VERHUISARREST (25012017)

Begin december 2016 hak ik de knoop door. Na meer dan de helft van mijn leven buiten Nederland te hebben gewoond, is het tijd om terug te gaan naar een land waar alles wat strakker is georganiseerd dan in al die landen waar een zekere mate van chaos de norm is. Terug naar een land waar wordt gekankerd als de trein een paar minuten te laat is of waar lichte paniek toeslaat als de stroom eens wat langer uitvalt. In Buenos Aires zijn we deze zomer juist erg verbaasd dat het licht in januari – hoogzomer hier – nog niet een keer is uitgevallen en dat bij de spoorwegen het werk nu eens niet om de meest onzinnige reden is onderbroken. Wordt het Nederland? Wordt het Frankrijk? Het wordt in ieder geval Europa. Het hoeft allemaal niet volgende week rond te zijn, want ik wil rustig de tijd nemen om uit te zoeken wat er zo al geregeld dient te worden aan beide kanten van de wereld. Eerst maar eens mijn appartement in Buenos Aires zien te verkopen, waarvoor ik afspreek met iemand met wie ik al lang bevriend ben. We bespreken de vraagprijs, dat ik geen borden “TE KOOP” aan de balkons wil hebben, of het zin heeft al tijdens of pas na de grote zomervakantie – die vlak voor Kerstmis begint - te adverteren en dat er vooral geen haast is. Ik wil pas tegen het einde van 2017, doch uiterlijk voor eind juni 2018, als de Argentijnse winter begint, de zaak rond hebben. Een week later maakt ze foto's en gaat het huis in de stille verkoop. De eerste stap is gezet, de grote vakantie is begonnen, ik verwacht niet dat er de komende maanden ook maar iets zal gebeuren en ga verder met het afronden van het programma voor mijn reis door Colombia in maart.

Laat in de middag van vrijdag de 13e, belt de makelaar of er morgenochtend mensen het huis kunnen komen bekijken. Ik zeg een geplande vergadering af, ruim wat op en wacht af. De kijkers – een jong gezin – komen en gaan, weekeinde. Vanuit de auto stuurt de makelaar een sms dat ze de man kent, ze hebben gelijktijdig architectuur gestudeerd. Toen had hij een relatie met haar beste vriendin, die ook architectuur studeerde. Daarover is tijdens het bezoek echter niet gesproken, de nieuwe echtgenote hoeft dat allemaal niet te weten. Maandagochtend half 11 belt de makelaar, ze werd zojuist door de echtgenote gebeld, die heeft een bod gedaan en wil graag dat de overdracht zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk 1 maart, rond is. Dat is 1 maart 2017 en niet 1 maart 2018. Hoewel het bod acceptabel is, is de datum dat beslist niet. Ik ben gewoonweg nog niet klaar om te verhuizen, het verschil tussen eind dit jaar en eind volgende maand is 10 maanden. Ik beloof erover na te zullen denken en haar later op de dag terug te bellen. Dan vertel ik haar akkoord te gaan met het bod onder de voorwaarde dat de overdracht per 1 juni zal plaats vinden, ik ben er nu echt nog niet klaar voor. Tijdens mijn afweging heb ik bedacht om dan maar via Nederland naar Colombia te gaan en om daar de nodige afspraken te maken om een duidelijker beeld te krijgen wat het zal betekenen om weer in bijvoorbeeld Nederland te gaan wonen. Voordat het zover is, heb ik alle tijd om in Buenos Aires alvast offertes te vragen voor de verhuizing.

De eerste verhuizer komt op maandag 23 langs. Noteert wat moet worden verhuisd en wuift mijn zorgen weg over de aan de muren hangende kunstwerken. Raar, want een bevriend kunstenaar heeft zelfs een vergunning nodig om zijn eigen werk mee naar het buitenland te kunnen nemen. Het wordt enigszins problematischer als ik eerlijk toegeef het afgelopen jaar meer dan 120 dagen niet in Argentinië te zijn geweest. Hoewel ik een permanente verblijfsvergunning heb, verandert alles wat ik wil verhuizen plots in “de export van goederen” waarvoor een exportheffing moet worden betaald. Maar ook dat valt mee: 5% over de waarde. “Welke waarde?” vraag ik uiteraard. Het blijkt te gaan om 4 à 5 dollar per kilo van de spullen die ik ga te verhuizen. Niet leuk, maar niets aan de hand, totdat een dag later de volgende verhuizer langskomt. Hij legt uit dat alle kunstwerken die verhuisd worden, vooraf moeten worden bekeken door iemand van het Ministerie van Cultuur om vast te stellen of er niets bij zit dat van onschatbare culturele waarde voor het land is, alvorens toestemming te geven of ik het mee mag nemen of niet. Hij zelf ziet geen echte problemen totdat het gesprek op de 120 dagen komt die ik vorig jaar buiten Argentinië verbleef. Hij slaat zijn handen voor de ogen en vloekt binnensmonds, het zou een groot probleem zijn waarvoor hij een collega moet raadplegen. Als hij een dag later belt, zegt hij helaas af te moeten zien van het maken van een offerte, die 120 dagen regel is het grote struikelblok. Tijdens de slapeloze nacht die volgt, bedenk ik een mogelijke oplossing om uit deze impasse te komen: na Colombia de rest van dit jaar niet meer op reis gaan en noodgedwongen in Buenos Aires overwinteren. Want dan zou ik mijn hele hebben en houwen wel redelijk probleemloos kunnen verhuizen. Het idee dat ik echter niet uit mijn hoofd krijg, is dat ik dan tot 31 december 2017 huisarrest heb. Huisarrest in Buenos Aires, verhuisarrest in Argentinië.