|
DE HAND VAN GOD (08062003)
Tussen "de hand van God" en Argentinië
moet een heel speciale band bestaan. Vorige
week was het de tweede keer in mijn herinnering
dat beide in een adem werden genoemd en
het nieuws de internationale pers haalde.
Bestaat er een ander land dat het wat dit
betreft beter doet?
Mexico, zondag 22 juni 1986, Argentinië
- Engeland, kwartfinale wereldkampioenschap
voetballen. In de 50ste minuut scoort Diego
Maradona, niet met de voet, maar met de
hand. Iedereen ziet het, behalve de scheidsrechter.
Na de wedstrijd wordt "el Diez -de
Tien", Maradona is algemeen bekend
onder zijn rugnummer, gevraagd of zijn doelpunt
een handsbal was of niet. Zijn antwoord
zal een klassieker worden. "Indien
de bal met de hand werd geraakt, was het
niet mijn hand, maar "de hand van God!"
Met "el Diez" is het daarna snel
bergafwaarts gegaan. Tijdens het kampioenschap
van 1994 in de Verenigde Staten werd de
aan alles en nog wat verslaafde Maradona
op doping betrapt en uitgesloten. Hij inhaleerde
cocaïne en heroïne met de regelmaat
waarmee een gewoon mens adem haalt. Hij
criminaliseerde en raakte financieel aan
de grond. In Argentinië wordt hij echter
nog steeds aanbeden en is regelmatig in
het nieuws. Meestal gaat het over niets
en wordt zijn gedrag goedgepraat. Zijn altijd
weer mislukkende pogingen om af te kicken
of af te slanken in Cuba worden tot vervelens
toe in beeld gebracht. Hij is inmiddels
moddervet, is goed bevriend met Fidel Castro,
schijnt zonder te zijn gescheiden in het
geheim te zijn getrouwd met een mooie jonge
Cubaanse, ontmoet eindelijk zijn nooit erkende
sprekend op hem lijkende Napolitaanse zoon,
enzovoorts. Voor zover ik het kan inschatten,
zit zijn straf hier op aarde er nog lang
niet op. God laat niet met zich spotten,
zelfs niet door "el Diez."
Buenos Aires, donderdag 29 mei 2003, Museum
voor Schone Kunsten, laat in de middag.
Hoewel de directie het stellig ontkent,
is volgens de politie het 15 centimeter
hoge bronzen beeldje "de hand van God"
van Auguste Rodin uit het museum verdwenen.
Het persagentschap Reuters verkeert kennelijk
in de veronderstelling dat de directeur
van het museum, net zoals destijds in Mexico
met "el Diez" het geval was, het
niet zo nauw met de waarheid neemt als het
om Gods hand gaat. Reuters citeert de politie
in een bericht dat onder andere door de
Washington Post en de NRC zal worden overgenomen.
De Post citeert het bericht tenminste letterlijk,
de NRC kunstredactie fantaseert er lustig
op los. Zonder de moeite te nemen de feiten
te controleren, is er volgens de NRC een
andere Rodin gestolen die toevallig ook
"la main de Dieu" heet. Dit beeld
is echter geen klein bronzen beeldje, het
is een uit een flink blok marmer gehakt
beeld, dat vrijwel onmogelijk tijdens de
openingsuren naar buiten kan worden gesmokkeld.
Buenos Aires, zaterdag 31 mei 2003, Museum
voor Schone Kunsten, 's ochtends een uur
of 11. "De hand van God" is gewoon
te bewonderen op zijn "vaste"
plaats. In zaal 11 op de begane grond, een
van de vier zalen waar werk van Rodin wordt
geëxposeerd. Naast het beeldje dat
wél werd gestolen, een uit twee handen
bestaande voorstudie voor "le Secret
- het Geheim" bezit het museum aardig
wat andere "draagbare" Rodins.
Maar ook een door de kunstenaar aan het
museum geschonken gipsen model van "de
Kus", een bronzen "Eva" en
het marmeren beeld "la Terre et la
Lune" Er zijn wel wat meer zaalwachten,
toch kan ik ongestoord en ongezien de hiernaast
afgebeelde foto van "la main de Dieu"
maken. De mevrouw die de smalle en slecht
verlichte zaaltjes 11 en 12 in het oog moet
houden, is net even ingedut. De directeur
van het museum geeft op dezelfde dag in
het dagblad "la Nación"
toe dat er "wat onvolkomenheden"
in de beveiliging van het museum zitten.
Buenos Aires, zondag 8 juni 2003, Museum
voor Schone Kunsten. Even na het middaguur
bezoek ik het museum opnieuw. Gewoon uit
nieuwsgierigheid. Alle kleine werken van
Rodin zijn uit de zalen 11 en 12 verdwenen,
daar hangen nu schilderijen. "De hand
van God" is naar een wat grotere zaal
verhuisd en staat daar onder een lelijke
plexiglas kap heel toepasselijk naast het
beeld van de mooie naakte "Eva."
Toevallig ontmoet ik museumdirecteur Jorge
Glusberg die net een paar bezoekers rondleidt.
Ik luister mee als hij iets over "cabeza
de niño - kinderhoofdje" een
bronzen beeldje van Medardo Rosso uitlegt.
Hij kijkt me aan en ik ruik mijn kans. Ik
stel mezelf voor en begin over de gestolen
Rodin. "Niets aan de hand" reageert
hij opgewekt "het was een replica,
zonder nummer en zonder waarmerk van de
gieterij." "En die waarde van
$150.000 dan die in de krant werd genoemd?"
vraag ik. "Moet je luisteren, we zijn
al bezig om een andere te kopen. Een jaar
of drie geleden was hetzelfde beeldje voor
ongeveer $7.000 te koop. Het is al bijna
rond, over een paar weken staat het er weer!
Leuk je te hebben ontmoet. Tot ziens."
Op de website van het Rodin Museum heb
ik ontdekt dat daar voor €135 een mooie
kopie van "la main de Dieu" kan
worden besteld. Voor weer op huis aan te
gaan, bekijk ik het beeldje nog eens goed,
zij het met de nodige argwaan. Is dit nu
echt "de hand van God" of zou
dit ook een replica zijn?
|
©foto Jacques de Rhoter