NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 23 (23062016)

Dinsdag 8 maart 2016 – Bluefields – Laguna de Perlas
Tegen lunchtijd komen er drie Spaans sprekende mannen binnen, ze bestellen wat te eten en te drinken. Als er even geen andere klanten zijn, stellen ze zich voor aan de bakker en zijn vrouw als zijnde leden van een Fraternidad, een broederschap die een mij onbekend geloof belijdt. Om de beurt vertellen ze over hun verleden, hoe ze Jezus hebben gevonden en hoeveel beter hun leven sindsdien geworden is. “We gaan van deur tot deur om het verhaal over ons leven en onze ervaring met de Heer te delen,” zegt de leider “aanstaande vrijdag is er een grote bijeenkomst waarvoor we jullie uitnodigen.” Voordat ze verder gaan met hun missie, wordt er gezamenlijk gebeden “..... y que Dios bendiga a Ustedes y a su negocio – …... en dat God u en uw bedrijf moge zegenen.” Einde oefening. Bakker Byron kan eindelijk de door mij bestelde batido klaar gaan maken, een verfrissende milkshake. “Wat was dit?” vraag ik hem. “Zendelingen van de een of andere broederschap. Horen jullie bij dat genootschap, want jullie baden mee? Ach wat moet je, we go with the flow.”May Pole Celebration op de buitenmuur van de lagere school in Laguna de Perlas zelfs het Meifeest wordt gevierd. Een vruchtbaarheidsritueel van Germaanse oorsprong, het is hier een multiculturele gemeenschap van heb ik jou daar. Ik ga nog maar eens langs bij de bakker en koop wat te eten voor later op de avond. Het restaurant van het hotel met twee kamers is op dinsdag gesloten. Na de avondschemering begint opnieuw het lawaai bij de buren, het is de beurt aan klassieke country & western van een zwijmelende Jim Reeves nota bene. Gelukkig heb ik mijn oordoppen bij me.

Woensdag 9 maart 2016 – Laguna de Perlas – Kakabila – Orinoco – Marshall Point – Laguna de Perlas.
Stipt om 9 uur meld ik mij voor de briefing in het kantoor van Kabu Tours. “Kabu” is het Miskito woord voor “oceaan.” Het is een “community based” organisatie die probeert de vangst van de groene zeeschildpad in het nabij gelegen natuurreservaat Cayos Perlas tegen te gaan door de vissers – beter gezegd de stropers - om te scholen tot gidsen voor de toeristen die de regio bezoeken en hen op die manier aan een alternatieve bron van inkomsten te helpen. Mariano, mijn begeleider voor vandaag, is zo'n bekeerde schilpaddenstroper die in de loop van de dag zal uitleggen hoe eenvoudig het is om die beesten te vangen en te verhandelen, het vlees schijnt een delicatesse te zijn. In ieder geval aan deze kant van de Atlantische Oceaan. Hij en Wilbur, de “driver” van de panga, zijn Miskito's uit het dorp Kakabila. De briefing heeft weinig om het lijf: op de kaart wordt aangewezen waar ik naar toe zal gaan, wat ik zal “beleven” en dat ik tegen 5 uur weer terug zal zijn. Mariano krijgt een envelop met geld mee waarin “genoeg voor iedereen” zit. We lopen vervolgens naar de haven, gaan aan boord, waar blijkt dat ze de zwemvesten zijn vergeten. Terwijl dat door Wilbur wordt geregeld, kijk ik naar de arriverende en vertrekkende passagiers, het gesjouw met zakken cement en andere bouwmaterialen en bestudeer de reclameborden van Hotel Casa Blanca dat volgens eigen zeggen Best Bed Best Food aanbiedt en Pension Casa Ingrid dat in een huiselijke sfeer zowel een Amerikaans als een Nicaraguaans ontbijt serveert. De zwemvesten arriveren en worden aangetrokken, de motor wordt gestart, we vertrekken naar Kakabila een dorp waar uitsluitend Miskito's wonen om kennis te gaan maken met hun cultuur of wat daar nog van over is......

wordt vervolgd