KILI CHALLENGE 2018 – 6 (27012018) Gastbijdrage door Hans Brand

Donderdag 25 januari 2018. Met de vraag "Tea with or without sugar?" worden we weer om half zeven gewekt. Voor vandaag staat de beroemde (of beruchte zoals je wilt) Baranco Wall op het programma. Beroemd en berucht omdat het het steilste helling is van de gehele Kilimanjaro beklimming, die tevens de smalste paadjes kent, waar je naast je voeten ook je handen nodig hebt om naar boven te klauteren. En omdat deze bergwand meestal na het ontbijt wordt beklommen, wordt die ook wel de Breakfast Wall genoemd, het is de vrij steile rotsklim, waarop we gistermiddag al uitkeken vanuit het Baranco kamp. We worden gevraagd om de wandelstokken aan onze rugzak te binden, zodat we onze handen vrij hebben om te klauteren. Ik had (weer) belabberd geslapen, dat was misschien wel de reden dat expeditieleider Marcel mij direct achter Jonas, de "lead guide" van vandaag, zette. Dagelijks is er iemand die de War Child vlag draagt. Vanwege de steun die we de afgelopen dagen van de gidsen hebben gekregen, valt vandaag Jonas deze eer te beurt. We gaan in "single file" de muur op. Afgezien van twee wat lastiger stukken - onder andere de “kissing rock” waar je in een omhelzing met de berg over een richeltje moet - valt de beklimming me mee. Na een uur of 2 hebben we de ruim 250 hoogtemeters bedwongen en rusten we boven uit. Tijdens de afdaling naar Karanga kamp slaat het weer om en trekken we onze regenkleding aan. Ik loop met Ingrid, Raf en Werner achter gids Simon, die een prettig tempo aanhoudt. We lopen ongeveer een uur door hagel en lichte sneeuw als we het Karanga kamp zien, we moeten alleen nog wel door een dal, om vervolgens weer 100 meter te stijgen. We zingen de voorste groep, die al aan de laatste klim richting Karanga bezig is toe: "Het is stil.....aan de overkant!" en dat wordt natuurlijk beantwoord.

Per saldo hebben we vandaag een dikke 5 kilometer gelopen, doch nauwelijks hoogte gewonnen, maar dat is goed voor de acclimatisatie. Eenmaal in Karanga word ik begroet door Aristidi, de drager die de hele week mijn duffel draagt, hij wijst me de weg naar onze tent. We lunchen met friet, wat met applaus wordt ontvangen. 's Middags doen we rustig aan, drogen onze spullen en genieten van de ondergaande zon. 's Avonds lekker eten, in verband met de kou gaat wel voor het eerst de dikke donsjas aan: soep, rijst met kool en een kip-groente saus met fruitsalade toe. Na Marcel's dagelijkse briefing kruipen we rond kwart voor negen de tent in om te (proberen te) slapen.

Vrijdag 26 januari. Ik voel met niet zo best vanmorgen, heb het gevoel dat ik nauwelijks een oog heb dichtgedaan. Maar gelukkig geen enkele last van hoogteziekte. Vandaag trekken we verder naar het laatste kamp voor we de top gaan proberen te bereiken. De route van Karanga naar Barafu Camp is “maar” iets meer dan 3 kilometer, maar het zijn wel bijna 700 hoogtemeters. Zoals elke ochtend is het helder als we opstaan, om half zeven en hebben we weer mooi zicht op de Kili. In "single file" vertrekken we uit Karanga. Marcel past de wandelvolgorde een aantal keren aan, waarbij hij de langzamere lopers voorop zet. Morgen, tijdens de top-poging, gaan we in dezelfde formatie lopen. Het eerste stuk lopen we heerlijk in het zonnetje. Ik wandel daarom met alleen een thermoshirt aan, dat is warm genoeg tijdens het lopen. Vanwege de felle zon draag ik wel altijd een zonnebril en heb een hoed op. Het is wel echt kaal nu, met een landschap van alleen maar rotsen en stenen. Telkens als we rusten trek ik mijn dunne donsjas aan, want als je niet loopt of minder beweegt koel je snel af. We gebruiken de rustpauze(s) om te plassen, wat te eten en te drinken. De gidsen en passerende dragers wordt ook vaak wat aangeboden, wat ze dankbaar aannemen.

Lead guide Francis houdt een rustig tempo aan, "pole pole" in het Swahili, wat de gidsen te pas en te onpas gebruiken. Na de 2e pauze zien we Barafu Camp op de rotsen liggen, en na 4 uur lopen bereiken we het op 4.673 meter gelegen hoogstgelegen kamp van onze beklimming, waar we lunchen. Na de lunch verkennen we nog het eerste stuk van de route van moregn naar de top. Vandaag bij daglicht. We klimmen en klauteren het rotsige pad naar Kosovo kamp, zo'n 200 meter hoger gelegen dan Barafu. Wel is het begonnen te hagelen en nat te sneeuwen, dus klauteren en wandelen we naar boven en terug in vol regenornaat: hardshell jas, broek en handschoenen, allemaal water- en winddicht. We eten vroeg en worden door Marcel uitgebreid gebrieft over de dag van morgen. Om 19 uur gaan we rusten, want 4 uur later zullen we alweer alweer gewekt. Dan staat de "top-dag" ons te wachten!

wordt vervolgd