|
MOEDERDAG (02052002)
Moederdag of Koninginnedag? Pak, overhemd,
stropdas en glimmend gepoetste schoenen
of T-shirt, spijkerbroek en gympen? Die
beslissing moet vroeg in de avond van Koninginnedag
worden genomen. Óf naar de receptie
van de Nederlandse ambassadeur in het Museum
voor Schone Kunsten in de zaal waar een
Rembrandttentoonstelling wordt gehouden.
Óf naar de Plaza de Mayo, waar in
de open lucht de 25ste verjaardag van de
Madres van de Plaza de Mayo wordt herdacht.
De enige echte viering van Moederdag, zoals
dit door het linkse dagblad Pagina 12 wordt
aangekondigd. Het wordt zonder lang na te
denken de Plaza de Mayo, op een stiefkwartiertje
lopen vanaf de Plaza San Martin waar wij
wonen.
Op 30 april 1977 begonnen de Madres met
hun aanklacht tegen het verdwijnen van hun
kinderen tijdens de militaire dictatuur.
De luiers, die zij als hoofddoek omknoopten,
symboliseerden hun kinderen naar wie zij
op zoek waren. Het eerste geweldloze protest
vond plaats op een zaterdag en had de bedoeling
navraag te doen naar hun verdwenen kinderen.
Op zaterdag waren ministeries echter gesloten,
dus vond het volgende protest plaats op
vrijdag. Om praktische redenen altijd na
lunchtijd in verband met de huishoudelijke
taken van de Madres. Ook het vrijdagse protest
hield maar kort stand omdat "vrijdag
een dag is die ongeluk brengt" en zo
werd de donderdag de vaste protestdag. Tot
op de dag van vandaag komen de Madres iedere
donderdagmiddag samen op de Plaza de Mayo.
Hun protesten richten zich tegenwoordig
tegen sociale misstanden en zij ondersteunen
"de revolutionare strijd van alle volkeren
die naar vrijheid streven." Al doende
zijn de Madres een min of meer links radicale
aktiegroep geworden met "verdachte"contacten
met onder meer Cuba en de Baskische afscheidingsbeweging
ETA.
Het plein oplopend, zou ik met de ogen
dicht zweren dat John Mayall's Bluesbreakers
optreden. Het is echter een Argentijnse
imitatie, maar wel een heel erg goede. Op
het centrale deel van het plein, tussen
de hekken die het Casa Rosada tegen mogelijke
demonstranten moeten beschermen en de obelisk
ter herdenking van de onafhankelijkheid,
staat een podium met een zeer potente geluidsinstallatie.
Voor het podium zitten twee rijen Madres,
achter hen een rij of drie genodigden en
daar weer om heen een paar honderd sympatisanten.
Spandoeken met militante teksten vormen
het decor: "RESISTIR ES COMBATIR -
VERZET BIEDEN IS STRIJDEN", "DE
REGERING IS SCHULDIG AAN DE 100 KINDEREN
DIE IEDERE DAG STERVEN" een verwijzing
naar de huidige armoede en natuurlijk vele
malen herhaald "NI UN PASO ATRÁS
- GEEN STAP TERUG" het motto van de
Madres.
Na het optreden van de bluesband is er
een hardrockband aan de beurt. De Madres,
die niet meer tot de allerjongsten behoren,
doorstaan de oorverdovende muziek met dezelfde
kalmte die hun wekelijkse protest kenmerkt.
Als de rockband is uitgespeeld, moet de
microfoonopstelling worden aangepast, een
mooie gelegenheid om de uit alle delen van
de wereld binnengekomen solidariteitsboodschappen
voor te lezen. Zweden, Australië, Hong
Kong, uit Nederland en Italië, van
het Baskische verzet en de Sem Terra uit
Brazilië, van de illegaal in Argentinië
verblijvende Peruanen en uit Colombia, Chili
en Cuba. En voorts van haast alle linkse
en uiterst linkse aktiegroepen die Argentinië
rijk is. Als de microfoons op hun plaats
staan, zingt het koor van de door de Madres
opgerichte en geleide Volksuniversiteit.
De Universiteit van Strijd en Verzet, noemen
de Madres hun instituut en het koor kan
dus haast niet anders dan een paar krachtige
strijdliederen zingen. Staand applaus van
de Madres is hun beloning.
Voordat de toespraken beginnen, een optreden
van de uit Uruguay afkomstige protestzanger
Daniel Viglietti. Hij begeleidt zichzelf
op de guitaar, heeft een goede stem, goede
teksten en goede muziek. Maar bovenal beschikt
hij over uitstekende revolutionaire geloofsbrieven.
In de jaren 70 en 80, tijdens de militaire
dictatuur in Uruguay, leefde hij bijna 12
jaar als politieke balling buiten zijn vaderland.
Bij zijn terugkeer in Montevideo werd hij
door 25.000 wild enthousiaste fans onthaald.
Hij is duidelijk de favoriet van het publiek,
dat vrijwel alle teksten kent en meezingt
en herhaaldelijk "otra, otra"
roept "bis, bis." Ik kan niet
achterblijven en koop de volgende dag zijn
CD "Canciónes para mi América."
"Cuba, Cuba el pueblo te saluda!!
Cuba, Cuba el pueblo te saluda!!" wordt
er gescandeerd als de Cubaanse katholieke
priester en parlementslid Raúl Suárez
Rames de Madres gaat toespreken. In de stijl
van Fidel Castro in zijn gloriejaren steekt
hij van wal en scoort meteen door de Argentijnen
namens "heel Latijns Amerika"
te bedanken voor Ernesto "Che"
Guevarra. Het wordt wat minder als hij even
later het Christelijke geloof en de linkse
revolutie in één adem noemt,
maar een fluitconcert heeft onmiddelijk
de door het publiek gewenste corrigerende
werking. De laatste zin van de toespraak
vind ik het mooiste moment van de avond:
"De desaparecidos werden allen tot
de dood veroordeeld nadat zij schuldig waren
bevonden. Zij waren schuldig aan het vechten
voor een betere wereld!" Langdurig
staand applaus, geheven gebalde vuisten
en doek.
|
