BIJWERKINGEN (15122023)

Sinds een paar weken slik ik andere medicijnen om mijn focale epilepsie onder controle te houden, want te genezen is het niet. Daarom had ik oorspronkelijk ook geweigerd om het door de neuroloog voorgeschreven medicijn in te nemen, doodgewoon omdat ik niet houd van het slikken van pillen die niets genezen. Toegegeven, tijdens de 12 jaar dat ik in West-Afrika woonde en werkte had ik dagelijks malariatabletten geslikt die, volgens mij, gehoor en gezichtsvermogen aan de linkerkant negatief hebben beïnvloed. Toch bleef ik ze slikken omdat er vooral in Nigeria ieder jaar wel een paar mensen met mijn huidskleur het loodje legden nadat ze malaria hadden gekregen. Hoogst waarschijnlijk omdat ze de anti-malariapillen tijdens hun verlof niet hadden geslikt. Het was nu eenmaal zo dat je, of je leuk vond of niet, die pillen vanwege de bescherming die ze boden op peil te houden, dagelijks moest blijven innemen als je op zakenreis was of op vakantie naar een land waar je geen malaria zou kunnen krijgen. Na tegen het eind van de vorige eeuw uit West-Afrika naar Zuid-Amerika te zijn verhuisd en 6 jaar geleden naar Frankrijk, koop ik ieder jaar tijdens een verblijf in Rotterdam bij het Kruidvat alleen nog maar de kleinste verpakking paracetamol en gooi dan wat ik vorig jaar kocht, minus hooguit 4 tabletten, in de afvalbak. Dankzij de medicijnen verdwenen mijn epilepsie aanvallen en mocht ik weer gaan auto rijden, essentieel als je op het Franse platteland woont waar nauwelijks openbaar vervoer is. Maar …. met het slikken ervan kwamen de bijwerkingen.

Een pillendoosje opende ik om de pillen eruit te halen, de bijsluiters gooide ik gelijk weg. Om een pil te slikken heb je toch geen gebruiksaanwijziging nodig? Een lieve vriendin die, na ik achteraf pas begrijp, af en toe met de vermoedelijke bijwerkingen werd geconfronteerd, overtuigde mij ervan om die bijsluiter toch maar eens te lezen. Zodoende ontdekte ik onder het kopje Vaak (komt voor bij minder dan 1 op de 10 gebruikers) als tweede: depressie, vijandigheid of agressie, angst, slapeloosheid, nervositeit of irritatie en als laatste: vermoeidheid. Met onder het kopje Soms (komt voor bij minder dan 1 op de 100 gebruikers): stemmingswisselingen en geheugenverlies. Na het lezen moest ik toegeven dat behalve angst, slapeloosheid en nervositeit al het andere van toepassing was. Gelukkig had ik geen last van de pogingen tot zelfdoding die ook schijnen voor te komen. Dat die lieve vriendin met enige regelmaat met die bijwerkingen werd geconfronteerd, was voor de neuroloog aanleiding om een ander middel voor te schrijven. Dat zou met name stemmingswisselingen, depressie en irritatie moeten terugdringen. Voor mijn gevoel werd het alleen maar erger, maar nog even volhouden want wie weet heeft het wat tijd nodig. De nogal vervelende slapeloosheid waar ik tegenwoordig last van heb, wordt niet in de bijsluiter genoemd, net zomin als de belachelijke dromen die ik plots af en toe heb. Bij de volgende afspraak maar eens te berde brengen.

Wat houdt mijn slapeloosheid in? Door de vermoeidheid die in de bijwerking wordt genoemd, ga ik al om een uur of 9 naar bed en val vrijwel gelijk diep in slaap, om na een uur of 4 dan weer wakker te worden en dan urenlang wakker te liggen. Niet prettig, soms leuk. Zo kwam het na de recente politieke aardverschuiving bij de Nederlands Kamerverkiezingen bij me op dat het vroeger zo eenvoudig was, want je bracht je stem immers uit afhankelijk van je geloofsovertuiging en/of je sociale plek in de maatschappij. Mijn Nederlands Hervormde ouders, zo weet ik dankzij de verkiezingsaffiches op het raam aan de straatkant, stemden CHU – Christelijk Historische Unie – want dat was de partij van hun kerk. Zoals Rooms-Katholieken op de KVP – de Katholieke Volkspartij – stemden, Gereformeerden op de AR - de Anti Revolutionairepartij, arbeiders op de socialistische PvdA – Partij van de Arbeid – of CPN – de Communistische Partij Nederland – terwijl de minder aan hun geloofs gebonden elitaire bovenlaag de VVD kozen – de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie. Tot aan de keuze van de middelbare school vond ik dat vanzelfsprekend. Nee, zo mocht ik ook per se niet naar het op loopafstand gelegen gereformeerde Lyceum Nagtegaalplein, maar moest iedere dag op de fiets naar het veel verderop in Tuindorp Vreewijk gelegen Johannes Calvijnlyceum. Een paar nachten later dreinde na een grauwe. natte en koude dag 's nachts om een uur of 2 eindeloos 't Is weer voorbij die mooie zomer van Gerard Cox door mijn hoofd. Nadat mijn ouders vanuit Arnhem naar de eilandenbuurt van de Rotterdamse wijk Carnisse waren verhuisd, woonde hij een paar portieken verder nog bij zijne ouders. Dagelijks na schooltijd kwam hij op de fiets thuis, hij was leraar. Onderwijzer? Was ie van boven maar wijzer! Nou dat hij wijzer was heeft Gerard daarna meer dan bewezen. Begin jaren 70 zou hij met zijn eerste echtgenote en ik met de mijne in de Hoeksche Waard gaan wonen en zagen we hem regelmatig in de auto in het verkeer. We herkenden hem omdat hij inmiddels behoorlijk bekend aan het worden was en wij hem samen met Frans Halsema hadden zien optreden. Tja, deze soms toch wel ontspannende slapeloosheid wordt niet in de bijsluiter als bijwerking genoemd, wellicht omdat het door de pillenmakers tot de hallucinaties wordt gerekend...........