RACCORDEMENT (23072019)

raccordement (le) – lien entre deus éléments – aansluiting, verbinding

Begin deze maand was het twee jaar geleden dat ik tijdens een bliksembezoek aan Frankrijk het huis kocht waar nu in woon. Na op maandagmiddag, dindag en woensdag met meerdere makelaars huizen te hebben bekeken en op donderdagochtend een bod te hebben uitgebracht dat vroeg op de donderdagavond werd geaccepteerd, tekende ik op de terugweg naar Buenos Aires de dinsdag erna het voorlopig koopcontract, retourneerde dat als bijlage van een mail aan de makelaar en betaalde de notaris – mijn toekomstige buurman - de waarborgsom. Een kind kan de was doen. Nou ja, van de huizen die te koop waren, viel mijn keuze één van de drie die goed genoeg onderhouden waren om er zonder probleem in te kunnen trekken. Wat echter de doorslag gaf, was het bijgebouw aan de andere kant van de binnentuin dat door de vorige eigenaresse als garage en opslagruimte was gebruikt en dat lekker veel ongebruikte ruimte in de hoogte had. Aan het einde van iedere dag nabeschouwend waar ik wel of niet de rest van mijn leven zou willen wonen, kwam die schijnbaar nutteloze garage en wat ik er mee zou kunnen doen steeds weer bovendrijven: dat zou best eens de bibliotheek kunnen worden waar ik de duizenden boeken die her en der in kasten stonden en in bananendozen waren opgeslagen een passend onderdak zou kunnen geven. Ik besprak het idee met de plaatselijk architect, die bevestigde dat daar geen bouwkundige belemmeringen voor waren, met in zijn achterhoofd waarschijnlijk de gedachte “misschien een leuke klus.“ Terug thuis in Argentinië belden op dezelfde kalenderdag dat ik deze woorden schrijf, maar dan in 2017, de verhuizers aan om mijn hele hebben en houden in te gaan pakken.

De aanleiding was dat toen ik ergens half december 2016 met de makelaar over de verkoop van mijn appartement in Buenos Aires overlegde, mijn plan was om dat ergens augustus/september 2018 te hebben afgerond. De tot medio maart durende zomervakantie was net begonnen Zij verwachtte dan ook dat de verkoop wel even zou gaan duren en ik had, na zo'n beetje 30 jaar aan de onderkant van de globe te hebben gewoond en gewerkt, geen al te grote haast om naar het noordelijk halfrond terug te gaan. Half februari ontvingen we tot mijn schrik echter al het eerste redelijke bod van mensen die op zoek waren naar wooruimte in de buurt van de school van hun kinderen, maar het appartement moest dan wel uiterlijk eind maart leeg zijn. En dat terwijl ik op het punt stond tot eind maart op reis te gaan..... Het bod werd afgewezen en vervolgens werd het stil tot de eerste week van juni. Op een maandagmiddag kwamen er twee kijkers langs, waarvan de ene namens een vriendin en de anderen iets voor zichzelf zochten. Net zoals ikzelf destijds, zagen ze gelijk helemaal zitten. Op zaterdag kwamen ze nog een keer kijken, de een met zijn moeder, zijn echtgenoot met zijn zus, gelijk na het weekeinde werd de koop gesloten met als overdrachtsdatum begin september. Het instemmen met het bod had als consequentie dat ik op zoek moest naar een nieuw appartement of huis, naar een verhuizer én het vervuillen van bureaucratische handelingen om bijvoorbeeld de al tientallen jaren met mij meereizende kunstwerken en wat er de laatste 17 jaar in Argentinië was bijgekomen mee te mogen nemen, dat de notaris geen belasting over de koopsom zou hoeven in te houden, dat ik geen strafblad had en dergelijke. Ondanks mijn permanente verblijfsvergunning, bleek doordat ik de afgelopen jaren meer dan 90 dagen buiten het land had verbleven mijn verhuiscontainer uitgebreid zou moeten worden geïnspecteerd. Dat zou een paar maanden gaan duren, de laatste stuiptrekkingen van de Latijns-Amerikaanse bureaucraten.

Dat hele gedoe (en wat ik drie decennia ervoor in Afrika en de Caraïben heb meegemaakt) bleek achteraf in het niets te vallen bij wat er sindsdien in Frankrijk is gebeurd. Daar werd ik deze week weer eens aan herinnerd. Ik wil een aparte elektriciteitsmeter in mijn toekomstige bibliotheek om te vermijden de binnentuin op te moeten breken. Rond half april vul ik samen met de elektriciën het internetaanvraagformulier in, waarna het bijna een maand stil blijft en de electriciën navraag doet. Omdat er een vraag verkeerd beantwoord was, is de aanvraag niet in behandeling genomen. We moeten van voren af aan beginnen, want de enige oplossing is om een nieuw verzoek te doen. Weer vijf weken later ontvang ik een tijdschema dat, indien iedereen de tussenstappen op tijd zet, de levering van elektriciteit op 5 september kan beginnen. Dinsdag vroeg kwamen een paar mannen een bovengrondse draad van de overkant naar de gevel van mijn bibliotheek trekken. Binnen waren de schilders aan het werk, de deur van het gebouw stond open, ze hadden mij niet nodig gehad om met het werk te beginnen. Blij verrast wilde ik er een foto van maken, hetgeen mij een strenge terechtwijzing opleverde “Meneer, het is ten strengste verboden om onze werkzaamheden te fotograferen!“ Toen ik het “waarom“ wilde weten was de enige reactie “voorschrift.“ Om te voorkomen dat ze ermee ophielden, heb ik me daar toen maar bij neergelegd.