag. Vandaag is toevallig die “andere dag.” Meer dan een kattenwasje zit er niet in. In de keuken maakt Elsa een kop citronella voor me en ontbijt ik met een paar bananen uit eigen tuin. Om 05.30, de met Hector afgesproken tijd, sta ik met mijn koffertje langs de weg. Hector had in eerste instantie zullen blijven overnachten, maar moest opeens terug naar Matagalpa voor een spoedeisende klus en laat nu op zich wachten.

wordt vervolgd