NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 26 (03072016)

Donderdag 10 maart 2016 – Laguna de Perlas – Bluefields
De weergoden houden zich niet erg aan de spelregels, midden in het droge seizoen valt de regen met bakken uit de hemel. Tussen de buien door reserveer ik mijn plaats voor de panga naar Bluefields en vul de rest van de ochtend met het bijwerken van mijn reisdagboek. Nu ik bewust geen computer mee op reis heb genomen noteer ik, als de gelegenheid zich voordoet, alles wat ik beleef zoveel mogelijk in een ouderwets schoolschrift. Het brengt een stuk discipline terug in wat je echt op wilt schrijven, om niets van belang te vergeten en om dat geordend te doen. Met de computer bij de hand maak ik vaak slechts wat korte aantekeningen die dan naderhand worden uitgewerkt, maar nu schrijf ik opeens vrijwel kant en klare teksten. De panga vertrekt stipt op tijd, het water is onrustig waardoor het ding soms flinke klappen maakt. Én de buien blijven maar vallen. De frisse wind die de regen aankondigt en de regensluiers in de verte herken ik uit Afrika waardoor ik weet wanneer de bui op het punt staat om los te barsten. Zodra de eerste druppels vallen, trekken de passagiers met vereende krachten het grote dekzeil over zich heen, zodat we redelijk droog blijven. Bui voorbij, zeil terug naar de zijkant van het bootje. Tot aan Bluefields gaan we zeven keer onder zeil. Letterlijk.

Terug aan de wal neem ik een taxi naar Hotel Jackani waar de Nicaragua-expert heeft beloofd een kamer te zullen reserveren. Deze overnachting moet ik extra betalen, want de nacht in Laguna de Perlas was vooruitbetaald en dat geld zou niet worden gerestitueerd. Voor US$30 doe ik deze keer niet moeilijk. De eigenaresse van het hotel is hoogst verbaasd me te zien. De expert blijkt niets te hebben gereserveerd en het hotel heeft geen enkele vrije kamer meer! Na wat heen en weer gebel, beland ik in Gran Hotel Anabas. Het zal vroeger best “Gran” zijn geweest, maar dat is het al een hele tijd niet meer. Geen wonder dat er nog kamers vrij zijn..... De lakens en handdoeken zijn echter schoon, er is een badkamer met douche en toilet en koud stromend water. Ik heb onderdak en daar ging het uiteindelijk om.

Vrijdag 11 maart 2016 – Bluefields – El Rama – San Miguelito – Oostelijke oever Nicaraguameer
Dat ik gistermiddag alvast het kaartje voor de panga had gekocht, bleek vandaag een goede zet. Ik denk dat ik anders, net als op de heenreis, niet had mee gekund, waardoor het hele reisschema in het honderd zou zijn gelopen. Voor het instappen moet de koffer worden geopend om door een geüniformeerde te worden gecontroleerd. De verklaring daarvoor is dat de Caribische kuststrook een autonome regio binnen Nicaragua is, iets dat ik nog op geen enkele andere manier had gemerkt. Het ontbreekt eraan dat ik mijn paspoort moet laten zien en dat er een stempel in wordt ingezet, hoewel me dat dan ook niet zou hebben verbaasd. De kuststreek heeft, zo heb ik de afgelopen dagen kunnen zien en horen, een geheel anders samengestelde bevolking, spreekt veelal een andere taal, heeft een andere culturele achtergrond, een totaal andere geschiedenis en bovendien een ander klimaat dan het Nicaragua aan de kant van de Stille Oceaan. Na bijna twee uur op het water – tegenwind en opnieuw veel regenbuien tot en met een door de rivier overstekende kudde koeien – stap ik weer aan wal in die andere wereld en moet gelijk weer overschakelen op het Spaans om met de chauffeur die in El Rama op mij staat te wachten te kunnen communiceren. “Eerst een kop koffie?” dringt hij aan, daar zeg ik geen nee tegen. De houten banken van de panga en de klappen die het onderlichaam krijgt als dat ding schokkend over de golven van de tegenliggers knalt, zijn niet echt lekker. En doordat je dicht op elkaar gepakt zit, is af en toe verzitten er niet bij. Als ik nog eens zo'n reis zou maken, kan ik van te voren beter flink wat zitvlees kweken, bedenk ik. Beter in ieder geval dan mijn conditie op peil te houden en gewicht verliezen.

De autorit van El Rama naar San Miguelito duurt ruim drie uur. Delen van de weg zijn goed, soms moet er kilometers lang worden geslalomd om de gaten in het wegdek te ontwijken. Er zijn opvallend weinig andere voertuigen die net als wij door het golvende landschap onderweg zijn. Hier en daar een dorp met een veelzeggende naam: Esperanza – Hoop, El Triumfo – de Overwinning, La Flor – de Bloem, El Almendra – de Amandel, Las Palomas – de Duiven, naarmate de weg vordert passeren we plantages: oliepalmen, kokospalmen, bananen of suikerriet. Veel veeteelt ook. Maar de rit is vooral eentonig tot op het saaie af totdat we San Miguelito binnenrijden waar de voorbereidingen voor de “Fiestas Patronales” van volgende week in volle gang zijn. Dan wordt de schutspatroon, de aartsengel Michael, zeven dagen lang in het zonnetje gezet.

wordt vervolgd