ER IS MAAR ÉÉN KAREL 1 (18102023)

Sinds een jaar of wat bezoek ik met enige regelmaat museums ten zuiden van de grote rivieren: in Tilburg, in Uden, in Oss en vandaag in Eindhoven het van Abbemuseum. In de verre buitenlanden waar ik tot zo'n zes jaar geleden woonde, las ik er af en toe wel over maar tijdens korte verblijven in het vaderland ontbrak gewoonweg de tijd om er naartoe te gaan. Behalve Philips en DAF en VDL en ASML weet ik weinig van Eindhoven en kan me niet herinneren er eerder te zijn geweest. Met de hulp van meneer TomTom is het museum echter gemakkelijk te vinden. Als we na een cappuccino op het caféterras van de nieuwe museumvleugel richting receptie lopen, hangt gelijk op de linkermuur een meterslange groene rij van, ja van wat eigenlijk? Het zijn net grote geopende verticale enveloppen waar hier en daar iets uitsteekt dat op een plantje lijkt. Op veel ervan is niet meer dan een sticker geplakt, het overgrote deel is leeg. Het lezen van de toelichting brengt uitkomst: dit blijkt mijn eerste kennismaking te zijn met een interactieve installatie - hoe verzinnen ze het – die is bedacht door de in Lagos woonachtige Temitayo Ogunbiyi. Weer thuis ontdek ik na het nodige zoekwerk dat die 6 of 7 groene dingen waaruit de installatie bestaat plantenzakken zijn, een verticale tuin voor binnen of buiten, die je voor een paar tientjes per stuk bij bol.com of amazon kunt bestellen. Pas dan heb ik enigszins door waarom die dingen in een vooraanstaand museum voor moderne kunst als het van Abbe hangen: …. In de loop van het jaar worden eetbare planten, die goed gedijen in Eindhoven en Lagos, gekweekt langs de dertig meter lange muur en in het Oog. Net zomin als toen ik er langs liep en me afvroeg wat het voorstelde, helpt deze nadere uitleg. Wie in Eindhoven en omgeving zou er in zijn volkstuintje in vredesnaam yam kweken, dat in Lagos hét volksvoedsel bij uitstek is. En wie zou daar – hoewel dat op deze muur niet duidelijk wordt gemaakt – bloemkool, spuitjes of andijvie kweken? In ieder geval geen enkele Lagosian die ik er tijdens mijn bijna 10 jaar heb ontmoet.

Even verder wordt de lange blinde wand onderbroken door een breed raam waardoor je naar binnen kan kijken in een niet al te grote ruimte. Die heet mooi museaal het Oog, maar doet mij op het eerste gezicht vooral denken aan de etalage van een buurtwinkel waar het wat minder goed mee gaat. Bij de ingang staat een een waarschuwing: Beste bezoeker. Het is toegestaan deze ruimte in te gaan. Het speelobject mag alleen worden gebruikt door kinderen tot 12 jaar en uitsluitend onder toezicht van een volwassene. Wat jammer nou. Hoewel ik het Oog, dat volgens de toelichting een eco-bewuste speelplaats zou zijn, onder toezicht van een volwassene binnen ga, heb ik de leeftijdsgrens om me eens lekker uit te gaan leven al ruimschoots overschreden. En, hoewel er geen andere bezoekers of toezichthouders zijn, houd ik me maar aan de regels. Het speelobject bestaat uit een stuk of tien heel verschillend gekromde metalen buizen die zijn bekleed met op stevig touw lijkende plantenvezels. De vorm ervan zou verwijzen naar de wimperverlenging die zowel in Lagos als in Eindhoven erg populair is en de steden aldus met elkaar verbindt. Heel toepasselijk dat het wordt getoond in de zaal die het Oog heet. Wimperverlenging, nooit eerder over gehoord. Dat zit me dwars, dus neem ik contact op met oude bekenden in Lagos en Benin City. Dankzij de eco-bewuste speelplaats van het museum gaan er deuren naar een nieuwe wereld open nadat me vrijwel per omgaande foto's worden gestuurd hoe die wimperverlenging er uitziet: een jonge dochter met die eyelashes, de verpakking, hoe je ze opplakt. “Wel duur allemaal hoor!”, maar dat is in Nigeria.

Om bij voorbaat de pijn van het trekken van een kies te stillen, ga ik bij de Etos paracetamol kopen en denk in mijn haast de wimpers van de Nigeriaanse foto's te herkennen. Na het bezoek aan de tandarts bezoek ik hun website: Heb jij altijd al langere of vollere wimpers gewild of heb jij een feestje waar je je ogen eens goed wil laten opvallen? Bij Etos koop je mooie nepwimpers van goede kwaliteit voor elke gelegenheid! De wimperverlenging heet hier tenminste wat het is: nepwimpers. “Kan ik u helpen meneer?” wordt me een paar dagen later gevraagd als ik nogmaals naar de Etos ga om foto's van die wimpers en alles wat erbij hoort te gaan maken. “Ik heb opdracht gekregen om naar eyelashes te zoeken” en wordt er naartoe gebracht. “Ze zijn niet voor mijzelf hoor!” zeg ik toch wel wat verontschuldigend. “Nou meneer, dat maakt ons niets uit hoor!” De collectie nepwimpers bij Kruidvat is minstens zo groot en deels beveiligd met STOP LOCK. Dat wijst erop dat die wimpers vast erg winkeldiefstalbaar zijn. Dit alles ontdekkend, vermoed ik dat het van Abbe best wel eens het trendgevoeligste museum van Nederland zou kunnen zijn.

wordt vervolgd