HANS EN GRIETJE IN AARDENBURG - 2 (08092022)

Het eerste wat ik zie bij het kopen van het toegangsbewijs voor het Kunstenfestival Aardenburg - #KFA22 – is een wand met daarop vier identieke schilderijen waarop de woorden OUR FUTURE IS FUCKED staan. De kunstenaar heeft die in sierlijke letters met fleurige kleuren tegen wisselende achtergrondkleuren op het linnen gepenseeld. Is het een toekomstvoorspelling? Een waarschuwing? Volgens wat er in verlichte schuin geschreven rode neonletters op een andere wand staat, zou het wellicht om een Problème de Luxe kunnen gaan. Van twee andere werken kunnen alleen de koppen IT IS SO STRANGE HOW I DERANGE en REALITY IS SCARY in één oogopslag worden gelezen, eronder staan nauwelijks leesbare teksten met veel woorden in stukken kleinere onregelmatige letters. En dan hangen er ook nog een paar flinke op papier-maché geschilderde borsten met in hoofdletters erboven het woord MOTHER en met eronder een zwangere buik waarop, in vanuit de navel groter wordende cirkels, zo te zien een stuk of vijftig keer de woorden Love Me staan geschreven. Wie de maker is en wat de relatie ervan is met het festivalthema kan ik helaas niet ontdekken. Wat overduidelijk is, is dat dit heel iets anders is dannet het snoephuisje van Hans en Grietje dat me naar Aardenburg heeft gelokt.

OVER GRENZEN is het thema van #KFA22. Eén van de eerste vragen die aan de deelnemende kunstenaars werd gesteld was dan ook “Wat roept het woord grens bij jou op?” Aldus begint het voorwoord van curator Benedict Vandaele in de catalogus van een expositie waarvoor ik speciaal mijn joggingschoenen heb aangetrokken, omdat het hele stadje Aardenburg - zowel in de open lucht als in een aantal verspreid liggende gebouwen en gebouwtjes - de expositieruimte is. Daardoor is die inleiding wat mij betreft een epiloog, want de bij het kopen van het toegangsbewijs gekochte catalogus ging ik, wetend dat de hele dag nodig zou zijn om al het geëxposeerde rustig te kunnen bekijken, niet vooraf op mijn gemak ergens zitten lezen. Dat gebeurde pas weer terug thuis, om daar te ontdekken dat het grootste deel ervan mij niet erg aansprak. Een lang verhaal met relatief veel aandacht voor het grensoverschrijdend gedrag van Vladimir Poetin en nogal academisch van aard. Terwijl aan heel ander grensoverschrijdend gedrag, waardoor dat best eens het woord van het jaar 2022 zou kunnen worden, geen aandacht wordt besteed. Toegegeven, de observatie ergens halverwege Met de oprichting van het Schengengebied, het paspoortvrije reisgebied van de EU, werden de binnengrenzen van de EU geopend spreekt mij wel erg aan. Vooral omdat ik tot de generatie behoor die uit eigen ervaring weet wat dat in de praktijk heeft betekend. Zoals toen ik vijf jaar geleden, na ruim 30 jaar in Afrika, Latijns-Amerika en de Cariben te hebben gewoond, terug naar Europa wilde verhuizen. Dankzij mijn Nederlandse paspoort kon ik zonder veel gedoe van Argentinië naar Frankrijk verhuizen en werd daar als résident permanent geaccepteerd zonder de bureaucratische rituelen die buiten Europa keer op keer gelaten moesten worden ondergaan.

Huis Aernoudts heet het huisje dat bestaat uit een begane grond met een schuin dak van oranje pannen, de ramen in de zijgevel doen vermoeden dat daaronder ooit werd geslapen. Aan de dichtgetimmerde ramen en deuren is te zien dat het al langere tijd onbewoond is, het lijkt slooprijp te zijn. Voordat het echter zover is, heeft Maria Roosen ter gelegenheid van #KFA22 de buitenkant ervan, vanaf de stoepstenen tot en met de uit de schoorsteen stekende kachelpijp, benut om er een kunstwerk van te maken dat zijFirst Dog heeft gedoopt. Het is een installatie van glas en glas geblazen objecten waarmee ze vruchtbaarheid, groei, leven en dood – zo'n beetje de levenscyclus – wil uitbeelden. Op de voorgevel zijn de ramen aan beide kanten van de voordeur en die deur zelf veranderd in drie aparte kunstwerken door een omlijsting te maken met een ketting van op eieren lijkende witte glazen bolletjes die tot op het trottoir hangt aan de bovenkant van de raam- en deurlijsten te bevestigen. De deur, en de muur er omheen, zijn bezaaid met gekleurde sperma en spermaatjes in verschillende maten en soorten, met in het midden aan de bovenkant van de deur iets dat twee ronde karaffen met een lange hals lijken, maar de tepels op de rondingen verraden dat het twee borsten zijn. Na nog eens goed kijken, ontdek ik ergens onderin drie transparante handen die lijken te suggeren dat de afgebeelde sperma al masturberend is ontsnapt. Linksboven, vlak onder de dakgoot, hangen aan de kleur en vorm te zien zes aubergines die me gelijk herinneren aan het ikje dat begin van de week op de achterpagina van de NRC stond. Daarin vertelde de verbaasde schrijfster: Dat er een grote generatiekloof bestaat in de wijze van omschrijven bleek toen onze zoon (14), die in een team met zijn zus zat, zei: “De emoji voor een lul.” Onze dochter (15) wist gelijk het antwoord: “Een aubergine!” Het was nog goed ook.

wordt vervolgd