|
NUNCA MÁS (24032002)
Vandaag wordt herdacht dat op 24 maart
1976 de Argentijnse strijdkrachten President
Isabel Peron aan de kant schoven en de macht
overnamen. Zowel het nationale parlement
als de provinciale parlementen werden ontbonden,
politieke partijen werden verboden, de vrijheid
van vergadering werd opgeschort en er werd
een samenscholingverbod afgekondigd. Aldus
begon de rechtse terreur die tot op de dag
van vandaag zijn sporen nalaat in de Argentijnse
samenleving.
"Nunca Más - Nooit Meer",
is het motto van de herdenkingsdemonstratie
op de Plaza de Mayo. Het bij behorende ludieke
logo is op veel plaatsen op en rond het
plein, met behulp van een sjabloon op A4
formaat, op straat en muren gespoten. Het
bestaat, zeer toepasselijk, uit een strenge
Nazi-achtige militaire pet die als een halo
boven twee stevige hoge laarzen zweeft.
De laarzen "staan" op het onderschrift
"Nunca Más".
Het zijn linkse politieke splinterpartijen
en organisaties en de Madres, de Moeders
van de Plaza de Mayo, die hoorbaar en zichtbaar
aanwezig zijn. De Madres zijn altijd te
herkennen aan de witte hoofddoekjes die
met veel trots worden gedragen, want behoorden
zij niet tot de eersten die in verzet kwamen
tegen de militaire dictatuur? Veel Madres
zijn ondertussen behoorlijk oud geworden.
Sommigen lopen zwaar voorover gebogen en
enkelen met behulp van krukken, maar dat
heeft zo te zien geen enkel effect op hun
strijdbaarheid. Zij bevrouwen de kraampjes
met informatie over de naar schatting 30.000
desaparecidos en later tijdens de demonstratie
gaan zij rond met een enorme vlag met daarop
de foto´s van 4.000 mannen en vrouwen
die tijdens het regime van Generaal Videla
en zijn junta-collega's verdwenen. Eind
april zullen de Madres hun 25 jarig jubileum
vieren.
Veel spandoeken en foto´s van desaparecidos,
veel kleine en grote linkse pamfletten en
krantjes, veel rode vlaggen met de kop van
Che en "madre-vlaggen", het witte
hoofddoekje tegen een donkerblauwe achtergrond
met hun motto "Ni un paso atrás
- geen stap terug". Natuurlijk veel
toespraken door de gestaalde kaders: marxistische
rethoriek, lang, saai en vol met klassenstrijd.
Onder de boogjes van het Cabildo, een oud
gebouw op de hoek van de Plaza de Mayo en
de Avenida de Mayo, wordt een fototenstoonstelling
gehouden. Niet alleen foto´s uit de
tijd van de militaire dictatuur, maar ook
veel foto´s van bruut politieoptreden
sindsdien. Aan de bezoekers worden kleine
uit papier geknipte poppetjes uitgedeeld
met het verzoek daarop een reaktie naar
aanleiding van de getoonde foto's te schrijven.
Alle met een boodschap beschreven poppetjes
worden vervolgens aan een onder het plafond
gespannen "waslijn" opgehangen
en vormen zodoende een interessant onderdeel
van de expositie. Ik lees veel anti-geweld
en "nunca más" boodschappen
en, refererend aan het geweldagdige politieoptreden
tijdens de demonstraties die eind vorig
jaar tot het aftreden van President de la
Rúa leidden, "PFA asesinos -
Policía Federal moordenaars".
Dezelfde Federale politieagenten staan onderstussen
strategisch opgesteld rond de Plaza de Mayo
en in de zijstraten toe te kijken en zijn
"battle ready". Klaar om bij de
minste of geringste aanleiding het plein
schoon te vegen.
Nieuwe demonstranten blijven via de Avenida
de Mayo toestromen, wij lopen tegen de stroom
in om mensen te kijken. Voor ons in de verte
de koepel van het Parlementsgebouw, achter
ons in de ondergaande avondzon de Plaza
de Mayo en het Casa Rosada, het presidentieel
paleis.
Groepjes toeschouwers vormen zich rond eenvoudige
posters die op de abri's van de bushaltes
en over de "gewone" reclames op
de reclamezuilen zijn geplakt. "AQUI
VIVEN GENOCIDOS - HIER WONEN MOORDENAARS"
staat er in vette letters gedrukt boven
een simpel stratenplan van de hoofdstad
Buenos Aires en de randgemeenten. Rode nummers
op de kaart verwijzen naar een verklarende
tekst. Met naam, toenaam en adres worden
personen en instellingen vermeld, die tijdens
de militaire dictatuur verantwoordelijk
waren voor het doen verdwijnen en vermoorden
van duizenden mensen. Wij komen de namen
tegen van de generaals en ex-presidenten
Videla en Galtieri en zelfs van een onbekende
overbuurman. Tevergeefs zoeken we naar Jorge
Zorreguieta. Wordt hier alsnog het bewijs
uit het ongerijmde geleverd dat hij écht
van niets wist?
|
