HANS EN GRIETJE IN AARDENBURG - 7 (12102022)

Na net Canal te hebben bekeken, de op de Ruïne Noordstraat gemonteerde installatie van satellietschotels zoals de kunstenaar die ziet, en daarna This Side Up te hebben bewonderd, het kunstwerk van neonletters dat in de weide van hoveniersbedrijf van Elst staat, komt de grote loods van boer Oudkerk als volgende expositieruimte niet als een verrassing. Nee, de caravans links van de ingang zijn daar gestald en zijn niet het getoonde kunstwerk, dat is aan de rechterkant te zien in een door een paar schermen afgezette donkere ruimte. Oysters for naturalization heet de kortfilm van Domenico Mangano & Marieke van Rooy die daar kan worden bekeken. Geïnspireerd door het inburgeringsexamen dat immigranten die de Nederlandse nationaliteit willen verkrijgen moeten afleggen, wordt aan een Japanse oester uit de Waddenzee surrealistische meerkeuzevragen gesteld over hoe die zich dient te gedragen tegenover de lokale flora en fauna. Want ja, na de oesterziekte van het begin van de jaren 60 van de vorige eeuw – zoiets als de huidige vogelgriep bij pluimvee - werd die Japanse oester in de Waddenzee geïntroduceerd om de vaderlandse oesterhandel weer op de been te helpen. Ik vind het op zich wel een gek thema. Het kunstenaarsduo spreekt over een analogie tussen gastarbeiders die ooit tijdelijk naar Nederland kwamen en nooit zijn teruggegaan naar hun thuisland. Hoewel de Japanse oesters ongevraagd in de Nederland terecht kwamen, zijn ze niet meer uit de Waddenzee weg te denken, net zomin als de oudere gastarbeiders en hun nazaten uit het vaderlandse straatbeeld. Van het korte filmpje, dat nogal op de ontelbare presentaties lijkt die ik voorheen in mijn beroepsleven aan moest zien, begrijp ik echt helemaal niets. Hoewel dat in mijn professionele leven soms ook het geval was, zat je dan over het algemeen tenminste in een comfortabele vergaderkamer en kon zonodig veinzen het helemaal door te hebben. Vandaag in Aardenburg staan er drie afgedankte plastic tuinstoelen in een schuur met in de verte een scherm waarop die onzinnige vragen aan een Japanse oester worden geprojecteerd: De anderen in je omgeving vinden niet dat je zomaar van geslacht kunt veranderen. Ze willen dat je voor één enkel geslacht kiest. Wat zou je doen? waarna vervolgens het keuzemenu met drie mogelijke antwoorden wordt getoond. In tegenstelling tot voorheen kan ik hier gelukkig de zaal uitlopen zodra ik het zat ben, hetgeen al na een paar minuten het geval is......

Op een keurig gemaaide gazon biedt hoveniersbedrijf van Elst tijdelijk plaats aan een kunstwerk dat, in tegenstelling tot de neonletters van This Side Up, van dichtbij mag worden bekeken. 't Is een een langwerpig wit kastje van een meter of twee en ziet er niet erg uitnodigend uit. Het blijkt een keurig ingepakte informatiezuil te zijn, zonder beeldschermpje maar met het kunstwerkje A one line poem van Navid Nuur. Nou ja kunstwerkje? Het is de achterkant van een traditionele Engelse POST CARD zoals ik me die herinner uit de jaren dat ik daar woonde en werkte waarop in de linker benedenhoek met kleine letters staat © NAVID NUUR, A one line poem, 2022, tekst op de kaart. Die poem is dus niet te zien. Niets aan, wel is mijn nieuwsgierigheid dusdanig geprikkeld dat ik het uitgebreide bijschrift met QR-code ga lezen. Bijschriften, met meer tekst erop dan de naam van het werk en de kunstenaar, die je zo'n beetje vertellen hoe je naar een kunstwerk moet kijken, lees ik nooit vooraf en ben achteraf tevreden het ook hier niet te hebben gedaan. Na me door de helft van de tekst en uitleg te hebben geworsteld, wordt het eindelijk ietwat ludiek: Als iemand zijn adres achterlaat op de kunstenaarspagina op de #KFA-website, krijgt hij het kunstwerk opgestuurd met de post. Deze uitnodiging accepteer ik graag, want wie weet kan ik het hier onzichtbare gedicht dan helemaal in de geest van het Kunstenfestivalthema van dit jaar - Over Grenzen - eenmaal terug thuis lezen: twee grenzen verder in Frankrijk. De postcard van dun karton, opeens is het geen ansichtkaart of zelfs geen prentbriefkaart meer, wordt een week later door le facteur bezorgd en kan ik de One line poem van vijf regels eindelijk lezen:

En..... als bonus heb ik in mijn huis nu een blijvende herinnering aan #KFA22, het Kunstenfestival Aardenburg, in een lijstje aan de muur hangen.

wordt vervolgd