KILI CHALLENGE 2018 – 7 (27012018) Gastbijdrage door Hans Brand

Zaterdag 27 januari 2018. Na gisteravond om elf uur te zijn opgestaan te zijn, om half twaalf ontbeten te hebben met pap en pannenkoeken, stellen we ons net na middernacht op in onze wandelformatie om aan de top-poging te beginnen. Iedereen is aan de ene kant opgewonden, maar het is toch ook wel een beetje spannend. Het heeft de afgelopen uren gesneeuwd, wat een betoverend uitzicht geeft met de halve maan over de berg. Voor ons zien we dansende slierten van lampjes de berg op slingeren, en wij gaan ook op pad, allemaal met hoofdlampjes op. Kleding voor vannacht (het is -12 graden): een lange onderbroek, mijn wandelbroek, met daaroverheen mijn hardshell broek, een warme thermo, een dunne fleece en daar weer overheen mijn dikke donsjas (type Antarctica proof); dunne handschoenen met mijn dikke skihandschoenen er overheen. In de rugzak 3 liter water, en een thermosfles met bouillon (naast wat kleding om later te kunnen wisselen, een aantal energierepen en wat persoonlijke spulletjes). Zo lopen we de eerste uren door de nacht. Tussen 4 en 6 uur 's ochtends heb ik, en ik niet alleen, het moeilijk - dit is het koudste deel van de nacht en we lopen (vind ik) erg onregelmatig. De gidsen beginnen te zingen, hetgeen ons enorm opfleurt, maar ik blijf het moeilijk vinden een goed ritme te vinden tussen wandeltempo en ademhaling. Je moet je voorstellen dat je op deze hoogte van circa. 5.000 meter maar ongeveer de helft van de zuurstof hebt in vergelijking met zeeniveau, dus alles wat je doet kost veel energie. We zetten stappen van 20-30cm per keer, ik probeer in te ademen bij ene been voor, en uit te ademen bij het andere been voor. Daarmee probeer ik in een soort flow te komen die me naar boven helpt.

Wat voor mij het grote verschil maakt is dat tussen 6 en half 7 de zon opkomt. Die geeft letterlijk energie! Het wordt warmer, en ik stap uit de rij om mijn dikke donsjas en mijn hardshell broek uit te doen, wat te eten om daarna weer in te voegen. Dat geeft me de gelegenheid om een constanter wandeltempo aan te houden. Als de mensen voor mij even pauzeren, blijf ik rustig doorlopen, linkerbeen inademen, rechterbeen uitademen, en zo beweeg ik me weer geleidelijk naar voren. Het laatste stuk voor de kraterrand is erg steil en het pad zigzagt naar boven. Om 9 uur - we hebben er dan dus 9 wandeluren opzitten! - bereiken we onder leiding van gids Hubert Stella Point, op 5.756 meter. De eerste mijlpaal is bereikt. We feliciteren elkaar en genieten van het moment en het uitzicht. Het is nu echt lekker weer, er kunnen weer laagjes uit. Ik loop alleen nog met een thermo en een dunne fleece. In de volgende drie kwartier komen alle 26 expeditieleden op Stella Point, aan, wat betekent dat iedereen de kraterrand heeft bereikt! Fantastische prestatie, die voor sommigen echter wel het uiterste heeft gevergd. Het is daarmee ook best een emotioneel moment als we met zijn allen deze mijlpaal vieren met een fotomoment.

slot volgt