|
SOMS HERINNERT ARGENTINIË MIJ AAN
AFRIKA 5 GROENE KOORTS (30-03-2002)
Argentinië lijkt beslist niet op Afrika,
het tegendeel is eerder waar. De bevolking
is bijna 100% blank en laat te pas en vooral
te onpas weten van Europese afkomst te zijn,
zelden kom ik op straat een donker gekleurde
medemens tegen. De zon schijnt ook veel
minder en als het regent, voelt het regenwater
aan als een koude douche. Lang niet zo lekker
als een lauwe tropische regenbui. Zeker,
de corruptie schijnt groot te zijn, maar
aan de andere kant is er een goede en functionerende
infrastructuur. De Argentijnen laten zich
er graag op voorstaan in het meest Europese
land van Latijns Amerika te wonen en hebben
er alles aan gedaan om Buenos Aires zoveel
mogelijk op Parijs te laten lijken: brede
boulevards en statige huizen. Ondanks dit
alles gebeuren er regelmatig dingen die
mij aan Afrika herinneren, zoals vandaag.
Toen President Eduardo Duhalde begin januari
van dit jaar aantrad, had een Argentijnse
Peso volgens de wet dezelfde waarde als
de US Dollar, hoewel het al enige tijd duidelijk
was dat dit niet lang meer kon duren. In
werkelijkheid was de Peso veel minder waard
en het enige alternatief dat de nieuwe President
had, was loskoppelen en devalueren. Omdat
Argentinië ook was gestopt met het
betalen van rente en aflossing op de buitenlandse
staatsschuld en alleen met de hulp van het
Internationale Monetaire Fonds zou kunnen
overleven, moest de Peso gaan zweven. In
januari begon het zweven en het viel iedereen
mee dat er eind januari slechts Peso 2,05
voor een Dollar moest worden betaald. In
februari zweefde de munt rustig verder en
eind februari kostte een dollar Peso 2,10.
In maart begint het zweven voorzichtig op
een glijvlucht te lijken, op 15 maart kost
een dollar Peso 2,45. De President verklaart
dat dit zwaar overdreven is en dat de Dollar
spoedig weer goedkoper zal worden, als doelkoers
noemt hij Peso 1,70 of minder. Een week
later, op 21 maart, moet er echter Peso
2,60 voor een Dollar worden betaald, het
begin van een duikvlucht. Op 22 maart kost
een Dollar Peso 3,10 en op maandag 25 maart
zelfs even 4 Pesos!
Maandag 25 maart is ook het begin van de
week voor Pasen, de Semana Santa, de heilige
week. Voor de grote ontkerking heette dit
in Nederland de Stille Week. In Buenos Aires
is het echter alles behalve stil, de groene
koorts slaat keihard toe: iedere Argentijn
die nog Pesos heeft, wil die het liefst
nog vandaag omzetten in Dollars. Rond lunchtijd
staan er in het centrum lange rijen voor
de wisselkantoren, want sinds het begin
van het jaar mogen banken geen geld meer
wisselen. Op kantoor hebben wij crisesoverleg,
het spook van de hyperinflatie klopt na
tien jaar rust opnieuw op de deur. Bij de
Centrale Bank is ook crisesoverleg en wordt
er besloten om via de Banco de la Nación,
de Nationale Bank, vanaf dinsdag de Dollar
in de uitverkoop te doen. Voorts worden
de commerciële banken verplicht een
deel van hun Dollarvoorraden af te prijzen
en te verkopen. Dinsdag daalt de koers van
de Dollar gestaag tot Peso 3,05. De meeste
banken echter, besluiten alleen maar Dollars
aan hun eigen rekeninghouders te verkopen.
De Banco de la Nación verkoopt aan
iedereen én is het goedkoopste, maar
kan niet meer dan 400 mensen per dag helpen.
De rijen bij deze bank zijn zo lang en de
temperatuur van de groene koorts patiënten
loopt zo hoog op, dat de oproerpolitie er
aan te pas moet komen om de rust in het
gekkenhuis te herstellen.
Als het dinsdagavond zo rond een uur of
zeven begint te schemeren, vormt zich voor
de Banco de la Nación reeds de rij
voor woensdag. Maar het zijn niet de mensen
die morgen geld willen wisselen, het zijn
duidelijk mensen die krap bij kas zitten.
Het zijn werklozen en thuislozen die zonder
te solliciteren plots een nieuwe baan hebben
gevonden, die van "guardo lugar"
oftewel "ik bewaar je plaats".
Als de klanten mét geld zich woensdagmorgen
melden, zijn er al "vierhonderd wachtenden
voor u", van wie de meesten graag bereid
blijken hun plek voor een alleszins redelijke
prijs af te staan. Lage nummers vooraan
in de rij ongeveer 50 Pesos, helemaal achteraan
in de rij 5 Pesos. Woensdag, bij het sluiten
van de markt, is een Dollar voor slechts
Peso 2,85 te koop.
Toen ik in Nigeria woonde, stonden er dagelijks
voor veel ambassades lange rijen mensen
in de brandende zon te wachten tot zij hun
aanvrage voor een visum konden indienen.
Als je bij de populaire ambassades niet
om 4 of 5 uur ´s ochtends in de rij
stond, dan was het haast zeker dat je die
dag niet aan de beurt zou komen. Vroeg opstaan
of lang wachten in de tropische zon kon
eenvoudig worden vermeden door iemand tegen
vergoeding in de rij te laten staan of de
plaats van een beroeps "in de rij staander"
te kopen. In Nigeria was dat heel gewoon,
werklozen zat. Als de Argentijnse televisie
´s avonds het nieuwe verschijnsel
"guardo lugar" uitgebreid en herhaald
in beeld brengt, herinner ik me met een
licht gevoel van weemoed Nigeria en Afrika.
|
