|
ADIÓS NONINO (03-02-2002)
Het huwelijk van Prins Willem Alexander
met Máxima Zorreguieta wordt door
de Nederlandse gemeenschap in Argentinië
gevierd in en rond het even buiten Buenos
Aires gelegen landhuis Sans Souci. In de
grote hal staat op het toneel een enorm
televisiescherm en vooral de oudere Nederlanders
volgen de kerkdienst alsof ze zelf, als
speciaal genodigden, in de Nieuwe Kerk zitten.
Veel Juliana permanentjes, oranje stropdassen,
klompjes en koninklijke onderscheidingen
op de revers en vooral ook veel journalisten
en televisieploegen die af en toe op een
storende manier hun werk doen. Er gaat applaus
op na de "ja woorden" en gelach
als de Kroonprins wat moeite heeft met Máxima's
trouwring. Instemmend wordt er geluisterd
naar de tekst uit het oudstestamentische
Bijbelboek Ruth, dat door de Argentijnse
pater Braun wordt gelezen. Net als Ruth
in de Bijbel en Máxima vandaag, zijn
de meeste van de hier aanwezige vrouwen
ook naar een vreemd land getrokken om daar
hun huis te maken. De ontroering slaat pas
écht toe wanneer de bruid haar tranen
niet kan bedwingen als de tango "Adiós
Nonino" wordt gespeeld. "Vaarwel
Vadertje!" een stille groet van Máxima
aan haar afwezige vader?
Zoals de naam van het landhuis gebiedt,
brengen wij de dag verder zonder zorgen
door. De onvermijdelijke toespraak door
de plaatsvervangend ambassadeur, beide volksliederen,
een tangopaar, een goochelaar, een optreden
door een zangkoor op de trappen van het
landhuis en een strijkje op het terras moeten
worden ondergaan voordat we eindelijk aan
tafel mogen. Een traditionele asado, een
Argentijnse barbecue, is de hoofddis en
de wijn die wordt opgediend, is volgens
de vertegenwoordiger van de sponsor, dezelfde
als die door de Koninklijke gasten aan het
officiële diner in Amsterdam wordt
gedronken! Ter afsluiting staat er "carnaval"
op het programma. Een grotere afknapper
is er voor ex Braziliëgangers niet
mogelijk, want wat er volgt is een zielige
vertoning in vergelijking met het carnaval
van de noorderburen. Klaagde Máxima
over stijve heupen van onze troonopvolger?
Eerst de hand maar eens in eigen boezem
steken, zou ik hierop willen zeggen. ´t
Is zo erg, dat zelfs mijn fototoestel verder
dienst weigert.
's Avonds kijken we thuis wat de Argentijnse
televisie van het huwelijk én van
ons feest laat zien. We zijn een paar keer
door verslaggevers aangesproken en willen
wel eens zien of er daar wat van wordt uitgezonden.
Beelden uit Amsterdam worden afgewisseld
met beelden uit Buenos Aires en herhaaldelijk
krijgen we de tranen te zien die Máxima
op de tonen van "Adiós Nonino"
huilt. Deze tango van Astor Piazzolla blijft
in mijn hoofd hangen en op zondagmiddag
loop ik de Florída winkelstraat in
om te kijken of er een CD te koop is waarop
de meester zelf zijn compositie speelt.
Er wordt in Argentinië aan de tangotitels
te zien erg vaak afscheid genomen "Adiós
Muchahos - Vaarwel jongens", "Adiós
Pampa mia - Vaarwel mijn pampa", "Adiós
Marineiros - Afscheid van de matrozen"
en dus het "Vaarwel Vadertje"
van Piazzolla. In de winkel zijn er veel
versies te koop, waaronder een mooie lange
versie van acht minuten die mij spontaan
kippenvel bezorgt als ik het beluister.
Hoewel de bandeneónspeler Carel Kraayenhof
in de Nieuwe Kerk Máxima aan het
huilen kreeg, is de emotie die Piazzolla
zelf overbrengt vele malen groter, maar
hij nam met deze compositie dan ook écht
afscheid van zijn toen net overleden vader.
Als ik met de CD in de hand de platenwinkel
uitloop, sta ik tot mijn verassing oog in
oog met de statige ingang van de Sociedad
Rural. De zetel van de organisatie waarvan
de Jorge Zorreguieta secretaris generaal
was voordat hij tot de militaire regering
van Generaal Videla toetrad en waardoor
hij jaren later niet bij het huwelijk van
zijn dochter aanwezig zou mogen zijn. Een
geluk bij een ongeluk, want was dat niet
gebeurd, dan had ik vandaag aan de overkant
niet deze prachtige muziek van Piazzolla
gekocht.
PS De website met alles over Piazzolla
- www.piazzolla.org - schrijft het volgende
over de versie van Adiós Nonino die
ik kocht: "This is a classic quintet
recording featuring what is possibly the
best known arrangement of Adiós Nonino
with the piano intro by Dante Amicarelli"
|
