PEREIRA – EEN STAD MET VELE KANTEN (17032022) - gastbijdrage van Olmo van Beurden

De meeste toeristen die in Pereira aankomen, een stad in het westen van Colombia, zijn op doorreis. Soms blijven ze een nachtje, soms landen ze op het vliegveld en reizen dan direct door. Deels is dat ook wel te begrijpen want de koffieregio en al haar mooie plekken zijn aantrekkelijker voor de gemiddelde toerist dan een stad als deze. Voor mij – als echte Latijns-Amerika liefhebber – is dat echter anders. Ook ik heb een aantal van de dorpjes bezocht die bekend staan om de koffie. Ik zoek echter tijdens dit soort reizen echt wat anders dan de meesten en op dat gebied heb ik een geweldige tijd gehad in Pereira.

Na 3 maanden in Medellín te hebben gewoond, wilde ik wel wat meer van het land ontdekken. Na korte bezoekjes aan leuke dorpjes als Jardín, Andes en Ciudad Bolivar was het tijd voor een stad. Voor Colombiaanse begrippen is dit een stadje, qua oppervlakte is het echter alsnog 7 x zo groot als de stad Utrecht. Niet niets dus. Zonder enige kennis had ik een klein hotelletje geboekt op een steenworp afstand van een van de bekendere pleinen van de stad; Plaza de Bolívar – zoals elk dorpje of stad heeft ook Pereira natuurlijk een plein dat vernoemd is naar de Venezolaanse vrijheidsstrijder met daarop zelfs een monument van een naakte Simón.... Het was een simpel hotel met een erg vreemde huisregel: tussen 22:00 's avonds en 06:00 's ochtends was het niet mogelijk het hotel te betreden of te verlaten. Mijn tweede nacht – de laatste zaterdag van m’n verblijf in Colombia – wilde ik koste wat het kost het nachtleven van Pereira ontdekken dus heb ik de gok genomen om voor een dichte deur komen te staan indien ik het niet tot 06:00 uur zou uithouden. Daar later meer over.

Ik kwam er op vrijdagmiddag aan, na een busrit van zo’n 8 uur. Vanuit het hotel ben ik gelijk de stad ingelopen, zonder plan. Van de Plaza de Bolívar liep ik naar dat andere bekende plein: Parque el Lago en van daar probeerde ik de Otúnrivier te bereiken. Met de bus waren we de stad binnengereden over de bekende brug Viaducto Cesar Gaviria Trujillo en ik kon me alleen maar voorstellen dat het zicht op deze brug vanaf de rivier geweldig zou zijn. Het Colombiaanse meisje wat ik op straat aansprak vertelde mij dat ik als lange Westerse man – en alleen – echter niet verder kon gaan dan Carrera 2. Daarachter kon je afdalen richting de rivier, door wat jammer genoeg een gevaarlijke wijk zou zijn. Haar mooie bruine ogen keken mij vol ongeloof aan toen ik haar liet blijken dat ik me hier niet door zou laten tegenhouden. Normaliter werken dit soort teksten op mij juist uitnodigend, ik houd wel van wat avontuur. In deze onbekende stad leek het mij toch niet zo'n goed plan om onnodig risico te lopen, je weet immers maar nooit. Daarnaast leek het mij ook een goede zet om haar advies op te volgen (terwijl ik m’n mannelijkheid al had getoond). Helaas vervolgde zij direct hierna haar pad, mij alleen achterlatend.

Na nog een flinke ronde door het centrum gemaakt te hebben, zocht ik naar een restaurant. Het stukje vlees liet ik me goed smaken, een van de betere maaltijden die ik in Colombia op had. Ik wilde echter niet te lang blijven zitten want ik moest natuurlijk voor 22:00 uur (ruim) bij het hotel terug zijn. Ik kon een goede nachtrust ook wel gebruiken want de volgende ochtend wilde ik me al vroeg in de toeristenstroom begeven. Eerst richting Filandia en daarna naar het zeer bekende Salento. Dit werd een gedenkwaardige dag, met de prachtige Cocoravallei als hoogtepunt. Of beter gezegd: een geweldig bezoek aan dit nationale park met haar kenmerkende hoge palmbomen met een laag overvliegende condor als hoogtepunt. Tegen het einde van de middag was ik weer terug in het hotel, waar ik met laptop en telefoon naar hetzelfde restaurant ben teruggegaan. Naast het lekkere vlees werkte de WiFi ook goed want in mijn hotelletje hadden ze dus wel een avondklok maar geen WiFi. Binnen een uur beantwoordde ik de benodigde emails, dronk ik een biertje en liet me een nieuw stuk vlees me goed smaken. Op tijd was ik weer terug om m’n gestreken overhemd aan te trekken, een nette pantalon en schoenen aan te trekken om de taxi te pakken naar de legendarische Circunvalar; dé uitgaansstraat van Pereira. Het volume van de muziek stond in de ene bar nog harder dan in de andere. Wat voor mij echter relevanter was, was dat er naast mij geen andere Westerling te bekennen was. Prachtig, zo heb ik het graag. Na een aantal drankjes en dansjes was het tijd om richting Dosquebradas te gaan, de wijk waar de feestjes tot in de vroege ochtend doorgaan. Dat was ook nodig, want ik kon m’n hotel pas weer om 06:00 uur in. Aldus werd deze dag in en rondom Pereira een van de hoogtepunten van m’n Colombia-reis!