NICARAGUA – REIS LANGS EEN ONZICHTBAAR KANAAL - 41 (26082016)

Zaterdag 19 maart 2016 – Granada
Na het bezoek aan Managua lag mijn hotelkamer gistermiddag opeens naast een bouwplaats, de Franse eigenaren dachten dat alle kamers er omheen onbewoond waren. Niet dus. Ik werd zonder verder gedoe naar een luxere kamer op de bovenste verdieping van het hoofdgebouw verhuisd. Een kamer met een groot terras met uitzicht over de rode pannendaken van een stukje oude stad, met op de achtergrond de witte voorgevel van het Convento de San Francisco en groene palmbomen die afsteken tegen de strak blauwe hemel. Aan de andere kant van het centrum ligt de oude Mercado, een klassieke markthal zoals je die ook nog vaak in Spanje tegenkomt, daar ga ik vandaag eerst naartoe. Onderweg kom ik weer zo'n Casa de Empeños tegen, de plaatselijke lommerd waar tegen het onderpand van goud of juwelen geld kan worden geleend tegen een rente van “slechts” 5,41% per maand! Een mens moet toch wel behoorlijk wanhopig zijn om een dergelijke woekerrente te willen betalen. De drukte in de winkel waar afgedankte kleding uit Europa en de VS wordt verkocht wijst evenmin op grote weelde. Hetgeen eigenlijk ook opgaat voor de afgesloofde straatvegende vrouwen van middelbare leeftijd die herinneren aan foto's uit de voormalige Oostbloklanden. Wat In Buenos Aires een peluquería heet, heet in Granada een barbería en in Nederland een kapper. Deze kapper biedt zijn diensten aan in het Spaans en het Engels, want de stad is een populaire toeristische bestemming. Dat wordt een paar honderd meter verder door de prijs voor een pak Nicaraguaanse “café gourmet” benadrukt: op de pakken met 12oz gemalen koffie (ongeveer 350 gram) van Flor de Caña of Las Flores zitten prijsstickers van 12 tot 30 dollar! De markt bewijst dat er in Nicaragua geen Keuringsdienst van Waren of zo bestaat of dat de inspecteurs op zaterdag vrij hebben. Dat het rommelig is en er een schijnbare wanorde heerst, is tot daar aan toe, maar al dat vlees dat aan haken in de vrije ruimte hangt en op niet afgedekte schalen ligt die op de toonbank staan.... Inderdaad, geen koelvitrines, geen koelcellen, niet eens een ventilator om de vliegen weg te blazen, echter klanten zat die niet beter weten dat het zo hoort. De indeling van de markt is overigens strak geregeld volgens de waren of goederen die er worden aangeboden, ergo soort bij soort. Dat dan weer wel.

Veel mensen op straat, veel lawaai, veel door bejaarde paarden getrokken koetsjes met toeristen. Die drukte was even wennen na alle rustige stadjes en dorpjes redelijk ver van de bewoonde wereld. In ieder geval vast een goede voorbereiding voor Buenos Aires, waar ik vanaf begin volgende week weer in het rumoerige hart van de stad woon. Het enige dat nog origineel is aan het grote Casa de los Leónes, is de stenen toegangspoort met aan de bovenkant twee leeuwen. Volgens een klein tegeltableau werd het huis dat hier oorspronkelijke stond rond 1550 gebouwd; herbouw en verbouw in de vorige eeuw hebben daar weinig van overgelaten. Wat er op een bepaalde manier wel origineel is, hoewel ik er niet veel aan vind, zijn de getoonde kunstwerken van Meyrin Penkira waarvan de techniek wordt omschreven als: “Pintura Natural de Café” oftewel aquarellen vervaardigd met (oplos-) koffie als kleurstof. Naderhand vind ik op YouTube zelfs een aantal instructiefilmpjes hoe dat in zijn werk gaat..... Na rond de patio's de fraaie patronen van de gefiguurzaagde houten ventilatieroosters boven de deuren te hebben bewonderd, ga ik langs bij het Mansion de Chocolate, het boetiekhotel waar ik mijn reis had willen afsluiten. Het waren de aangeboden chocolademassages die daarbij de doorslag gaven, helaas was er geen kamer vrij. Het hotel is inderdaad overvol, de chocoladewinkel heeft het belachelijk druk. Bij de receptie blijkt dat er alleen maar vrouwen door vrouwen worden gemasseerd en dat deze service niet voor mannen beschikbaar is. Verbaasd over de discriminatie en de preutsheid loop ik door, op zoek naar een restaurant voor mijn laatste avondmaal in Nicaragua.

The Garden Café is gevestigd in een oud koloniaal huis met een restaurant op de patio. Daarvoor moet de hongerige klant eerst door een grote ruimte met een koffiebar en een echte bar én een winkel waar de kleding, accessoires en juwelen van jonge Nicaraguaanse designers worden verkocht of die het eindproduct zijn van een sociaal project. De sfeer is ontspannen en huiselijk. Ik bestel als eerste een ijskoud Victoria Clásica biertje en daarna nog eentje. Na een aantal keren Indio Viejo te hebben gegeten, besluit ik mijn reis met Indio Nuevo: brochette gemarineerde kip en gesauteerde sperziebonen met uien op een bedje van rijst. Het smaakt lekker, maar oh wat is het warm, de lucht circuleert niet, het zweet druipt langs mijn hoofd en lichaam. Een prima excuus om niet te hoeven natafelen ondanks het leuke gesprek met de Amerikanen aan de belendende tafel. Granada in het donker ziet er niet uit zoals het door Frank Sinatra werd bezongen, maar dat was dan ook het Spaanse Granada........ Wel word ik op de weg terug naar het hotel voor het eerst deze maand lastig gevallen door een bedelende zwerver die niet van ophouden weet. Met de ervaring opgedaan op meerdere continenten, schud ik de man van mij af en ga mijn koffer pakken.

slot volgt