NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 36 (08082016)

Woensdag 16 maart 2016 – Ometepe – San Jorge – Rivas – Punto Brito – Rivas – La Union – Granada
De “militaire wachtpost” bestaat uit een eenvoudige barak en een slagboom waar een jonge man van hooguit 20 jaar op wacht staat. Hij heeft een slecht genaaid en slecht zittend uniform aan dat die naam nauwelijks waard is. De auto mag voor de barak worden geparkeerd, hij zal er wel op letten. “Is het hier zo gevaarlijk dat er soldaten op wacht moeten staan?” vraag ik hem. “El Canal,” is alles dat hij antwoordt. “Wordt er dan aan gebouwd? Zijn er dan Chinezen aan het werk?” Dat is niet het geval, het wettig gezag toont slechts zijn aanwezigheid. Voor ons uit stroomt de rivier zeewaarts, de boomgrens aan de linkerkant wijkt geleidelijk naar achteren waardoor het strand zich als een omgekeerde trechter opent. Rechts, aan de voet van een redelijk steile rotswand, staat een rijtje zeer eenvoudige huisjes, veel zijn het er niet, 10 of 15 of zo. Dat is het hele dorp Brito, een gehucht eigenlijk. Het is laag water, verder weg zie ik de branding van de Stille Oceaan. Met de enige mensen die we passeren, is het gemakkelijk om een gesprek aan te knopen, zo vaak komen er geen bezoekers voorbij. Ze geven een heel precieze aanduiding van waar de kanaalingang zal komen: “loop door tot daar bij die rotsen en dan nog 200 meter naar links.” “Wordt er gewerkt, is er iets te zien?” Eind vorig jaar is er door Chinezen en Britten archeologisch onderzoek gedaan, maar die zijn al lang weer vertrokken. Tijdens de voorbereiding van mijn reis heb ik ergens gelezen dat er resten van een precolumbiaanse nederzetting zijn gevonden en eenvoudige “ovens” die naar wordt aangenomen werden gebruikt om zout uit de oceaan te winnen, doch daar is verder niets van te zien. Deze heren zijn eveneens goed op de hoogte van van de breedte van het toekomstige kanaal en de strook land er langs: “het kanaal wordt 500 meter breed en vanuit het midden van het kanaal gemeten, nog eens 500 meter aan iedere oever, dat is total dus een strook van 1.000 meter.” Dat wijkt nogal af van de 15 kilometer die mij tot nu toe werden voorgehouden. De echte breedte van het kanaal zal volgens de officiële specificatie tussen de 230 en 520 meter worden.

Ik heb een van de belangrijkste doelen van mijn reis bijna bereikt, nog een paar honderd meter te gaan. Het uitzicht naar het zuiden opent zich, het gezicht op de plek waar over onbepaalde tijd een vaargeul gebaggerd gaat worden, misschien een enorm sluizencomplex zal worden gebouwd en golfbrekers in de oceaan zullen worden aangelegd. De stilte en de ongereptheid maken het me haast onmogelijk om daar een voorstelling van te kunnen maken en misschien hoeft dat ook helemaal niet. Wang Jing, de biljonair uit Hong Kong die nadat gedurende bijna 500 jaar nooit een van de plannen voor een kanaal werd uitgevoerd dat varkentje wel eens even zou wassen, heeft tijdens de Chinese beurskrach van eind vorig jaar zoveel geld zien verdampen, dat hij tijdelijk te krap bij kas zit om met de aanleg van het kanaal te kunnen beginnen. Een breed wit strand, een blauw zee, niemand te zien. Dit zou eigenlijk voor altijd zo moeten blijven. Helaas kan ik niet door de rivier waden om echt 100% op de plaats te kunnen staan waar in de toekomst schepen aan en af zullen varen zoals ik dat ken van het Panamakanaal, toch vind ik dat ik mijn doel heb bereikt. Nog even met mijn handen in het water van de oceaan en de oversteek van het continent zit erop. Ergens boven het dorp is er vanaf het terras van een verlaten woning een nog beter uitzicht. In de verte schitteren de witte huizen en hotels van San Juan del Sur in de zon, dit is een vooral bij Amerikanen populaire badplaats. Het zal daar ook allemaal wel groter en drukker gaan worden als het beoogde nieuwe internationale vliegveld eenmaal operationeel zal zijn. De stilte wordt verstoord door het starten van een generator, als je dwarsligt moet je in Nicaragua voor straf zelf je elektrische stroom opwekken. Kort daarna klinkt muziek, bijna tango. Een donkere mannenstem zingt over een verkeerd afgelopen liefde. Erik praat me bij dat het de stem van Vicente Fernández is, een Mexicaanse zanger van het genre dat “Ranchera” heet. Ik ga zo dadelijk in Rivas gelijk een illegale CD van de man kopen, die dingen kosten maar 20 Córdobas, 60 eurocenten. Dus als het achteraf in een andere omgeving zwaar tegenvalt – wat mij bij eerdere impulsaankopen meerdere malen is overkomen – is de schade te overzien...... Vanuit de hoogte bekijk ik de omgeving nog eens voor de laatste keer: ik sta op een stevige rots, op de andere rivieroever is er na de mangrove een stuk niet al te hoog bos, daarachter ligt een in de richting van het Nicaraguameer lopend bergrugje, logisch dat daar ergens in het midden het kanaal is gepland. Maar waar komt het precies uit in het meer? Erik belooft me er naartoe te zullen brengen.

wordt vervolgd