INBURGEREN – ZIEKTEKOSTENVERZEKERING (21022018)

Het boek van bijna 400 pagina's dat vrienden mij hebben geleend, staat vol nuttige tips over wonen en leven in Frankrijk. In hoofdstuk 22 wordt onder meer de aanmeldingsprocedure voor de sociale zekerheid en de zorgverzekering besproken. Er wordt in gewaarschuwd dat: “Kleinere kantoren van de Caisse Primaire d'Assurance Maladie (CPAM) zijn niet altijd (goed) op de hoogte hoe de inschrijvingsprocedure voor buitenlanders werkt. U doet er daarom verstandig aan om in een grotere plaats van uw departement de inschrijving te regelen. Grotere kantoren hebben speciale afdelingen voor buitenlanders.“ Het stadje waar ik woon heeft minder dan 3.000 inwoners en je kan er uitsluitend op vrijdag na afspraak bij de CPAM-ambtenaar terecht. Wat mij betreft een schoolvoorbeeld van een “kleiner kantoor.“ In het departement zijn er twee “grote“ kantoren: in Verdun – 50 kilometer naar het zuiden – en in Bar le Duc, nog eens 50 kilometer verder. Op naar Verdun dus, waar een charmante Française mij met de neus op een paar feiten drukt die niet in het boek staan. Op de vraag “Sinds wanneer woont u in Frankrijk?“ laat ik haar mijn contract met het energiebedrijf zien, dat in deze als “bewijs van woonplaats“ dient. Als daaruit blijkt dat het pas sinds twee maanden is, meldt ze dat men hier tenminste drie maanden moet wonen voordat een aanvraag kan worden ingediend. Maar, ze mag wel alvast een afspraak maken voor daarna. “Wilt u hier afspreken of in uw woonplaats?“ Ze moet lachen als ik zeg te hebben gehoord dat de ambtenaren van de kleinere kantoren minder goed geïnformeerd zouden zijn. “Dat zijn mijn collega's hier uit Verdun, die uw aanvraag daar in ontvangst komen nemen!“ Ze geeft me een aanvraagformulier en een lijst met de documenten die ik mee moet brengen. En nee, ze kan echt niet even kijken of de papieren die ik in mijn tas heb de juiste zijn, ze mag alleen maar een afspraak maken.

Vlak voor de Kerst zitten mijn drie maanden wachttijd erop. Ik ga naar de afspraak, overhandig mijn aanvraagformulier en de “pièces justificatives“ de bewijsstukken. Het enige commentaar luidt “Wat heeft u een mooi handschrift!“ en “Wat een bijzondere handtekening!“ Omdat volgens de berichtgeving over de #MeToo-affaire Franse vrouwen zouden vinden dat een flirt moet kunnen, zou ik er op in zijn gegaan, ware het niet dat de ambtenares me zowel qua uiterlijk als manier van doen aan een kort geleden uitgetreden non doet denken. Het wordt nog ietsje erger als ik de voor de aanvraag noodzakelijke Nederlandse documenten overhandig die men heeft vergeten mij te vragen, maar ook dat overleef ik. Met de belofte met een week of twee bericht te zullen krijgen, ga ik terug naar huis. Vijf weken later arriveert een brief met mijn achternaam verkeerd gespeld, een voorlopig sociaal verzekeringsnummer en het verzoek om een “titre de pension“ op te sturen. De vriend van wie ik heb boek heb geleend, is daar nooit om gevraagd en heeft geen flauw idee waar het over gaat. Omdat alle Nederlandse documenten die ik tot nu toe nodig had via het internet konden worden aangevraagd en na een week of zo door de Franse posterijen werden bezorgd, probeer ik contact op te nemen met de Sociale Verzekeringsbank. Dat lukt tot mijn verbazing niet omdat ik geen DigiD heb. Er zit niet anders op dan zo'n ding aan te vragen en noodgedwongen een nieuwe afspraak te maken met de ambtenaar van de Sécu, de Sécurité Social. Een afspraak die gemaakt moet worden door naar een speciaal telefoonnummer te bellen waar men zich door een keuzemenu en spraakherkenning dient heen worstelen voordat er iemand aan de lijn komt om mee af te spreken.

Die verkeerd geschreven naam vindt ze onbelangrijk, mijn “titre de pension“ daar gaat het om. De ambtenaar wil formeel vaststellen of ik “actief dan wel gepensioeneerd“ ben. Actief zijn én een pensioen ontvangen is geen optie. Zwart-witdenkers die Fransen. Voor de zekerheid heb ik van het ene pensioen de jaaropgave 2017 bij me en van een ander de specificatie van januari 2018. Dat telt echter niet, ze wil per se de originele brief zien waarin het pensioen werd toegekend! “Maar waarom?“ vraag ik bijna vertwijfeld, “C'est pour compléter le dossier.“ Tijdens mijn straatjeugd werd er dan grofgebekt “dus voor de kat ze kut“ geroepen, oftewel “flauwekul.“ Zoiets heeft tegenover de ambtenaar hier natuurlijk weinig zin. Niet geheel toevallig heb ik zo'n brief bij me. In het Nederlands dat ze niet begrijpt, maar met datums die ze wél begrijpt. Zij gaat er blij een kopie van maken, ik ben vooral opgelucht dat verdere vertraging wordt voorkomen. Drie weken later ontvang ik de volgende envelop met mijn achternaam verkeerd gespeld en “IMPORTANT Dossier à compléter“ erop. De gegevens die op mijn verzekeringskaartje moeten komen kloppen echter 100%, dus heb ik eergisteren de gevraagde pasfoto en de kopie van mijn paspoort toch maar opgestuurd. Mijn vrienden van het boek vertelden dat ze daarna nog vier maanden op hun verzekeringskaartje hadden moeten wachten. En dat terwijl ik mijn nieuwe Nederlandse DigiD al na een week kon ophalen en activeren op het stadhuis van Breda. Inburgeringsles nummer zoveel: ook in Frankrijk is geduld een zeer schone zaak.