DAN MAAR NAAR SENEGAL EN SÃO VICENTE - 22 (28092016)

Woensdag 22 juni 2016 – Dakar – Praia – Mindelo
De “beste aanbieder verre reizen 2015” heeft weer eens een steekje laten vallen. Voor de vliegreis van Dakar via Praia naar São Vicente hebben ze me een e-ticket meegegeven waarop staat: “check in on line met code xxxxx.” Maar, zoals na veel gedoe blijkt, doen ze daar nog niet aan bij de Kaapverdische luchtvaartmaatschappij TACV. Als gevolg daarvan moet ik noodgedwongen al om 1 uur, jawel midden in de nacht, naar het vliegveld om tijdig in te checken voor een vlucht die pas om 04.15 zal vertrekken. In tegenstelling tot eerder op de dag, gisteren dus eigenlijk, is er nauwelijks verkeer en sta ik in een relatieve vloek en een zucht voor de incheckbalie. “U bent bij ons bekend en dat is een goed begin,” zegt de baliedame opgewekt. Ik ben het 100% met haar eens. Binnen een paar minuten heb ik mijn instapkaarten en daarmee bijna tweeënhalf uur “vrije tijd” totdat we aan boord zullen gaan, Amadou kan terug naar huis. Om te voorkomen midden in de nacht mijn weg in Dakar te moeten zoeken indien er iets mis zou zijn gegaan met de vlucht, had ik hem voor alle zekerheid laten wachten totdat ik mijn instapkaart zou hebben. Hij kan terug naar Saint-Louis en zal eerder thuis zijn dan ik in mijn hotel in Mindelo.

De wachturen worden bekort door een onverwachte ontmoeting met een Zuid-Afrikaan die geen woord Frans spreekt. Dat is niet zo handig in een omgeving waar nauwelijks Engels wordt gesproken en absoluut geen Afrikaans. Na hem uit de brand te hebben geholpen, vertelt hij dat hij wel eens in het Limburgse Horst kwam waar hij dacht Afrikaans te kunnen spreken, maar hem werd gevraagd om alsjeblieft Engels te spreken omdat ze er geen woord van begrepen. Daarover is hij nog steeds erg teleurgesteld. “Wat had je in vredesnaam in Horst te zoeken?” wil ik natuurlijk weten. Hij was ooit eigenaar van twee champignonkwekerijen in George en ging naar Horst om “bij te leren.” Daar stonden destijds – en misschien nu nog wel – bedrijven waar de meest geavanceerde technieken werden toegepast om die paddenstoeltjes te kweken. Een andere vorm van “mushroom management” dan die ik ooit kreeg onderwezen maar wel gebaseerd op hetzelfde principe: “Give them a lot of shit and keep them in the dark.” Zijn onthulling verrast mij. Iemand uit Horst die ik goed kende, had het wel altijd over asperges en boomkwekerijen uit haar geboortestreek, maar aan de champignons zijn we nooit toegekomen..... Na zijn bedrijf te hebben verkocht, heeft hij nog een paar jaar als consultant gewerkt en toen dat niet langer loonde, is hij teruggevallen op zijn ervaring in het Zuid-Afrikaanse leger in Angola en Namibië. De tijd “toen het nog een echt leger was.” Hij werkt tegenwoordig als veiligheidsadviseur op schepen die op routes varen waar piraten actief zijn. Net als ik is hij onderweg naar Mindelo om daar aan boord te gaan van een schip dat Lagos als bestemming heeft en de reis vervolgens zuidwaarts zal voortzetten door de Golf van Guinee. Een berucht onveilig gebied voor de scheepvaart. De rederijen betalen hem om de verzekeringspremies laag te houden. Een andere beruchte route die hij veel vaart is van de Perzische Golf of van Sri Lanka naar Singapore, waar de Straat van Malakka de gevaarlijkste zee-engte ter wereld is. “Oost-Afrika valt tegenwoordig wel mee,” zegt hij als ik hem vertel op zoek te zijn geweest naar een cargocruise door het Suezkanaal naar Mombassa of Dar-es-Salaam, maar dat die opeens niet meer worden aangeboden.

Ruim een uur voor vertrektijd gaan we aan boord van de ATR72 van TACV – Transportes Aéreos de Cabo Verde – de vlucht vertrekt vervolgens een half uur te vroeg....... Het maakt allemaal niets uit, alle stoelen zijn bezet. De catering tijdens de vlucht bestaat uit een klef broodje kaas en een glas coca cola. Maar ja, we reizen dan ook met een vliegtuig dat nog propellers heeft dat van het ene redelijk arme ontwikkelingsland naar het andere vliegt. Hetgeen nog eens extra wordt benadrukt bij aankomst op het vliegveld van Praia, de hoofdstad van Kaapverdië, waar bijna vijf uur moet worden gewacht op de aansluitende vlucht naar São Vicente. Het is warm in de overbevolkte aankomsthal, geen stoel om op te zitten, geen airconditioning, geen enkele vorm van comfort. Er wordt verbouwd om “de passagiers in de toekomst meer comfort te bieden.” Uit het al jarenlang in slaap verkerende deel van mijn geheugen waar het Portugees is opgeslagen, diep ik de woorden op die nodig zijn te vragen waar de vertrekhal is en vervolgens naar de wachtruimte. Er is inderdaad een wachtruimte, maar daar kunnen de passagiers pas een uur voor vertrek van hun vlucht naar toe. Zodoende zitten we tot ik pijn in mijn kont krijg op een buis die een centimeter of 20 boven de vloer langs de muur zweeft en lees het boek dat me naar São Vicente en Mindelo heeft “gestuurd”: “Het testament van senhor Araújo” van Germano Almeida.

wordt vervolgd