EVEN TERUG NAAR LAGOS - 6 (02032023)

Door de verplichtingen die ik tot de dag van vandaag heb overgehouden aan mijn tamelijk onrustige Nigeriaanse jaren, volg ik op het ogenblik vrijwel iedere dag het gedoe als gevolg van het op korte termijn ongeldig worden van de bestaande bankbiljetten en het tekort aan de plaatsvervangende nieuwe. Hoewel het er aan onze kant van de wereld aanvankelijk op leek dat de omwisseling redelijk onder controle was, was het voor de Nigerianen ter plaatse vanaf het begin een heel ander verhaal. Zo moest ik erg lachen bij het lezen van een krantenbericht dat ergens in het noorden van het land de familie van een bruid de betaling van de bruidsprijs met oude Nairas had geweigerd en eiste dat die met nieuwe Nairas zou worden voldaan. Het herinnerde me aan mijn eigen traditionele Nigeriaanse huwelijk en de bruidsprijs die ik aan het eind van de vorige eeuw zelf moest betalen. Na bijna 10 jaar in Nigeria te hebben gewoond en gewerkt, werd het tijd voor iets anders en werd de loonslaaf die ik was via de oude slavenroute van de Afrikaanse westkust over de zuidelijke Atlantische Oceaan naar Brazilië gestuurd, naar Rio de Janeiro. Uiteraard ging ik vrijwillig, was mijn business class vlucht naar de overkant stukken comfortabeler en kreeg ik aan het eind van de maand betaald voor mijn gedane arbeid. Dit alles in schrille tegenstelling tot degenen met een donkere huidskleur die destijds niets te kiezen hadden gehad, hoewel dat mij wat één belangrijk aspect betrof ook overkwam.

Toen ik mijn partner na kantoortijd 's avonds enthousiast vertelde dat we naar Brazilië zouden gaan verhuizen, was haar reactie teleurstellend koel: ze kon niet met me meegaan. Waarom dan wel niet? Omdat we niet waren getrouwd. De domme blanke Nederlander – ik dus - die daarop verbaasd reageerde dat we 5 jaar eerder om zowel romatische als praktische redenen bij de ambtenaar van de Burgerlijke Stand van Ikoyi toch in de echt waren getreden, bleek de culturele verschillen, zelfs na bijna 10 jaar Nigeria, zwaar te hebben onderschat: voor haar familie was een huwelijk pas een écht huwelijk als het volgens hun traditie was gesloten. Dat vrijwel die hele familie wist wie ik was en dat we al jaren onder hetzelfde dak woonden, maakte verder niets uit. Aldus vertrok ik in mijn eentje naar Rio, hetgeen achteraf goed uitkwam. Een ander land, een andere taal, de andere medewerkers en werkomgeving eisten zoveel tijd en energie, dat het hoog nodig was om na werktijd te kunnen ontspannen en dan niet ook nog eens te worden geconfronteerd met een partner die met de alle veranderingen worstelde. Tenslotte was ik de vorige bijna 20 jaar al meerdere malen verkast en was dit voor haar pas de eerste keer. Hoewel het niet mijn bedoeling was geweest om al na korte tijd terug te gaan naar Lagos, zat er niets anders op om dat dus toch te doen om me daar te gaan onderwerpen aan het ritueel van een traditional wedding – een familiehuwelijk.

In Rio had ik tussen de bedrijven door geprobeerd me voor te bereiden op wat me te wachten stond. Dat was kortgezegd een familiebijeenkomst thuis bij de senior uncle - de familieoudste, het betalen van de bruidsprijs, de goedkeuring van het huwelijk door de aanwezige familieleden en daarna de “inzegening” door de familieoudste. De bruidsprijs was het bedrag dat door de bruidegom aan de moeder, de ooms en tantes van de bruid moest worden betaald. Bij mijn vertrek naar Brazilië had ik een tas achtergelaten met daarin mijn traditionele Nigeriaanse kleding die tijdens de ceremonie moest worden gedragen en flink wat Nairabiljetten voor mijn bijdrage aan de kosten van ceremonie en de bruidsprijs. Hoeveel die prijs ongeveer zou zijn, had ik van mijn schoonmoeder gehoord, ze had uitgelegd dat dit moest worden gezien als een erkenning van de bijdrage die iedereen had geleverd om mijn partner te maken tot de vrouw die ik zou gaan huwen. Dat wij al zo lang samen woonden speelde verder geen enkele rol. Hoeveel geld de familie van mij verwachtte wist ik un zo'n beetje, hoe het moest worden overhandigd was “dat zul je wel zien”. Op de zaterdag toen het zover was, ging ik Nigeriaans gekleed en nieuwsgierig wat me te wachten stond naar het huis waar de bruid en haar familie zaten te wachten. Na de beleefdheden nam de senior uncle mij en nog twee uncles apart: “Heb je de bruidsprijs bij je?” De avond ervoor had ik een briefje gekregen met namen en bedragen en dat was precies wat ik bij me had. Nigerianen kennende wist ik dat ze toch wat meer zouden willen hebben, ze stelden me niet teleur, ik hun wel. Even later gingen we op de knieën voor de oom en werd het huwelijk door hem ingezegend in hun eigen taal. Een dag of wat later vlogen we als een keurig Nigeriaans gehuwd echtpaar naar Brazilië.

wordt vervolgd