HANS EN GRIETJE IN AARDENBURG - 3 (14092022)

Van dit net het snoephuisje van Hans en Grietje, kan je niet zomaar iets afplukken om je honger te stillen zoals die twee dat in het sprookje deden van het huisje waarin een heks woonde. Gewoonweg omdat waarmee kunstenaar Maria Roozen het op de sloop wachtende Huis Aernoudts heeft opgetuigd niet van die lekkernijen zijn zoals je die bij CJamin kan kopen om je zoete honger te stillen. Zo is het dichtgetimmerde raam links van de voordeur rijkelijk behangen met mooie doch oneetbare oranje wortels en worteltjes van glas, verdeeld in twee groepen die aan de buitenkant en in het midden worden omzoomd door opnieuw vier van die borstenkaraffen, dezelfde die boven de voordeur hangen. Tja, als je toch bezig bent die dingen te glasblazen, dan maakt een paar meer of minder niet zoveel uit. Al kijkend ontdek ik tussen al die penen en peentjes twee piemels van helder glas en een wortelpenisje in een lichtoranje rondje dat vast een vagina voorstelt. Het heeft wel even geduurd, maar kwartje valt: wortelen en worteltjes als fallussymbool. Dit is vast en zeker het mannenraam, want het raam aan de andere kant, dat is bezaaid met nog wat verdwaalde spermaatjes, bestaat vooral uit witglazen kannen en kruiken én een glazen bolletje met, zo lijkt het, een beginnend mensje erin. Een zwangere baarmoeder als het ware. Onder de dakgoot hangen boven de voordeur en de ramen rookworsten en borden die helemaal passen bij de symboliek die ik meen te hebben ontdekt. Behalve het overdadig beklede dak, waar ik niet zoveel mee heb, is er dan nog de op het eerste gezicht wat saaie zijgevel, die op het tweede gezicht toch weer de geilheid uitstraalt die de kunstenaar vroeg op een doordeweekse dag wil opwekken. Onder het ene raam heeft ze drie met helder glas geblazen borsten met opgewonden tepeltjes gehangen en onder het andere steekt een stoere opgewonden roze piemel met chocolade bruine ballen de lucht in, terwijl er verder op de muur verspreid nog wat van die borstenkaraffen én een paar vuurrode vrouwenlippen zijn gespijkerd. Hoogste tijd om verder te gaan en kennis te maken met het werk van de andere 15 in Aardenburg exposerende kunstenaars, want als die net zoveel tijd opeisen als het huis van Hans en Grietje, dan kom ik vandaag tijd te kort om alles goed te kunnen bekijken.

Tegengewicht heeft Jorieke Rottier haar uit afgedankte verpakkingsplastics, vispluis, nylondraad, bamboe en bevestigingsmaterialen samengestelde efemere installatie gedoopt. Die heeft ze opgebouwd in de net zo afgedankte op de sloop wachtende schuur die achter Huis Aernoudts staat en daar helemaal thuishoort. Laat ik maar bekennen die additionele context pas te hebben begrepen na weer terug thuis de betekenis van het woord efemeer te hebben opgezocht: kortstondig, van korte duur, niet blijvend. Op de grotendeels uit los zand bestaande vloer is voor de gelegenheid zo'n dunne metalen vloerplaat neergelegd voor de door de kunstenaar langs de weg of zo gevonden Totalrode plastic 5 liter smeeroliecontainers - of containers van een ander merk met een andere inhoud – die ze in een langgerekt imaginair dier heeft omgetoverd. Het staat daar onder de over de hele lengte van de schuur, ergens tussen de 10 en 15 meter, met bamboestokken en nylondraad opgehangen lappen gerecycleerd verpakkingsmateriaal waarop de bovenste, van begin tot eind over de volle breedte, een tekst is geschreven. Zou de kunstenares die lap per meter van de rol hebben gekocht bij een kringloopwinkel zoals je – en wie weet misschien nog wel – vroeger op de dagmarkt textiel kocht om er zelf kleding van te maken? En hoe lang zou ze er niet over hebben gedaan om die misschien wel erg inspirerende tekst erop te schrijven, maar die door de manier waarop het is opgehangen en door de lengte ervan vrijwel onleesbaar is en het daardoor tot een redelijk nutteloos experiment maakt. De kunstenaar moet vooraf toch hebben geweten dat de kijkers niet eindeloos in die slecht verlichte lullige schuur zouden gaan doorbrengen om te lezen wat ze heeft geschreven? Nu ik dit achteraf schrijf, ben ik er zowaar dubbel nieuwsgierig naar......

Onderweg naar het volgende kunstwerk, Wormwood van Folkert de Jong, is het alleen al de titel in een andere dan onze eigen taal die me bij voorbaat tegen het werk en de kunstenaar inneemt. Om die pijn te verzachten staat er onverwacht, en zeker onbedoeld, in een etalage tegenover Hans en Grietje een kleine vitrine die de aandacht opeist: traditionele handbeschilderde keramieken theepotten uit het Engelse County Suffolk. Daar sta ik opeens oog in oog met ouderwetse caravans, een boudoir, potten en pannen op een fornuis, een gedekte ontbijttafel met een broodrooster erop. Onvoorstelbaar. Kan me niet herinneren dat toen ik meer dan veertig jaar terug met mijn toenmalige gezin in Engeland woonde en we zo'n beetje ieder weekeinde naar rommelmarkten in de buurt gingen, die ooit te hebben gezien. Maar dat wordt in Aardenburg nu goed gemaakt.

wordt vervolgd