HANS EN GRIETJE IN AARDENBURG - 6 (06102022)

Op veel plekken in Aardenburg hangen op de buitenmuren van gebouwen en huizen zilvergrijze platen waarop een gedicht staat. Sommige achter glas zijn deels onleesbaar door vochtverkleuring, die zonder glas gelukkig niet. Links het gedicht in de taal van de dichter met rechts een vertaling in het Nederlands, behalve als de dichter een Vlaming of Nederlander is natuurlijk. Poëtisch stappen over de Grenzen staat in de linker benedenhoek. Kennelijk de nalatenschap van een eerder festival waarin, net als dit jaar, Grens en Grenzen het thema waren. Een paar strofen uit Ed Leeflang's gedicht Late zwemmer, dat ik eenmaal terug thuis pas goed lees, helpen me de installatie van portretfotolijstjes van de zo'n beetje om de hoek in Terneuzen geboren Tamara Dees te appreciëren. Dankzij die paar regels zie ik het deinen van de zee en de golfbeweging van het water die leitmotiv van dit kunstwerk zijn:

Voorbij de derde bank houd ik me drijvend,
flauw watertrappend en niet moe.

Er loopt een deining, hoog en sloom,
waarop wat vogels stijgen en verdwijnen.

Na net in de legertent achter het Gele Huis een autowrak als kunstwerk te hebben bewonderd, leidt een slordig langs de weg geparkeerd autowrak zonder kenteken even af. Het blijkt gewoon een daar gedumpte SEAT te zijn. Daarna is Canal van Ricardo van Eyk, gemonteerd op wat in een weiland nog overeind staat van een in elkaar gezakt huisje, duidelijk wel een kunstwerk. Het zijn van aluminium elementen gemaakte objecten die op satelietschotels lijken. Van die dingen die niet meer uit het straatbeeld te denken zijn en zeker niet in de regio waar ik woon. Ze zouden, zo lees ik ergens, ondermeer bedoeld zijn om migranten contact te kunnen laten onderhouden met waar zij vandaan komen. Terwijl ikzelf het grootste deel van mijn leven al van redelijk dichtbij – Londen en Frankrijk - tot heel ver weg – Libreville, Lagos, Rio de Janeiro, Buenos Aires, Santo Domingo en Kaapstad - van mijn vaderland heb gewoond en woon, heb ik vrijwel nooit de behoefte om naar de Nederlanse televisie te kijken. Hoewel - tijd om biechten - ik altijd wel de nodige moeite doe om naar de Slimste Mens te kijken, een quiz die sinds 2012 wordt gepresenteerd door Philip Freriks en Maarten van Rossem. Niet via een schotel, maar via het internet omdat ik geen televisietoestel heb en er na te kijken sowieso zonde van mijn tijd vind. Beide presentatoren zijn bijna 80 jaar oud, maar ik hoop dat ze de quiz tot hun afscheid van het aardse bestaan zullen blijven presenteren.

Onderweg naar de plek waar het volgende kunstwerk is te zien, slaat de twijfel een paar keer toe of iets rotzooi is, straatmeubilair of een intrigerend hedendaags kunstwerk. Zoals de cremekleurige tuinbank met op de rugplanken de in verschillende lettertypen geschilderde tekst:

Pluk de dag
maar laat iets hangen
voor morgen
Die staat niet op de wandelkaart van het Kunstenfestival en hoort er dus niet bij. Net zomin als dat groene metalen kastje met rode alarmlamp waarop de tekst, zo besef ik, keurig aangeeft wat het is:                               Riool pomp installatie
                                  Eigendom: Gemeente Sluis
                                  Bij storing: 0117 453317
                                  Kastnummer 4527 BN 003

Daarna is de loods van hoveniersbedrijf van Elst met werkbanken waarop gereepschap ligt en waarin fietsen zijn gestald eigenlijk een vanzelfsprekende plek om Les Bois de Construction Saint-Bonnet-Tronçais te exposeren. Een sculptuur van epoxy uit 2012 van Nadia Naveau die ze heeft vernoemd naar het Franse dorpje waar ze vaak verblijft en werkt. Zij zegt te experimenteren met materialen, vormen en kleuren, waarmee ze geen woord te veel zegt. 't Is even wennen, 't is karikaturaal, 't is niet mijn ding. Het komt vast daardoor dat This Side Up van Schscht, de artiestennaam van Koosje Schmeddes en Dirk Schellekens, me erg aanspreekt. In een weiland staat deze in neon geschreven tekst tussen twee van die paaltjes waarmee je in de tuin jonge boompjes ondersteunt, met links en rechts, in plaats van leestekens, twee naar boven wijzende pijltjes. Een kunstwerk dat ik ondanks de energiecrisis best in mijn eigen tuin zou willen hebben om iedere avond naar te kijken. Vooral nu het herfst wordt en dagen korter worden.

wordt vervolgd